Jos Govaart

En daar gingen we weer. Op weg naar de plek waar het de vorige keer zo gruwelijk mis ging. Josine en ik stapten in de auto. Op weg naar de plek des onheils. Maar ik voelde dat het deze keer goed zat. Vanaf het begin. We werden ontvangen door dezelfde mevrouw als de vorige keer. Zij stond toen in juni symbool voor de immense treurigheid. Net als datdesolate gebouw met een inrichting uit de jaren 70. De echoscopist die dienst deed was ook exact dezelfde als degene die de vorige keer niet wist hoe hij het vreselijke nieuws moest brengen. De man die de vorige keer de indruk wekte dat hij het toch wel heel erg vervelend vond dat zijn laatste afspraak van de dag een miskraam betrof. Daar ging zijn Champions League avond.

Maar deze keer was alles anders. OK, we waren nog maar 7 weken gevorderd, en wie denkt echt iets te zien op een echo van 7 weken is gek. Maar er was een hartritme. Ik was blij en overtuigd. Josine ook. En toen begon het grote zwijgen. Ik heb het altijd raar gevonden dat we in een cultuur leven waar je de vreugde rondom een zwangerschap pas na 12 weken deelt. Maar het was beter zo. Vooral voor grootouders bleek het achteraf goed om het even stil te houden. Nu is het geen geheim meer. Ik word vader. We krijgen een zomerkind. In 2013 wordt alles anders. In een nieuw huis, gaan we een gezin vormen.

Retespannend, dat is het juiste woord voor 2013. Begin februari gaan we verhuizen. Als dat achter de rug is is het nog maar een paar maanden voordat ik allerlei dingen ga meemaken waarvan ik me niet meer dan een voorstelling kan maken. Ik denk zelf dat we een meisje krijgen. Dat zou wel passen. Een ventje zou makkelijk zijn. Voetballen, stoeien, allemaal dingen die natuurlijk gaan. Dat is bij een meisje anders. Vrouwen zijn mijn dagelijkse uitdagers.

Altijd al geweest. Of het nu een terminaal zieke moeder is, die mijn puberjeugd op mijn kop zette, of mijn eigen vriendin die me afgeleerd heeft alles maar in mijn eentje op te lossen. Nu zijn het vooral de vier vrouwen bij Coopr die me dagelijks goede spiegels voorhouden, die me het afgelopen jaar goed hebben laten inzien waar ik goed in ben en waar mijn blinde vlekken zitten. Ja, een meisje, dat wordt het. Dat is nu wel zeker. De naam lezen jullie wel rond 21 juni 2013!

11 gedachten over “Jos Govaart”

  1. Met zulke lieve ouders,kan t alleen maar een prachtkind zijn!,die reuze welkom is!
    Een spannende tijd gaan jullie tegemoet.
    Mocht je met de verhuising iemand nodig hebben voor koffie etc,jullie weten me te vinden.
    En Jos,deze tante is super trots op je!
    xx Ida

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Scroll naar top