Cor Hospes

‘Zal ik een sinaasappel voor je schillen’, vraag ik aan mijn moeder.
‘Ja, doe maar’, antwoordt zij zachtjes.
‘In een krul of in stukjes.’
Zij staart afwezig voor zich uit, hoeft ook niks te zeggen.
Ik schil de sinaasappel in een zo lang mogelijke krul, zoals zij vroeger voor mij deed.
Ik at vroeger geen sinaasappels. Was te beroerd die zelf te schillen. Daarom deed mijn moeder dat. Nu doe ik dat voor haar.
Mijn moeder is 90 en herinnert zich steeds minder. Zij loopt voorovergebogen, haar bed staat in de woonkamer. Een paar keer per week komen er mevrouwen om haar te wassen, en weer anderen om het huis luchtjesvrij te houden.
Ik ging jarenlang goed met mijn moeder, totdat ik op kamers ging. Haar wereld werd kleiner, die van mij alsmaar groter. Al die pijn, al die ruzies en al dat gedoe, het is verdwenen. Heeft plaatsgemaakt voor hoofdschudden en mededogen. Haar ouderdom doet pijn aan mijn ogen.
Ik kijk naar de schil van de sinaasappel die als een opgerolde slang tussen ons op tafel ligt. Ernaast de naakte sinaasappel, ontdaan van zijn buitenkant, ontdaan van zijn vastigheid. Droog en verschrompeld, kwetsbaar.
Ik kijk naar haar, net zo ontdaan van haar buitenkant, kwetsbaar, verschrompeld door de tijd.
‘Heb je geen zin in de sinaasappel’, vraag ik.
‘Ik moet de kat eten geven’, zegt zij.
Zij wil opstaan van de keukentafel en gaat weer zitten.
‘Waar is mijn stok, hè, waar is mijn stok nou weer.’
‘Die staat naast je, kijk daar.’
Zij tuurt een andere kant op.
‘Het is zo’n lieve kat hè, ik ben zo blij dat hij de hele dag bij mij is.’
Dan ziet zij het schoteltje met de sinaasappel.
‘Heb je een sinaasappel?’
‘Met een mooie krul’, zeg ik.
Zij fonkelt en vergeet.
De kat krult zijn staart om haar steunstok.
De sinaasappel blijft onaangeroerd op tafel.
Ik neem een partje, proef en slik het met tegenzin door.
Droog, smakeloos.
Mijn moeder ziet het.
‘Niet lekker?’
‘Nee, niet lekker.’
‘Te oud’, zegt zij. ‘Gewoon te oud. Daar helpt geen krul aan.’

25 gedachten over “Cor Hospes”

  1. In de eenvoud van het verhaal schuilt een heel leven…
    Machteloosheid, pijn en verdriet zo mooi verwoord! 😢
    Sterkte voor jou en je moeder.

  2. Wat ‘n schoonheid, Cor.

    Dit is hoe ‘show, don’t tell’ er uitziet.
    Een hele wereld verborgen in ‘n kleine, liefdevolle, stroeve dialoog.

    En tegelijk ‘n les in aanvaarding.
    Ontroerend.

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Scroll naar top