woensdag 30 december 2020 12:00

Esther Jacobs

Op 16 februari kocht ik in een opwelling een stukje olijfboomgaard in Puglia, Zuid Italië. Op het stuk land van 6.500m2 staan 24 eeuwenoude olijfbomen, plus een aantal amandel- vijgen- en andere fruitbomen. Ook is er een meer dan 200 jaar oud mini-huisje; een traditionele ‘Trullo’, die alleen in deze regio voorkomt.

Deze oase van rust en natuur is een cadeautje aan mezelf na een lange reeks teleurstellingen.

Nadat ik als 17-jarige tijdens de vechtscheiding van mijn ouders het veilige huis uit mijn kindertijd verliet, heb ik tientallen jaren over de wereld gezworven om mezelf ervan proberen te overtuigen dat ik geen ‘thuis’ nodig had. De paar keren dat ik wel probeerde ergens te settelen, werd ik ruw weer ontworteld: door schoonfamilie waar ik niet welkom was, een gemeente die me uitschreef uit mijn koopwoning, een relatie die uit ging waardoor ik uit ons gezamenlijke huis moest, etc. Kortom, ik voelde me ontheemd en had behoefte aan een plekje, ergens ter wereld, dat helemaal van mij was, waar niemand me uit zou kunnen zetten. Ook al zou ik er maar af en toe op bezoek kunnen, het idee ergens een stukje land te hebben, geeft me een fijn en veilig gevoel.

Toen ik eind 2019 met mijn jaarclubvriendinnen in Puglia was, viel me op dat daar dezelfde sfeer en energie hangt als in mijn geliefde Mallorca. De aarde heeft ook die prachtige dieprode kleur, de bomen zijn hetzelfde, er staan exact dezelfde gestapelde stenen muurtjes langs de landweggetjes. Toen ik bij een lokale makelaar zag dat je al voor €25.000 een stukje land kan kopen, was ik verkocht.

Maar waar haalde ik dat geld vandaan? Toevallig was ik al 11 jaar bezig om een oude lijfrente ‘woekerpolis’ af te kopen; ik werd van het kastje naar de muur gestuurd. Uitgerekend in januari lukt het me om de polis af te kopen en dat bedrag uitgekeerd te krijgen. Wat zo’n drie ton op had moeten leveren, was nu nog slechts €25.000 waard. In plaats van teleurgesteld te blijven over dit resultaat, besloot ik het geld aan iets leuks te besteden…

In februari ging ik dus met een vriendin die in Rome woont naar Puglia. Drie dagen op drie verschillende plekken om ‘ad random’ wat stukjes land te bekijken. Ik wist niets. Kende niemand. Sprak geen Italiaans. Wist niets van de regio, de lokale regels, investeringswaarde of vergunningen. ‘Via via’ had ik acht stukjes olijfboomgaard gevonden die we zouden bezichtigen. Maar toen we – op Valentijnsdag(!) - naar het eerste landje toereden, gebeurde er iets bijzonders. De straatjes werden smaller, de olijfbomen langs de weg werden groter, het werd rustiger en groener; mijn hart ging sneller kloppen. Toen we het terrein opreden, ik de majestueuze oude bomen en het trotse oude trullo huisje zag, wist ik het. Ik was op slag verliefd.

Mijn vriendin waarschuwde me nog: er is geen elektriciteit, water of riolering en alles in Italië gaat moeilijk en langzaam. Ik dacht alleen maar: ‘ongelofelijk hoe mensen hier vroeger hebben kunnen wonen’ en ‘ik ga deze trullo in ere herstellen en er iets moois van maken!’ Voor de vorm bekeken we nog twee andere stukjes land. Daarna zegde ik de andere bezichtigingen af. Het had toch geen zin meer. Ik had mijn landje gevonden.

De makelaar zette me voor het blok: als ik nu, ter plekke, op een zondag, voordat we terug naar Rome zouden rijden, zou besluiten, dan wilde de eigenaar een mooie korting geven en zou dit - eigenlijk iets duurdere - stukje land precies binnen mijn budget vallen. Even realiseerde ik me wat ik aan het doen was: zonder enig vooronderzoek of hulp een stuk grond kopen in een land dat ik totaal niet ken, maar mijn hart had al besloten. Ik zei volmondig ’Si!’

Het is mijn droom om een plek te creëren waar ikzelf en andere bezoekers even een ‘time-out’ kunnen nemen van hun drukke bestaan. Ik ga de oude trullo laten opknappen, een tiny house in dezelfde stijl erbij bouwen en natuurlijk water en elektra aanleggen; alles op zijn tijd. Ik zie het als een ‘pret-project’; ik heb de tijd, ik neem het zoals het komt en ik geniet van wat er is.

Iedere stap van dit proces is steeds opnieuw een cadeautje. Het ontwerp voor de ‘Tiny Trullo’ maken met Anja, mijn designer; iedere dag een paar zinnen Italiaans leren op Duolingo; met handen en voeten met mijn buurman Mario overleggen over de renovatie van de trullo, en natuurlijk mijn allereerste olijfoogst, begin november.

Wat een belevenis was het om deze eeuwenoude traditie mee te maken, met wat moderne hulpmiddelen uiteraard. Mijn meer dan honderd jaar oude bomen gaven 1620 kg olijven en dat leidde tot 230 liter van de puurste extra virgin olijfolie. Binnen drie uur werden alle olijven van de takken geschud en een uur later zat de vers-van-de-pers olie in prachtige blikken. Ik liet die naar Nederland verschepen, zodat vrienden en bekenden mee konden meegenieten van deze unieke smaak. Binnen een week was bijna alle olie verkocht. Er waren zelfs mensen die een olijfboom wilden adopteren!

Natuurlijk heb ik het nog wel eens moeilijk, en die teleurstellingen zijn niet zomaar vergeten. Maar als ik aan mijn stukje grond in Puglia denk, krijg ik een glimlach op mijn gezicht. De oude bomen leren me geduld te hebben en het land helpt me te aarden, waar ik ook ben.

---------

Esther Jacobs (1970) wordt ook wel de 'No Excuses Lady' genoemd. Als rasoptimist, motivational speaker, schrijver en journalist zoekt ze altijd naar verrassende invalshoeken en creatieve oplossingen. Ze heeft geen vaste woon-en verblijfplaats; deze wereldburger reisde en woonde dit Corona-jaar in Italië, Frankrijk, Curaçao, Amsterdam, Miami, Mallorca en is nu in Zuid Afrika. www.estherjacobs.info

Meer info over de Tiny Trullo, de olie, het adopteren van een olijfboom en prachtige foto’s van de olijfoogst vind je op www.tinytrullo.com.

Meer in deze categorie: « Maarten Wessels Peter Becker »

5 reacties

  • Reactielink karin winters woensdag 30 december 2020 12:13 Geplaatst door karin winters

    Oh, wat geniet ik van dit verhaal! Wat een lef en wat een optimisme. DANK JE WEL!

    Rapporteren
  • Reactielink Hanneke woensdag 30 december 2020 12:21 Geplaatst door Hanneke

    Heerlijk verhaal Esther, super om te lezen hoe jij je hart volgt!

    Rapporteren
  • Reactielink Atty van de Brake woensdag 30 december 2020 12:59 Geplaatst door Atty van de Brake

    Herkenbaar dat van die woekerpolis, een vergelijkbaar verhaal had ik ook.... Ik geniet van je verhalen, ik reis online met je mee. 2020 was een naar jaar, waarin ik maar 1 lichtpuntje zie: mijn eerste boek (bijna klaar, komt in januari uit: Eenvoudig duurzaam bouwen), waarbij ik via een paar van jouw webinars waardevolle tips en vooral enthousiasme ontving. In 2021 gaan we elkaar live ontmoeten om over mijn tweede boek te praten. Geniet nog in Zuid-Afrika.

    Rapporteren
  • Reactielink Sanne Roemen woensdag 30 december 2020 14:56 Geplaatst door Sanne Roemen

    Ah lieve Esther, zo'n mooi verhaal. En binnenkort zal ik je olie mogen proeven. En zo'n mooi symbool voor geworteld zijn, die olijfbomen. Hopelijk stralen ze van hun wortels wat op jouw behoefte aan 'eigen bodem' af. Daar lijkt het wel al heel sterk op :-D

    Rapporteren
  • Reactielink Aad Lips donderdag 31 december 2020 01:33 Geplaatst door Aad Lips

    Wat een prachtverhaal. En ook zo fijn verteld. Topmoment.

    Rapporteren

Laat een reactie achter

(*) velden zijn verplicht.