momenten

In 2007 ging ik kort na het overlijden van mijn vader een fotografie workshop volgen in Cambodja. Het leek me een goede manier om het verlies een plaats te geven en tijd voor reflectie in te bouwen, ver weg van mijn dagelijkse omgeving. Die workshop was met twee fotografen; Gary Knight en Philip Blenkinsop. Fotografen die grote menselijke conflicten op

Het was 21 mei, even na vijven. Er floepte een mailtje mijn inbox in. Ik begon te lezen. En toen viel het kwartje definitief. Ik had een paar weken daarvoor sluitende afspraken gemaakt met iemand van wie ik de biografie zou gaan schrijven en de partner van deze persoon. Bij welke uitgever het boek zou verschijnen. Wanneer het in de

Samen staan we bij het graf, drie jaar later. Steeds meer vervagen de herinneringen en dat voelt goed, hoe raar dat ook klinkt. Het is als het optrekken van mist waardoor het landschap zich weer in alle schoonheid tonen kan. Het haalt de pijn ook beetje bij beetje weg en het gat dat ontstond wordt meer en meer ingevuld met

Ik ruik naar zweet. Elke maandag. Angstzweet.Doe ik mijzelf aan. Want dit moet. Dit wil ik al vanaf dat ik zeven jaar werd. Vanaf het moment dat ik van mijn ouders een spiksplinternieuwe radio kreeg mét antenne, bandrecorder én microfoon. Ik maak radio! En dat is zo kicken….Hak! Ik beet in september de knoop finaal door en maak #UurvanPuur .

Foto: Peter van Hal 2014 was een extra bijzonder jaar. Natuurlijk is elk jaar van je leven bijzonder, in wat voor opzicht dan ook, maar 2014 was een extra bijzonder jaar. Tegenwoordig zijn relaties niet meer voor het leven. Waar je vroeger bijna vanzelfsprekend je hele leven bij dezelfde partner en werkgever bleef, is nu kort en flexibel de norm

2014 was, het lijkt bijna monotoon, weer een rollercoaster, wel eentje die wat mij betreft een mooie glimlach op mijn gezicht tovert. Op het moment dat ik dit schrijf zit ik aan de keukentafel van het nieuwe appartement dat ik sinds een week samen met Olga ben ingetrokken. Samenwonen met en ruimte voor onszelf en een werkkamer en aparte kamers

Mijn moment is een inzicht. Ik geloofde tot 14 januari 2014 in de kracht van positief denken. Ik gaf tot die dag mensen vaak het advies om ‘er in te blijven geloven’ of om ‘het positieve’ te blijven zien. Ik heb nooit ’tsjakka’ gezegd, maar het zat er vaak dicht tegenaan. Op die 14e januari zette het boek Smile or

Juni 2008. Ernest, Jip en ik hebben net een wandeling gemaakt in Monkey Forest. Nog druk napratend over de aap die Jip aan zijn broek trok (iets wat hij écht niet leuk vond) zitten we in een nabijgelegen cafeetje. De telefoon gaat. Het is Servaas, de broer van Ernest. Hij heeft nieuws over zijn zoontje Lennart die op dat moment

Het is een mooie dag, de zon schijnt tussen de hoge bomen. Ik sta in Sonsbeekpark, in het veld bij de Witte Villa, en kijk uit over Arnhem. In m’n hand heb een zwarte leren lijn. Aan de andere kant van die lijn zit Goliath, ons Jack Russel-hondje die zijn naam eer aan doet. Tot zover niks bijzonders. Wat wel

Dit had een fantastisch ondernemersverhaal kunnen zijn over groei, plat organiseren en het werken met geweldige collega’s. Dat verhaal kent buitengewone momenten en een hoogtepunt in Spanje (video). Maar dat verhaal is niet mijn moment van 2014. Mijn moment concentreert zich op een Frankrijk-zomervakantie-vrijdag. En vrijdag klinkt als een normale dag, maar dat was het niet. Dit was een heel