vrijdag 27 december 2019 16:00

Erno Mijland

Erno Mijland Foto: Eddy Westveer

‘laag hangen de klanken in de zaal

de lange, zware snaren van

de contrabas dragen

samen met het losjes pulsen

van de brushes op het drumstel

de beat, de basis voor

knappe kuren op het klavier’

Het is zondagmiddag, 19 januari. De plek: mijn warme thuis voor live jazzmuziek, zaal Paradox in Tilburg. Spannend, vandaag deel ik het podium met enkele van mijn hedendaagse Hollandse jazzhelden. Jeroen van Vliet, Martin Fondse, Eric Vloeimans... Oké, ik sta niet naast ze, maak geen deel uit van hun ‘machtige mineurs en majestueuze majeurs’. Ik speel wel wat instrumenten, maar niet op enigszins aan te horen niveau. Ach, ik heb mijn taal, laat mij het spel met woorden maar spelen, het spel dat mijn naam tussen die van hen op het affiche van dit event heeft gebracht.

Aanleiding voor de middag is de gecrowdsourcete aankoop van een spiksplinternieuwe, gitzwarte Steinway-vleugel, het instrument waarop de komende jaren de vingers van vele toppianisten hun onnavolgbare dansjes zullen doen. Ergens in juli van het jaar ervoor heb ik mijn eerste dichtbundel gepubliceerd: ‘Een olifant sla je niet dood tegen de muur’. Een van de gedichten is een ode aan deze zaal. Als ik hoor van de plannen voor de Steinway-middag, klop ik aan bij programmeur Bartho. Dit is de perfecte gelegenheid dit gedicht eens vanaf een podium voor te leggen aan een levend publiek. Het is snel geregeld: ik mag de aftrap doen van het programma.

De zaal zit vol. Er is maar één persoon bij die speciaal voor mij komt en dat is genoeg. Fijn om Ineke dit stukje van mijn wereld eens te laten zien en horen. Dan word ik aangekondigd. Ik begin voorzichtig, nog wat stamelend, met mijn gedicht over ‘Charlie Parkinson’, de dokter die instrumenten beter maakt, zoals dat ‘drumstel met bekkeninstabiliteit’. De eerste lach die ik terugkrijg uit de zaal is precies de kleine boost die ik nodig heb om dit moment ook echt te pakken. Uiteraard breng ik mijn ode aan Paradox, daarna volgen nog twee gelegenheidsgedichten. Het laatste eindigt met een opdracht aan de muzikanten die vanmiddag na mij gaan spelen:

‘Speel je spel

speel

this Steinway to heaven’

Erno Mijland (53) is getrouwd met Ineke en vader van Ino. Hij werkt als onderwijsadviseur bij BCO Onderwijsadvies en -ondersteuning, spreekt, schrijft, traint en adviseert, loopt hard en dicht.

Foto: Eddy Westveer, eddywestveer.com

Meer in deze categorie: « Peter Wybenga Esther Jacobs »

2 reacties

  • Reactielink Peter te Riele zaterdag 28 december 2019 07:07 Geplaatst door Peter te Riele

    De stijl van Herman Finkers
    De sprankelendheid van Toon Hermans
    De levendigheid van Willem Wilmink
    De vlotheid van Levi Weemoed
    Het vreemde van Jules Deelder
    Mix dat tot een cocktail
    En je hebt een Erno Mijland!
    ????

    Rapporteren
  • Reactielink Huub Koch zaterdag 28 december 2019 12:25 Geplaatst door Huub Koch

    Mooi Erno, Poëzie en voordragen... ze horen bij elkaar!

    Rapporteren

Laat een reactie achter

(*) velden zijn verplicht.