zondag 29 december 2019 10:00

Jojanneke van den Bosch

Vier dominees en Jojanneke walk into a bar.

Wait, what?

Rewind naar maart 2019. Op een maartse zondag sprak ik een toffe vriendin van het dierenasiel, waar we vrijwilligers waren bij de katten. Ze vroeg naar mijn hobby’s. Ik had hier al lang nauwelijks iets aan gedaan. Schaatsen? Zingen? Craften? Nada. Zip. Ik liet haar een foto van mijzelf met Ard Schenk zien, van het schaatsen van de Nierstichting Elfstedentocht. Het gezicht van mijn vriendin betrok. “Ik weet niet of ik dit moet zeggen. Op de foto ben je eh, anders. Gelúkkig. En dat ben jij nu niet.” Dat was waar.

Ik voelde me al lang als een holle garnaal op de bodem van een aquarium, zoals je links op de foto ziet. Had mensen verloren. Sommigen door de dood, anderen door gedrag waar ik niet mee kon leven, weer anderen doordat onze paden niet meer met elkaar matchten. Ground Zero kaalslag, een schroeiende wond. En ik was het voor mij zo comfortabele zelfvertrouwen kwijtgeraakt. Bizarre gewaarwording. Had nét te vaak akelige dingen van iemand over mezelf gehoord. Die onzin had wortel geschoten. Ik dacht terug aan die dag ooit op het ijs. Ik voelde iets aparts in mijn lijf. Het duurde even voordat ik het herkende. Het was de herinnering aan hoe geluk voelt. Uitgelaten grenzeloze pret. Blijkbaar kan je lijf dat ‘vergeten’, bijvoorbeeld door traumatische ervaringen. De ellende voel je vervolgens in je vagus nerve (google it). No bueno.

Mijn werk dat altijd met liefde en plezier ging (plannen maken, spreken, livestreamen, etc.), kon ik nauwelijks nog voor mezelf. Maar wél voor anderen! Ik kreeg een opdracht van Niels de Jong, de scherpe, betrokken en prikkelende dominee van Noorderlicht (PKN gemeente in Rotterdam). We startten een podcast. Niels: “Als je het niet voor jezelf kunt, doe het dan voor ons. Wie weet waar dat toe leidt.” De samenwerking ging en gaat helemaal als vanzelf. Dikke pret. Mooie gesprekken. Toffe episodes.

Via Niels maakte ik kennis met grondige en bevlogen dominee-to-be Jurek, voor communicatiestrategie. En grensverleggende creatieve freestyle predikant Rikko, kartrekker van We Gaan Ze Halen. En pionierende, onderzoekende Arte, die millennials op ontdekkingsreis begeleidt naar zingeving. Ik ontdekte dat dominees en Jojanneke onverwacht veel met elkaar gemeen hebben. Werken en leven vanuit missie. Mensen betrekken. Een boodschap delen die aanzet tot inspired action vanuit radicale empathie. Bij dominees is die missie duidelijk. Bij Jojanneke ligt deze in het verlengde. Organisaties leren innoveren vanuit radicale empathie, onder andere voor een beter leven voor weeskinderen. Een ronde zingevingscirkel.

Kaalslag werd ruimte.
Verliezen werd loslaten.
Vogelvrij werd vrijheid.

Er zijn nog kwetsbare momenten. Maar ik schaats, zing, m’n opnamestudio draait. Dit komt niet alleen door de dominees. Cruciaal zijn mijn moedige, trouwe, sterke vrienden. Zonder mijn vrienden had ik dit simpelweg niet gered. Een vuurvogel wordt opnieuw geboren uit de as…maar moet aansterken om te groeien. Door liefde en verbondenheid. Je kunt niet alles alleen. Dat is okay.

Die foto van vier dominees en Jojanneke in a bar houdt u tegoed!

--

Jojanneke van den Bosch helpt brave changemakers innoveren. Ze maakt online traingen, schrijft boeken, is TEDx spreker en oprichter van Brave Changemakers (BraveChangemakers.com) en WeesWijzer (jojanneke.me/weeswijzer).

Jojanneke.me

2 reacties

  • Reactielink Huub Koch zondag 29 december 2019 14:22 Geplaatst door Huub Koch

    De podcast volg ik alweer een tijdje. Ik vind hem opvallend goed. Maar dat weet je - ik ben komen kijken bij Noorderlicht - en was verrast om in een bomvolle kerk te zitten. Naast andere creatieven die hun steentje bijdragen.

    In de beginjaren van het internet - voor mij rond 1997 - kwam ik een podcast tegen. De thumbnail toonde 3 vissen en een brood die zaten aan een bar (met sigaren en een wijntje) om 'de dag' te bespreken. Heel geanimeerd en niet zonder humor. Zo stel ik me die ontbrekende foto voor. Maar dit terzijde.

    Aansterken om te groeien... soms groei je het meest door los te laten wat niet meer bij je past en te omarmen wat je nieuwe levenskracht geeft. Misschien wat stiller dan ooit - in het begin - maar als je weer vaart gaat maken vervuld van een onbekend geluid, het nieuwe.

    'Sterker door strijd' is het devies van de stad waar wij wonen. Sinds 1948. In Rotterdam NY is die wapenspreuk vertaald naar 'Stronger through effort'. Inspanning, moeite doen, een poging wagen. ‘Niet bij de pakken neer gaan zitten'. Eerst kaalslag, dan wederopbouw. Iedere hartslag een heipaal. Vuurvogel sla je vleugels uit. Het ijs is sneeuwvrij.

    Rapporteren
  • Reactielink Jojanneke zondag 29 december 2019 17:28 Geplaatst door Jojanneke

    Dank je wel, Huub!! ❤️❤️✨

    Rapporteren

Laat een reactie achter

(*) velden zijn verplicht.