Ank van der Waal

Vanaf het moment dat ik de uitnodiging voor MijnMoment kreeg gingen mijn hersenen aan de gang. Wordt het een zakelijk moment, bijvoorbeeld mijn rookworstactie waar ik begin 2013 zoveel succes mee had of een van de vele bijzondere familiemomenten die ik dit jaar heb meegemaakt. Ik bedenk me van alles maar in mijn hart weet ik allang waar ik het over MOET hebben. Voor mij is er maar één moment dat constant door mijn gedachte gaat, maar waar ik ook eigenlijk nog niet wil komen omdat het nog verdomd veel pijn doet.

18 jaar geleden toen ik zwanger was van mijn eerste dochter leerde ik Gerda kennen. Een vrouw die in de loop der jaren door mijn muur heen brak en in mijn hart terecht kwam. Zo een die nog eerder dan ikzelf wist wat ik moest doen in situaties zoals we die allemaal meemaken in het leven. Met wie ik uren kon praten over niks, maar zeker ook over alles. Het was bizar hoe goed wij elkaar aanvoelden, zij werd mijn Soulmate.
Ook in de tweede fase van mijn leven met nieuw geluk en een tweede dochter was zij er altijd. Samen sporten, uren aan de telefoon of zomaar naast elkaar zitten met een heerlijke latte. Daarbij maakte ze vaak het grapje dat ik haar bloemetjesjurken zou moeten verzorgen als zij in het bejaardenhuis zou zitten. Zo’n jurk met een ingenaaid etiket met haar naam erop.

Hoe raar het leven kan lopen bleek toen ze ziek werd. Kanker. Vanaf dag één zat het tegen, een onbekende soort en ik zag de energie wegvloeien. Vanaf dag één zat ik naast haar, heb ik geprobeerd haar pijn met me mee te dragen in een kansloos gevecht. MijnMoment was het moment waarop we bewust afscheid namen van elkaar, wetende dat dit het was. Gerda, moeder van twee zonen, vrouw van Tom, zus van Petra, dochter van Jenny en mijn Soulmate was er niet meer. Die bloemetjesjurk is het niet meer geworden maar de laatste eer om haar mooi aan te kleden voor het allerlaatste afscheid was wel aan mij.

En zo begon mijn 2013. Verdriet. Wachtend. Wachtend tot het gevoel afneemt dat je geamputeerd bent en er niet zomaar tranen uit je ogen rollen omdat je een mooi nummer hoort op de radio.

Is er dan niks leuks te melden? Jawel genoeg, want het leven gaat door en dus ook de leuke dingen. Ik ben blij met de mensen om mij heen, heb onverwachts een partij nieuwe familieleden erbij gekregen waarvan ik het bestaan niet wist en het gaat super goed met mijn dochters. Zakelijk hebben mijn blonde God en ik het goed voor elkaar en genieten we van ons huissie aan de zee.

En van al die leuke dingen geniet ik met Gerda in mijn hart.


Ank van der Waal , 45 jaar, samen met mijn blonde God Ron, twee dochters Merel en Pipa van 18 en 8 jaar. Samen hebben we 2 horecazaken in Rotterdam: lunchroom Cappucino en restaurant Antichic . In beide zaken ben ik manager en regel ik alles achter de schermen zoals de administratie, reserveringen en communicatie.

29 reacties op “Ank van der Waal”

  1. Al ken ik je niet; je moment brengt tranen in mijn ogen. Van ontroering. Wat een vermogen heb je om je momenten intens te beleven en ook te verwoorden. Dankjewel. X, Sofieke

  2. Anouk van Velzen

    Mooi beschreven moment, Ank. Sterkte met het verwerken van dit verdriet en blijf inderdaad genieten van de mooie momenten!

  3. Uit het hart geschreven! Ik had het zelf niet beter kunnen verwoorden mijn dank is dan ook groot dat je er was voor mijn allerliefste zus ♥die we nooit zullen vergeten! Luv you ankie met heel mijn hart♥♥♥♥Hoop dat je de liefde , geluk maar vooral gezondheid heel lang mag behouden,dat wens ik jou en je gezin toe, liefs van Petra xxx

  4. heel lief de reacties! je moet ook weten dat de uitnodiging kwam zo goed als op de dag dat het precies één jaar geleden was…. thanxxxx allemaal !

  5. Wat een groot gemis als je iemand waar je zo’n unieke band moet verliezen. Je bent een sterke vrouw zo te merken maar toch veel kracht gewenst xxxx

  6. Lieve Ank ik lees t weer in een stuk door gelukkig heb ik een heel stuk vriendschap mee mogen maken .Je hebt t zo mooi verwoord en geloof maar als Gerda boven op je wolk zit ze blijft met jullie meeleven.En ohhhhhh wat mis ik je nog als Kapster,maar wat ben ik trots wat jullie saampjes met jullie Kids bereikt hebben.Als ik weer wat beter financieel er voor kom dan kom ik met m n Freddie heerlijk ons laten verwennen bij Anti Chique.Dikke knuffels Bep en Fred

  7. Wederom tot tranen geroerd. Als je in je leven zo ’n vriendschap mag ervaren dan ben je een zeer rijk mens ondanks de ongekende pijn van het gedeeltelijke verlies. Annemarie x

  8. Ik was even sprakeloos….en ontroerd, wat ontzettend mooi uit je hart geschreven!
    Dikke knuffel van mij voor jou XXX Leonie

  9. Wilma Rijerkerk

    Mooi geschreven Ankie , diep ontroerd !!!!!!
    De pijn is en blijft nog zo erg van onze lieve Gerda .
    Maar ze zit diep van binnen en zal nooit vergeten worden was z n bijzonder lief en leuk mens met een heel groot hart die er altijd voor iedereen was .
    En god wat missen we haar ………
    Dikke knuffel Wilma en Cees Xx
    Ps heel veel goed toegewenst In 2014 vooral gezond nieuw Jaar ….xxxxx

  10. Lijda van der Waal

    Mooi geschreven Ank, je kunt het prachtig onder woorden brengen!! Gezondheid is het grootste goed…… Knuffel en een kus.

  11. Mooi Ank! Ik kan me goed voorstellen dat je haar nog elke dag mist. Ik had het al gelezen toen ik op vakantie was, maar toen kon ik niet reageren.

  12. Carolien van Pelt

    Ank! Mijn kapster voor jaren en voor mijn, toen, 2 kleine boefjes. Lang niet gezien! maar de wereld is klein…nichtje van Gerda is hartsvriendin van mijn “schoondochter”. Een mooi..houden van.. prachtig verwoord! Ben blij dat het goed met je gaat. Warme groeten, Carolien van Pelt.

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Scroll naar top