woensdag 25 december 2019 17:00

Daniël Spikker

Linda belde me een aantal keer tijdens mijn einde dag vergadering ergens begin januari met een aantal co-assistenten die een complex van ons wilde huren. Geen onheilspellend gevoel, want dat gebeurde wel vaker. Boodschappen, ff langs de hockey rijden voor een van de boyz. Maar als er contact is, hoor ik blinde paniek. Bram, onze 2 jaar oude Viszla is aangereden, mijn vriend, mijn mattie. Linda weet niet hoe hij er aan toe is, maar het lijkt niet goed te zijn. Zegt ze. Of ik NU naar huis wil komen. Ik was al onderweg.

Ik kan nog steeds niet dat half uur van Deventer naar huis beschrijven. Tussen hoop en vrees, veel huilend, soms erg boos. Maar vooral angstvallig grijpend naar lucht.

Thuis aankomende is iedereen ontredderd. Bram is inderdaad dood. De klap met de auto niet overleefd. Ik heb als een klein kind op mijn knieën bij zijn ontzielde lichaam liggen huilen. “Hoezo? Je was nog zo jong?! We zouden nog van alles gaan doen, je mag me niet alleen laten.”

Ik stond versteld van mijn emoties -totaal niet onder controle-, en mijn kinderen overdonderd van het feit dat a: hij kan tòch huilen en b: hij heeft het niet onder controle. MAnmanman, wat een pijn, zo recht in het hart. En wat voelde het oneerlijk, zo jong nog. Ook nu nog, nu ik het opschrijf.

Het moment dat ik in onze hal op de knieën neerzeeg bij het ontzielde lichaam van onze Bram was mijn moment van 2019. Met mijn vrouw, kinderen en lieve buren, samen rouwend over een ongelooflijk verlies dat veel te vroeg kwam.

Een jaar later merk je dat alles slijt, gelukkig. Maar jouw foto staat nog steeds prominent op mijn bureau. En zo denk ik elke dag nog aan je, Bram.

Daniēl Spikker is ondernemer, man en vader van drie kids. En baasje van Flynn. Al ruim 20 jaar projectontwikkelaar en de laatste acht jaar transformeert hij samen met zijn compagnon Edwin Vincent binnenstedelijke locaties om in duurzame woon- of werkomgevingen.

Meer in deze categorie: « Suzanne Unck Bart Verdult »

5 reacties

  • Reactielink Karin woensdag 25 december 2019 22:29 Geplaatst door Karin

    wat een ellende, daniël. weet niet wat ik moet zeggen.

    Rapporteren
  • Reactielink Jojanneke donderdag 26 december 2019 01:12 Geplaatst door Jojanneke

    Ach, dat is echt verdrietig. Huisdieren zijn bijzondere matties... ?

    Rapporteren
  • Reactielink Marieke donderdag 26 december 2019 09:57 Geplaatst door Marieke

    Ik kende het verhaal, maar wat 'mooi' beschreven Daniël, recht uit het hart. Kippenvel!

    Rapporteren
  • Reactielink Susan donderdag 26 december 2019 11:22 Geplaatst door Susan

    Wat een rottijd voor jullie, Spikker! Mooi beschreven

    Rapporteren
  • Reactielink Jaap donderdag 26 december 2019 13:27 Geplaatst door Jaap

    Woah moet er niet denken met mijn half jaar oude klittenband maatje Youp aan mijn voeten! Ook een Vizsla en mijn vent (huishouden met alleen vrouwen) Ik hoorde laatst iemand zeggen dat je na de rouw een andere hond moet nemen, want als je zoveel van een hond kunt houden, dan heb je een volgende hond zoveel te bieden! Bram krijg je er niet mee terug, maar ik vond het idee wel mooi! Op naar 2020 met een mooi positief moment!

    Rapporteren

Laat een reactie achter

(*) velden zijn verplicht.