Tom Beek, saxofonist
Ik kom net uit de douche als ik mijn iPhone hoor zoemen. Het is mijn moeder. Of het allemaal goed gaat. Nee ma, natuurlijk, wat dacht je, ik red me wel.
Mijn belastingen? Ja komt allemaal goed. Of ik mijn rekeningen kan betalen? Hm, het is spannend, maar het ziet er best goed uit hoor. Moet nog veel doen, maar de komende dagen heb ik wel tijd.
Het is donderdagochtend 31 maart en van iedereen om me heen heb ik uitgerekend mijn moeder aan de lijn! Lekker rock ’n roll. Goed verhaal voor je vrienden.
Ik hou haar voor de gek. Zij weet het en ik weet het. Al maanden probeer ik duizend ballen tegelijk omhoog te houden. Tijdens dit gesprek dringt het langzaam tot me door: het gaat helemaal niet goed.
Ik knak. Ik huil en hou niet meer op. Het is jaren geleden dat ik heb gehuild. Schokkend komt het hoge woord eruit. Ik kan het niet allemaal alleen.
Mijn droom om een mooie creatieve plek te bouwen had niet uitgepakt zoals ik had gehoopt. Door het vele reizen was ik uitgeput. Ook privé kon ik in Tilburg niet aarden. Miste mijn vrienden. Regelmatig moest ik ’s nachts stoppen langs de snelweg. Niet te doen. Ik kan heel veel en ook nog veel alleen, maar vergeet soms om hulp te vragen.
Die dag greep mijn moeder in. We maakten een plan. Dat was het begin van de ommekeer. Ik wilde het ook aangaan, wilde niet meer vluchten. Mijn moeder was natuurlijk niet de enige die dwars door me heen keek. Ook een paar vrienden schoten te hulp. Langzaam zakte de druk op de ketel en kwam ik weer in balans en kreeg ik weer de regie over mijn leven.
Nu is het zo’n tien maanden later. Ik zit in mijn nieuwe appartement, zonnetje in de kamer. Links en rechts nog wat verhuisdozen, dat wel. Maar ik ben weer middenin de wereld waar ik graag leef. Met een nieuwe liefde, een geweldige lieve en inspirerende vrouw. Met vrienden en studio om de hoek. Precies tussen Amsterdam en Rotterdam in. Mijn zelfvertrouwen is gegroeid door mijn beperkingen te accepteren. En daar wat mee te doen, in plaats van er tegen te vechten.
Ik kijk vooruit en ik voel me goed. Ik kijk in dankbaarheid terug op dit jaar en op dit ene moment van overgave. Soms moet je de regie even uit handen geven om ‘m weer terug te krijgen.
Proost, op een heel goed 2012!
