donderdag, 28 december 2017 11:00

Karin Winters

24 april 2017.

Mijn keukentafellief zit tegenover me en zegt: ‘Er zit een tumor op mijn tongbasis en volgende week heb ik een afspraak in het UMC voor vervolgonderzoek’.
Op dat moment stond mijn hart even stil en stopte onze wereld met draaien.

Zoals ik in #mijnmoment van 2016 aangegeven had, was ik toen al stiekem aan het neuzen op Funda. Dat neuzen had in maart geresulteerd in de verkoop van ons huis in de Meern en aankoop van een huis in Drenthe.
De overdracht zou plaatsvinden op 1 juni. De verhuizers waren besteld om op 22 juni.
De handtekeningen waren gezet en (gelukkig) de hypotheek verstrekt.
De planningen waren gemaakt.

We zouden gaan Drentenieren.
Genieten van de stilte en ruimte.
Samen genieten van het leven en wat rustiger aandoen.
De files achter ons laten.

Hoe anders liep het.
Zeven weken van bestralen, chemo’s en alle ellende die daarbij hoorde.
Een planning die helemaal omgegooid moest worden.

Ik zette mijn werkzaamheden van de ene op de andere dag stop en ging in de regelmodus.
Op de dag van de overdracht In Drenthe moest ik hem kidnappen uit het ziekenhuis.
Voor het inpakken van de laatste stukken van onze boedel organiseerde ik een inpakfeestje.

Op de dag van oplevering zat ik met een volmacht bij de notaris en hij lag aan de chemo pomp.
Op de dag van de verhuizing parkeerde ik hem in een hotel omdat het allemaal teveel was.

Heel veel kleine dingen die we normaal samen oppakten deed ik alleen.
De coordinatie van de verbouwing. Wat moest er nog gebeuren, door wie en wanneer?
Ervoor zorgen dat hij een rustige slaapkamer had en voor mij een logeerbed.

In die hectiek heb je eigenlijk geen tijd (en behoefte) om aan jezelf te denken.
Eerst de behandeling en beter worden, daarna zien we wel verder.

Soms, zeker op de avonden dat hij heel vroeg in bed lag, voelde ik me best alleen.
Tussen al het zorgen en regelen door, vroeg ik me soms af: ‘En ik dan?’
Wie vraagt hoe het met mij is?
Ik heb ook behoefte aan intimiteit, aanraken en een knuffel, wie ziet mij?
Ik wil ook wel eens krijgen in plaats van geven.

Ineens merkte ik dat ik, leeg moe boos gefrustreerd geïrriteerd en ongeduldig, was.
Het zal wel niet sociaal wenselijk zijn, maar ik kreeg last van een stevige portie zelfmedelijden.
Zo erg, dat ik weer heel even een pas op de plaats moest maken en weer mijn werk op een lager pitje moest zetten.

Vrijdag 26 oktober kregen we te horen we dat de tumor weg is.
Er zijn geen gekke cellen meer gevonden.
Nu kunnen we samen voorzichtig vooruit gaan kijken.
Nu kunnen we gaan inburgeren in Drenthe en een start maken met een sociaal leven in ons dorp.
We zijn er nog lang niet, maar het gaat elke dag een beetje beter.

Dank aan Annelies Verhelst voor het ‘tegenlezen’

Foto gemaakt door Mara van den Oetelaar http://www.maravandenoetelaar.nl

Karin Winters.
Onderwijsondernemer en edublogger, onderwijshart met oog voor onderwijs.
@karinwinters,
https://karinblogt.nl

https://karinwinters.nl

More in this category: « Mirjam Gootjes Huub Koch »

29 comments

Leave a comment

(*) velden zijn verplicht.