vrijdag, 29 december 2017 18:00

Lieke Lamb

18 werd ze dit jaar. Haar moment! Mijn moment, ik ben moeder van een volwassen dochter. Trots!!

De kinderen uit “haar jaar” zwermen uit hoor ik via hun moeders. Avondjes stappen, drinken, verkering, op kamers, op vakantie met vrienden. Succesvol, volwassen, op ‘eigen benen.

Zo ook haar 1 jaar jongere zus, die zette ik op het vliegtuig naar China. Spannend. Een zomervakantie vol les,lol en vooral zelfstandigheid. Vriendjes, feestjes.

Haar zette ik op de bus naar Den Haag. Om te oefenen. Ik reed er met de auto achteraan.

Hoe los kan ik laten? Hoe los moet ik laten? Hoe los wil ze ooit zijn. Kan ze ooit zijn?

Ik ben trots op haar stappen. Alle trotse verhalen over anderen hoor ik met liefde aan. Zij heeft haar eigen tempo. Dat is ok.

Heeft er bij jou al eentje een rijbewijs? Vraagt iemand me op de app. Goedbedoeld. Maar iets knakt. Niet dat rijbewijs, dat boeit niet, maar de realisatie dat nooit iets vanzelfsprekend zal zijn. Ik ben blij dat het op de app is. Het lukt me net om iets luchtigs te antwoorden, terwijl ondertussen tranen van onzekerheid en onmacht stromen.

Ooit leerde ik haar fietsen. Tegen alle verwachtingen in. Maar dat lijkt nu een kleine bijna kinderlijke prestatie. Iedere mijlpaal die ik met haar bereikte, lijkt nietig ineens en zinloos. Ze zal altijd anderen nodig hebben. Ze kan het niet alleen.

De toekomst vrezen heeft geen zin, maar ik weet ook dat hij niet volledig maakbaar is. De wereld gaat verder en zij houdt het tempo niet bij.

Moet ik vertrouwen dat ondanks haar beperkingen waaronder autisme, haar ‘eigen benen’ sterker zullen worden? Moet ze mij minder nodig hebben? Nadenken over op zichzelf gaan wonen? Moet ze weg uit dit warme nest of mag ik haar hier blijven beschermen? Een moeder moet overbodig worden op den duur, toch?

Op de radio klinkt George Michael met Faith. Het kan haast geen toeval zijn. Ik bel mijn eigen moeder. We hebben het over moeders en over al dan niet gedwongen loslaten…

Een van mijn Syrische studenten die alleen in Nederland woont, heeft gevraagd of ik met hem mee wil naar een open dag van de Hogeschool. ‘s Avonds eet hij bij ons. Geëmotioneerd vertelt hij over zijn thuis, het gebrek eraan. En bedankt dat ik als ‘vervangende moeder’ mee wilde. Legt uit hoe blij hij was een ‘moeder’ aan zijn zijde te hebben tijdens de open dag. Hij is voorbij de twintig. En er zijn geen ‘eigen benen’ meer beproefd dan de zijne. Maar het is toch altijd fijn als er iemand naast je staat, benadrukt hij. Ik kijk naar mijn dochter.

18 werd ze dit jaar. Haar moment! En hoe sterk haar ‘eigen benen’ wel of niet worden, hoe zelfstandig ze wel of niet zal zijn, er is geen haast. Ik zal haar soms duwen, soms steunen. Haar moment en Mijn moment, ik ben nu moeder van een volwassen dochter. Trots dat ik aan haar zijde mag staan!!


Lieke Lamb is trendstrateeg, keynote speaker en moeder van vier kinderen. Mede eigenaar van Trendwatcher.com, Future Expertise Center.

More in this category: « Judith Huinink Maaike Gulden »

13 comments

Leave a comment

(*) velden zijn verplicht.