vrijdag 27 december 2019 17:00

Esther Jacobs

Ik voel de grond onder mijn voeten wegzakken terwijl ik de WhatsApp berichtjes lees. Ik heb geen reden hem te wantrouwen. Ik liep toevallig langs zijn telefoon op weg naar de badkamer; zijn scherm was open en iets trok mijn aandacht, ik werd er letterlijk in gezogen. “Hier moet een logische verklaring voor zijn, die vrouw is vast een goede vriendin”, probeer ik mezelf gerust te stellen terwijl ik door hun berichtjes scroll. Pas als ik de geboekte hotelovernachtingen voorbij zie komen, moet ik het onvoorstelbare accepteren.

Hij heeft een affaire.

Hij, met wie ik me voor het eerst van mijn leven echt ’wij’ voelde. Hij, bij wie ik me thuis voelde, die mij een gevoel van belonging gaf. Hij, met wie ik samen aan een toekomst aan het bouwen was; samen reizen, samen ondernemen, samen beleven. Hij, met wie ik alles deelde.

Dacht ik.

Mijn wereld stort in.

Hoe heeft hij dit kunnen doen?

Hoe heb ik dit kunnen missen?

Mijn gedachten maken overuren. Mijn lichaam gaat in shock. De fight or flight reflex neemt alles over.

Het enige dat ik weet is dat ik weg moet. Weg uit deze hotelkamer, weg uit Jordanië, weg bij deze man, weg uit deze relatie…

De maanden erna ben ik in shock, getraumatiseerd. Ik kan niet meer stoppen met denken en analyseren. Ik kan niet eten, slapen, of rusten. Dit kan niet waar zijn! Ik snap er he-le-maal niets van. Ook gesprekken met hem maken niets duidelijk. Ja, dat hij moeite had met mijn levensstijl, dat hij onvolwassen gedrag vertoonde en dat hij aan zichzelf moet werken, duh!

Hij wil absoluut met me verder en doet er alles aan om bij me in de buurt te zijn, gaat in therapie, geeft me ruimte om mijn emoties te uiten, boos te zijn, vragen te stellen.

Stukje bij beetje komt de waarheid boven tafel. Maar wat hij ook zegt of doet, het verandert voor mij niets aan de situatie. Ik voel me in en in bedrogen. Door hem en - gek genoeg - ook door mijn intuïtie.

Hoe heeft hij dit kunnen doen?

Hoe heb ik dit kunnen missen?

Mijn hele leven heb ik geleerd om mijn emoties weg te stoppen. Ik ben er een meester is geworden. Ik weet dat het niet goed is, maar het is de enige overlevings-strategie die ik ken. Ik besluit dat dit trauma het moment is dat ik het anders ga doen, MOET doen. Dit is te groot om weg te stoppen. Ik neem drie verschillende coaches die me helpen bij mijn emoties te komen, oud zeer te verwerken en het gebeurde te processen in plaats van het weg te stoppen.

De rest van het jaar staat in het teken van vragen, zoeken, reflectie, boosheid en verdriet proberen toe te laten, persoonlijke groei, een ontdekkingsreis; een emotionele roller coaster.

Iedere keer als ik al het contact met hem wil verbreken en verder wil gaan met mijn leven, voel ik: het is nog niet klaar.

Misschien heb ik nog meer te leren van wat er gebeurd is, van wat hij in me triggert.

Misschien is het wel de bedoeling dat we hier allebei van groeien en samen verder gaan; een enorme verdiepingsslag in de relatie.

Ik weet het niet.

Kan ik het gebeurde accepteren? Nee.

Ik wil het sprookje terug! Maar mijn prins bleek een kikker te zijn…

Ik wou dat ik weer zwart-wit kon denken en handelen zoals ik altijd heb gedaan. Maar dit is niet zo eenvoudig.

Wat we samen hadden is er nog steeds. Die connectie, het vertrouwde gevoel, de seamlesness van samen leven, werken, reizen; dat WETEN diep vanbinnen. Misschien is het zelfs wel gegroeid door alle persoonlijke ontwikkeling waar we de afgelopen 8 maanden allebei aan hebben gewerkt.

Maar wat hij heeft gedaan is er ook nog steeds. Levensgroot. Iedere dag. Ik kan het niet loslaten. Hoe kan ik hier ooit mee leven? Het begrijpen? Vergeten? (Vergeven? …absoluut geen optie, zelfs het opschrijven van het woord alleen al is een struggle.) Wegstoppen? Verwerken? Ervan leren?

Ik kan niet meer samen met hem zijn, maar het voelt ook niet goed om zonder hem te leven.

Niemandsland.

Het kost allemaal zoveel energie.

Op een dag zal duidelijk worden wat het zwaarste weegt. Tot dan geef ik het tijd. Dat is alles wat ik te geven heb op het moment.

Hopelijk gaat 2020 het antwoord geven.

Misschien, als ik het ooit op kan brengen om hem weer te kussen, wordt mijn kikker weer een prins?

Esther Jacobs (1970) wordt ook wel de 'No Excuses Lady' genoemd. Als rasoptimist, motivational speaker, schrijver en journalist zoekt ze altijd naar verrassende invalshoeken en creatieve oplossingen. Ze heeft geen vaste woon-en verblijfplaats; deze wereldburger reisde en woonde dit jaar in Buenos Aires, Frankrijk, Curaçao, Miami, Oostenrijk, Jordanië, Griekenland, Mallorca, Kroatië, Spanje, Italië, Amsterdam, Thailand, Maleisië, Sri Lanka en India. www.estherjacobs.info

Esther Jacobs write your book

Meer in deze categorie: « Erno Mijland Jaap Lueks »

9 reacties

  • Reactielink Jose, Geertsema vrijdag 27 december 2019 23:30 Geplaatst door Jose, Geertsema

    Rauw, en toch ‘tot dan geef ik het tijd.‘ Tijd van een liefde in het is wat het is, totdat het meer helder is. Moeilijk. En dapper,

    Rapporteren
  • Reactielink Esther Jacobs zaterdag 28 december 2019 14:54 Geplaatst door Esther Jacobs

    Ik heb lang getwijfeld of ik dit wel moest delen. Het is zo persoonlijk en pijnlijk. En er zit nog geen (goed) einde aan. Toch heb ik besloten mijn moment van 2019 publiek te delen. Omdat ik weet dat veel mensen met hetzelfde worstelen. En omdat worstelen bij het leven hoort. Veel te vaak laten we alleen zien dat het goed met ons gaat, creëren we samen een soort virtueel droomleven. Helaas, pijn hoort ook bij het leven. Mijn wens voor 2020 is dan ook laten we met zijn allen eens wat 'echter' durven zijn, en onszelf laten zien op onze sterke momenten, maar ook in onze kwetsbaarheid...

    Rapporteren
  • Reactielink Tineke van der Vorst zaterdag 28 december 2019 15:56 Geplaatst door Tineke van der Vorst

    Ach lieve Esther, wat een pijn, verdriet, teleurstelling, net als je eindelijk het gevoel hebt je maatje te hebben gevonden. Bekend thema, en toch zul je over een tijd terug kunnen kijken en overzien wat het je allemaal heeft gebracht. Dat weet ik zeker, jou een beetje jennend. Helaas dit soort cadeaus die we op ons pad krijgen en dat wat het leven ons aanbied, zijn dikwijls niet de dingen die we graag uitpakken en aangaan. Ik wens je veel kracht en moed in je proces, de tijd zal het je vast en zeker duidelijk maken hoe nu verder! Veel liefs, Tineke

    Rapporteren
  • Reactielink Roald Michel zaterdag 28 december 2019 21:11 Geplaatst door Roald Michel

    Hartverwarmend ? Esther! Way to go! Weg met die geindoctrineerde normen, waarden, protocollen, en maniertjes van doen. Show your feelings, no matter what. Als resultaat daarvan zullen ook meer mensen naar buiten durven te komen met die van hun. Let's create a real world, and say goodbye to the fake one.

    Ik zou een ellenlang verhaal kunnen schrijven naar aanleiding van jouw stuk, Esther, en de vragen die je daarin stelde inzake hoe nu verder te gaan. Maar dat doe ik niet. What I will do, though, is telling you what my Lady (she died in August this year) always told her friends when stuff like yours had happened to them: "Dump the guy."

    Rapporteren
  • Reactielink Edward Tuheteru zondag 29 december 2019 09:50 Geplaatst door Edward Tuheteru

    Dank je Esther. Je stuk inspireert me (opnieuw), net zoals tijdens onze schrijfweek op Mallorca. Dirk de Wachter zegt het mooi in zijn boek, Kunst van het ongelukkig zijn: Over verlies praten geeft betekenis, elke keer weer... dat is wat we te doen hebben... ook in 2020. 14-2 lanceer ik en sta ik in het theater, zou het fantastisch vinden als je erbij bent. Dikke knuffel en kus, Edward

    Rapporteren
  • Reactielink Boudewijn de Vries zondag 29 december 2019 21:32 Geplaatst door Boudewijn de Vries

    Ach lieve Esther, wat een vreselijk verhaal, wat een pijn. Soms doet het leven zo'n pijn dat je het allemaal niet begrijpt. En dan dat vreselijke malen in je hoofd? Waarom overkomt mij dit? Ik weet niet hoe jij je voelde en hoe je je nu voelt. Maar ik wil je laten weten dat ik je ontzettend veel kracht, wijsheid, opklauteren, rust, hart-helen toewens. En... ik denk dat je ooit de les, hoe hard en pijnlijk ook, zult zien die hierin verscholen ligt. With love from Lemmer, Boudewijn

    Rapporteren
  • Reactielink Aad Lips maandag 30 december 2019 20:19 Geplaatst door Aad Lips

    Ik herken jouw pijn voor 100%. Mij overkwam hetzelfde. Inclusief het dilemma tussen ratio en hart. Uiteindelijk wist ik dat ik naar m’n hart moest luisteren. Ook al betekende dat ‘t einde van m’n relatie. En gezamenlijk gezin. Mijn vertrouwen was onherstelbaar geschaad. Ik aanvaardde ‘t verdriet dat jaren duurde. Maar had nooit spijt. Nu is er wel weer vertrouwen, in een andere liefdevolle relatie die niet zweert van argwaan.

    Rapporteren
  • Reactielink Chantal dinsdag 14 januari 2020 10:50 Geplaatst door Chantal

    ❤️

    Rapporteren
  • Reactielink Yolande Peters maandag 20 januari 2020 14:03 Geplaatst door Yolande Peters

    Dankjewel voor het delen Esther. Zeker herkenbaar en zo ingrijpend! Nu een rauw, straks een onuitwisbaar litteken, wat naast weemoed jou dankbaarheid op zal leveren naar jezelf...zegt de ervaring. Wetend dat je eigen wijsheid je leidraad zal zijn, neem ik je mee in mijn overdenkingen....
    Intussen laaf ik mij aan je coaching...
    Yolande

    Rapporteren

Laat een reactie achter

(*) velden zijn verplicht.