december 2012

Het was op een dinsdag in januari. “En?” vroeg ze. “Nee, ik wil hier niet verder” zei ik. Die “ze” was mijn leidinggevende op school X, waar ik de afgelopen maanden had geploeterd. Ik had er gekampt met het feit dat ik niet ingewerkt was, met collega’s die stapels nakijkwerk op mijn bureau gooiden omdat dat “zo afgesproken was voordat

Altijd en alleen handelen met het verstand. WTF met gevoel en emotie, dat is voor zwakkelingen. Achtendertig jaar lang is dat mijn handelswijze geweest. BAM! 2012 was nauwelijks begonnen en ik ging onderuit. Wie ben ik nou eigenlijk? Waarom voel ik geen grond onder mijn voeten? Als uit het niets kwamen er gedachten op over mijn afkomst. Ik ben geadopteerd

Donderdag ochtend 13 september 2012 10:32am Gehuld in een blauw ok-pak lag ik in een ziekenhuisbed te wachten tot ze me kwamen halen voor de operatie. Plotseling werden de gordijnen open getrokken en stond daar een enorme Amsterdamse verpleger met oorbel voor mijn bed. ‘Haaaai, sorry dat ik je moet storen jongen, maar ik heb nog twee formaliteiten voor je’.

Vorig jaar eindigde ik Mijn Moment met “Dus ik lééf, alsof mijn leven net begint..” Onbevangen het diepe in, genieten, lekker op mijn gevoel af. En dat heb ik het jaar ook zo gehouden. Terugkijkend op 2012 kan ik er zakelijk eigenlijk niet één specifiek hoogtepunt uit halen. Zakelijk waren er talloze prachtige momenten. In bestuurlijk opzicht, voor KHN afdeling

Voor het eerst was het stil. Na bijna 20 uur. Roos stuurde mijn witte Range Rover over de A1. Diep in de nacht, bijna terug in Amsterdam. Die kleine vrouw achter het stuur van mijn grote auto. Ze slikte als eerste de stilte weg. “Dit was episch, realiseren jullie je dat ook?”. We hadden alle drie stil en ontroerd geluisterd

Het is maart 2012. Ik ben uitgenodigd als keynote speaker op een congres voor zo’n 150 à 200 docenten en managers uit het Pabo onderwijs. Mijn vader was vroeger docent aan de Pabo. Hij stierf toen ik 17 was. Hij was 50, zo ben ik nu….. Ik wil iets speciaals maken van de presentatie. Ik ben uitgenodigd om mijn visie

Als ik terugkijk op dit afgelopen jaar, zijn er twee momenten die voor mij onuitwisbaar zijn. Beide zijn zaken van leven en dood. Eén van deze momenten is veruit de belangrijkste en ontstijgt welke zakelijke prestatie dan ook. Eigenlijk ontstijgt het – voor mij – bijna alles. In april kwam, ongepland maar zeer gewenst, onze nieuwe aanwinst in de familie

Ben niet zo’n momentenjongen. Kijk meer naar groei, ambities en bewondering. Bewondering voor mensen, zowel zakelijk als privé, die uitzonderlijke prestaties neerzetten en tegenslagen overwinnen. Ze vormen een bron van inspiratie. Maar dat waren ze in 2011 ook, en in 2010, 2009, 2008, etc. etc. 2012 was het een jaar waarin beide kids naar de basisschool zijn gegaan. Ze groeien

Voor #mijnmoment 2012 heb ik een lijstje in de notitie app van mijn iPhone gemaakt. Op de één of andere manier heb ik het geheugen van een visstick en kan ik de mooiste liedjes, mijn favoriete kleuren en dat te gekke feestje zo vergeten. Het is best een lang lijstje. Er staan mooie dingen in. Veel momenten waren er in

2012 was een jaar zonder emotionele dieptepunten zoals 2011. Als je ouder wordt ben je daar dankbaar voor. Maar 2012 bracht wel veel en dat begon allemaal met een moment op de A2, tussen Utrecht en Amsterdam op weg naar een verder onbelangrijke bijeenkomst. Mijn telefoon gaat. Via de krakkemikkige Bluetooth verbinding neem ik op terwijl ik keurig rechts ga