Jojanneke van den Bosch

“Over twintig minuten ben jij aan de beurt, ga zometeen je microfoon laten opspelden.”

Oh nee. Wat als ik alles vergeet. Ik moest iets met een kaart. Wat moest ik toch met die kaart. Die zit in mijn zak. Hoe begon het ook alweer? Oh ja. Maar wat als ik breek? Of stotter? Dat kan niet. Teveel emotie zou afleiden van mijn idea worth spreading. ‘Laat het idee alsjeblieft goed overkomen’, hoor ik mezelf mompelen.

Het idee, dat deel van mezelf is, maar dat ook zonder mij volledig bestaansrecht heeft.

In de elf jaar dat ik professioneel spreek had ik nooit plankenkoorts. Gezonde spanning, ja. Angst, nee. Kleine zalen, grote zalen, ze zijn me allemaal even lief. Maar hier sta ik dan. Zwetende handen, trillende ledematen. Net als sommige andere sprekers op dit TEDxDelft podium. Ik verlaat de Green Room en ijsbeer klappertandend langs het raam. Dat kijkt uit op de begraafplaats waar we twee maanden daarvoor Coen, mijn dappere pleegvader, hebben begraven. Een trompettist speelde The Last Post. Vijftig stappen van het podium waar ik zometeen mijn TEDx talk geef over zijn goede daden, ligt hij in zijn graf. Zo ver weg, zo dichtbij.

“Nog vijftien minuten!”

Die ochtend was ik daar nog. Kaarsje gebrand. Nog eens beloofd dat de wereld straks hoort hoe hij en zijn vrouw me hielpen toen ik zonder ouders opgroeide. Dat iedereen weeskinderen kan helpen, en hoe precies. Nog eens beloofd dat ik me niet zou aanstellen en het zou dóen.

Bij mijn boekpresentatie had ik een brok in mijn keel omdat Coen er was. Nu heb ik zo’n brok omdat hij er niet bij zal zijn. De laatste keren mét worden de eerste keren zónder. Ik had gesproken op Coens begrafenis. De eerste keer ooit dat ik een speech had opgeschreven. Enkele zinnen op een A6’je om me aan vast te houden, als een boei in kolkend water. Bij de uitvaarten van mijn ouders had ik niet gesproken.

Maar mijn TEDx talk gaat niet over de dood. Die gaat over het leven.

“Drummel, wat sta je hier nu toch te dralen. Ga het dóen!” hoor ik Coen in mijn hoofd tegen me zeggen. Hij heeft gelijk.

“Nog tien minuten.”

Ik bel Ric. Mijn regisseur en goede vriend. “Help, ik weet het niet meer!” “We zitten klaar voor de livestream.” “Ja maar ik trek het écht niet meer!” “Jo, we hebben maandenlang geoefend. Herinner je de tien stappen nog?” “Ja.” “Zie je nou. Ik hoor je aan de andere kant. Succes!” Dat helpt.

“Nog vijf minuten, backstage alsjeblieft.”

Iemand wurmt een zender ergens diep in mijn jurk. Ik visualiseer mijn vader links, mijn moeder in het midden, mijn pleegvader rechts in de bomvolle zaal. Mijn pleegmoeder is er, levend en wel. De zenuwen gieren. Maar de zaal voelt als thuis. Want zij zijn er, ik voel het.

“Tijd. Succes!”

Ik spreek. Zestien minuten en eenentwintig seconden later weet ik: het was het allemaal waard. Het blijkt het begin van een nieuwe reis.

MijnMoment Jojanneke van den Bosch foto 2


Ik ben Jojanneke van den Bosch, 40 jaar, online strateeg en public speaker in mijn bedrijf OnlineComm Academy (sinds 2006), oprichter van de eerste online trainingen in Europa over online communicatie & social media. Ik richtte in 2007 WeesWijzer op, publiceerde in 2013 mijn boeken ‘Zo, nu ben je wees’ en ‘So, you’re an orphan now’, startte WesternOrphans.org. Binnenkort komt mijn boek over public speaking internationaal uit.

34 reacties op “Jojanneke van den Bosch”

  1. Echt, mensen. Ik had nooit kunnen bevroeden wat plankenkoorts kon zijn. Ik heb daar veel van geleerd. Na driehonderd presentaties geven met ongelooflijk veel plezier kan het je OOK gebeuren. En dat was zo bizar voor me, omdat ik dat enge gevoel nooit had gehad. Het gebeurde ook met goede reden. Want het IS ook eng. Ook als je al gewend was over een kwetsbaar onderwerp te praten. Het zou volstrekt misplaatst zijn als ik iets zou zeggen als ‘joh, als je al gewend bent te spreken, dan is een TEDx talk echt wel te doen, hoor’. Ik denk dat de les die ik hierin leerde ook van toegevoegde waarde kan zijn voor degenen die al wel weten wat plankenkoorts is. Maar hoe je je er dus wel doorheen kunt slaan. Want dat KAN dus!

  2. Ik kan me helemaal voorstellen dat als je over iets heel persoonlijks gaat spreken het heel spannend of lastig wordt. Wat goed dat het een succes was. Kan ook niet anders als je je zo goed voorbereid en zoveel steun hebt!

  3. Ik had al veel over dit onderwerp gesproken. Over de dood van mijn ouders. En wat er daarna gebeurde. Hoe ik mijn leven moest vormgeven vanuit chaos en verbroken wortels. Ik was er al open over geweest in mijn boek, in veel interviews in kranten, tijdschriften en op tv (ging mijn vorige #mijnmoment over)…maar een TEDx talk is gewoon ECHT iets anders dan een interview, een artikel of een verhaal op een ander podium. Omdat het TEDx is, maar ook omdat het op dat moment moest, onder die omstandigheden. Die twee zaken maakten voor mij dat ik er plankenkoorts van kreeg. Niet het onderwerp op zich. Daar was ik al ruimschoots aan gewend. Daar ben ik overigens wel blij mee: daar hoefde ik in ieder geval geen twijfels over te hebben. Ik zou me wel kunnen voorstellen dat als iemand zo’n persoonlijk verhaal zou vertellen vanuit ‘het niets’, zonder spreekervaring vooraf op dat onderwerp, dat dan wel in de plankenkoorts zou meespelen. Maar dat is iets anders. Ik ben ik, een ander is een ander. Ik kan alleen kijken hoe het voor mij was.

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Scroll naar top