2013 was een jaar van de diepte in gaan, in relaties, werk, studie en in mezelf. Het was ook een jaar vol reflectie, op zoek naar momenten uit het verleden, momenten die er mogen zijn en momenten om te laten rusten, te vergeven. Ik voel me zeer tevreden, gezond en gelukkig. Ik heb heerlijk werk, leef met een prachtige levenspartner,
Ik houd een banaan vast. Het moment is aangebroken om die banaan los te laten. ‘Let go of your banana thoughts’ legt uit wat ik bedoel: Je krijgt in het leven wat je nodig hebt om te groeien. Geluk Het is mijn loopbaanmissie om werkGeluk en -Plezier te verspreiden vanuit de visie dat het Groei van onze economie en maatschappij
In de kamer hangt een levensgrote foto van een Spaans venster. De warme en vrolijke kleuren staan in schril contrast met de verder oersaaie kamer: een ijzeren stellage met tientallen delen wetgeving, multomappen en een verdorde cactus. Hoe kun je een cactus laten verdorren, denk ik nog. Het bureau past niet bij de stoelen of andersom. De papieren liggen al
11 oktober 2013 om 20.10 in de grote zaal van het Zaantheater in Zaanstad. Ik sta in de coulissen en het is duidelijk. Mijn moment 2013 begint. De premiere van de Smart&Sexy theatershow. Ik sluit mijn ogen haal diep adem en vraag God, de engelen en mijn vader mij bij te staan. De zaal zit vol. Mijn lieve familie, vrienden,
Ik ben in de gelukkige omstandigheid dat ik de wereld rond kan reizen voor mijn werk en kan doen wat ik leuk vind: spreken voor groepen. Mijn moment van dit jaar is dan ook een van de vele trips in 2013. In Augustus was ik uitgenodigd om op drie verschillende plekken te komen spreken in Iran. Iran, een land waarvan
Mijn knieën drukken tegen het handschoenkastje. Tussen mijn benen klem ik een klein, in plastic gewikkeld dennenboompje. De naalden van de top prikken steeds tegen mijn neus als R. moet remmen. Op het dashboard ligt een zak oliebollen. De hele auto ruikt naar versgebakken deeg. Vanaf de achterbank klinkt de stem van onze bijna driejarige dochter Lynn. Ze zingt ‘jimmel
Kataklopkataklopkataklop. De wind door mijn haar. Austra in mijn oren. De zon op mijn gezicht. Mijn mond lacht breeduit. Tranen lopen over mijn wangen. De Haarlemse PTT-toren illustreert de horizon. Tweeduizenddertien was een duizelingwekkend jaar. Mijn TWEE MOMENTEN -inderdaad in schreeuwende kapitalen- beleefde ik reeds in de eerste zes weken van 2013. Het sterven van mijn moeder en de geboorte
Ik heb leuk werk. Echt waar. De leukste baan die ik me kan wensen. Leuke klanten, gave projecten, fijne collega’s. Ook iemand met de leukste baan van de wereld heeft wel eens een klotedag. Soms zit alles tegen op een dag. Zo’n dag die begint met een file op de A16 terwijl je 188 dingen op je to-do list hebt
Mijn twee zusjes en ik hebben geen leuke kindertijd en jeugd gehad daar kan ik niets anders van maken. Jaren een depressieve vader en mijn moeder was gesloten en wat kil. Zij hebben elkaar geen goed gedaan besef ik. Mijn moeder is 18 mei 2013 overleden. Ik heb naast mijn werk en kinderen haar gelukkig kunnen vertroetelen de laatste weken
‘Het jaar is voorbijgevlogen.’ Het is een cliché, maar heb ik het eerder zo ervaren? Ik vraag het me af. 2013… Het jaar waarin ik eindelijk een eerste verjaardag van een van mijn kinderen mag vieren. Het jaar waarin we voor een tweede keer trouwen, David en ik, precies een jaar na ons burgerlijk huwelijk: geen kerkelijk, maar een feestelijk
