zondag 29 december 2019 18:00

Karin Ramaker

Karin Ramaker Foto: Luka Valkenburgh

Een paar jaar liep ik rond met een stukje verhaal. Het verhaal was een los moment dat gekoppeld zou worden, als ik lef had, aan een groter verhaal. Ik sprak met vrienden, familie en besloot om tijd te maken en te beginnen. Na een jaar had ik een eerste versie van een manuscript, later kwamen er vele aangepaste versies bij. Er volgden twee gesprekken met een uitgever. De een zei: jouw verhaal verdient een groter publiek. De vraag was, wilde een uitgever mijn verhaal wel in de markt zetten. Ik was een debutant. Ik was niet beroemd. Ik was een lichtgewicht schrijver van non fictie, geen romanschrijver.

Er volgde een nieuw gesprek in Amsterdam bij een gerenommeerde uitgever. Ik was zenuwachtig, zat aan een ronde tafel en hield mijn koffiemok stevig vast en hoopte op een doorbraak. Zo eentje waar je van droomt als je fictie wilt schrijven. ‘Fictie wordt eigenlijk steeds minder goed verkocht.’ zei de uitgever. Hij was enthousiast, zag potentie maar er was aarzeling.

In iedere talkshow waar een schrijver aanschuift wordt de lelijkste vraag gesteld: ‘En wat is autobiografisch?’ ‘Die ene scène, is die echt gebeurd?’ Hij adviseerde mij een personage aan te passen. Nadat de afspraak was gemaakt om het opnieuw te beoordelen heb ik een half jaar op mijn nagels zitten bijten. Ik hoorde niets.

Soms knaagt er al die tijd iets. Iets dat als een zacht stemmetje achter je oor zit te fluisteren als jij je gedachten de vrije loop laat. Als je alles zou weglaten, alle beoordelingen, alle obstakels, alle meningen van anderen, wat zou je dan doen?

Als er niet in eerste instantie twee uitgeverijen interesse hadden getoond had ik heel misschien deze stap niet gezet. Ergens had ik de bevestiging nodig. Het loslaten van het idee dat je alleen meetelt als je via een bestaande uitgeverij je boek uitgeeft was moeilijk. Ik nam een redacteur in de hand.

Mijn boek, Draagtijd, kwam er. Ik ben langzaam gaan houden van Ester, omdat zij haar eigen obstakels aan het overwinnen was. In wezen is Draagtijd een periode geweest van hard werken, afwegen, ’s nachts wakker liggen, stug doorgaan en me niet laten afleiden door mensen die dachten dat het niet haalbaar zou zijn. Of die stiekem vonden dat je toch de erkenning moest krijgen van een bestaande uitgever want dan tel je pas echt mee. Of hardop zeiden dat het zelf gaan produceren een beetje lachwekkend was. Ik herinnerde me een podcast waarbij de ene schrijver de andere interviewde en het woord eigen beheer viel. Er werden hoorbaar neuzen opgehaald. 

Succes is een kortstondige vlucht naar glitter, toeters en bellen die je nodig hebt om aandacht te krijgen zodat anderen zien wie je bent en wat je doet. Succes is niet persé terechtkomen bij een talkshow of in de besteller top vijf. Succes in de boekenbranche is de marketingmachine van de uitgever. Met bloed, zweet en tranen een papieren bundel produceren van 230 pagina’s, dat was in 2019 mijn succes.

Karin Ramaker is schrijver (Scriptum: Opkrabbelen, nadat je op je bek bent gegaan, Gewoon Single en Beter Bloggen) en zelfstandig pedagogisch werker bij gezinnen. Haar eerste roman Draagtijd verscheen 15 november 2019. met-k.com

Fotograaf: Luka Valkenburgh

Meer in deze categorie: « Hélène Spa Marcel van Driel »

7 reacties

  • Reactielink Jojanneke zondag 29 december 2019 18:20 Geplaatst door Jojanneke

    Goed dat je je hart en je wens hebt gevolgd, zonder de lading van Erkenning Van De Uitgevers. ‪Deed ik ook, en het bracht me ver. Ik wens je mooie boekverkopen en een vrijgevochten pad. En een mooie verspreiding van je verhaal. ❤️

    Rapporteren
  • Reactielink Karin zondag 29 december 2019 18:29 Geplaatst door Karin

    Dank je Jojanneke!

    Rapporteren
  • Reactielink Ilse maandag 30 december 2019 00:03 Geplaatst door Ilse

    Het is zo bijzonder als er een boek in je huist. Het is nog bijzonderder als je het op papier weet te krijgen. Gefeliciteerd met je papieren succes!! Want dat is het, Succes! Dat we er nog maar veel over mogen horen. Fijne jaarwisseling! -Ilse

    Rapporteren
  • Reactielink Huub Koch maandag 30 december 2019 01:01 Geplaatst door Huub Koch

    Spijker op de kop Karin. Succes volgens 'de wereld' is heel betrekkelijk. Doen wat je echt wilt is wel belangrijk. Als je ooit, net als ik op mijn 18e, hebt meegemaakt hoe mediageweld werkt - overal en voortdurend om je mening gevraagd worden vanwege je bekendheid - dan ontdek je vanzelf wat de waarde is van anonimiteit. Juist als het jou er om gaat om een verhaal te vertellen dat verteld moet worden. Daardoor weet ik één ding zeker... een kleiner publiek - in eigen beheer - brengt een inniger band met de lezer dan welke uitgever ook je kan geven. Neem je tijd en geniet van het proces en van de wijsheid die dit je oplevert. Heb het goed!

    Rapporteren
  • Reactielink Jose Geertsema maandag 30 december 2019 08:43 Geplaatst door Jose Geertsema

    Dat je je eigen weg durfde te nemen en zo bij het wezenlijke van draagtijd kwam, ik ga het zeker lezen.

    Rapporteren
  • Reactielink Karin maandag 30 december 2019 17:30 Geplaatst door Karin

    @Jose: ben benieuwd wat je ervan vindt!
    @Huub: veel geleerd afgelopen jaar, ook dit dus. dat wist ik ook al eigenlijk toen ik daar aan die tafel zat in A'dam...
    @Ilse: jij ook fijne jaarwisseling en bedankt!

    Rapporteren
  • Reactielink Hendrik-Jan maandag 30 december 2019 21:41 Geplaatst door Hendrik-Jan

    Gaaf!

    Rapporteren

Laat een reactie achter

(*) velden zijn verplicht.