2012 stond in het teken van liefde, vriendschap en reizen. 22 juni 2012 werd de tweede liefde van mijn leven geboren: neefje Tim. Nooit geweten dat ik zijn allergrootste fan zou worden. Tim zorgt voor extra blijdschap, geluk en liefde in onze familie. Wanneer ik mijn broer en vader met Tim zie spelen, dan veranderen zij van stoere mannen naar
Lente. Carillonklanken dwarrelen over de Jordaan naar mijn balkon. Mussen vliegen af en aan. Buiten krijgen de bomen langs de grachten nieuwe blaadjes, een betoverend groen waas. Lopend door de smalle zonnige straten wil ik genieten, maar mijn buik zit in de knoop. Ik wil naar buiten. Ontsnappen uit de stad. Knerpend zand. Ruisende bomen. Lucht voor zieke longen. Mijn
Na het overlijden van mijn broer in 2010 en mijn vader in 2011 heb ik de zorg voor mijn moeder gekregen. Als ik naar haar kijk, of aan haar denk, zie ik de kleine, dappere vrouw die haar leven in dienst stelde van haar twee kinderen met een spierziekte. Alles moesten mijn ouders zelf uitvinden, er waren nog geen patiëntenverenigingen
2012 een jaar vol lichtpuntjes Hoe zoet kan bovenstaande klinken? Hoe euforisch? Niemand kan een jaar vol lichtpuntjes hebben denk ik altijd als ik zoiets lees… en toch ga ik het nu zwart-op-wit op papier zetten. 2012 werd mijn jaar vol lichtpuntjes. Nog nooit heb ik zó uitgekeken naar het starten van het nieuwe jaar als vanuit 2011 naar 2012.
Ik leef nog en tel mijn zegeningen, zoals mijn o zo dierbare oma dat altijd zei. Maar ik ben kapot, leeg, op. 2012 is met stip het zwaarste jaar uit mijn leven. Het was zandkastelen bouwen in de branding midden in een gierende storm. En nu hang ik daar als die koordanser, bungelend aan zijn (levens)draad. Die niets liever doet
Kort door de bocht waren mijn afgelopen 3 jaren wonderbaarlijk. Het jaar 2010 was het jaar van mijn ondergang met een burn out, zwangerschap en psychose. In 2011 was ik bezig met herstellen en mijn hoofd beter laten worden. En dan 2012… Het jaar waarin ik op ontdekkingsreis ging. Omdat ik kostte wat kost wil voorkomen dat ik ooit weer
What’s in a name? Bijna 42 jaar geleden werd een jong meisje van 16 in Kaapstad per ongeluk zwanger. Ik ben een van die gelukkige mensen die, zonder Spoorloos, mijn biologische ouders heeft gevonden. Sinds zij in mijn leven zijn gekomen, worden alle zaken op de stippellijntjes ingevuld. Ik, die misschien wel het meest twijfelde aan het aangeboren-aangeleerd verhaal moet,
Jaaaahaaaaa… daar is-ie weerrrr, de email van Henk-Jan met zijn verzoek om een bijdrage te leveren aan zijn traditionele jaarlijkse mijnmoment. Een prachtige serie portretten van gewone mensen zoals jij en ik waar Henk-Jan in de loop der jaren een band mee heeft opgebouwd. Henk-Jan beschouw ik al jaren als een goede vriend. Af en toe een bak koffie, af
“Mama, waarom wilt geen andere school mij hebben?” Ik had maar 1 wens voor 2012, dat onze dochter Robin van 7 jaar, weer het vrolijke leergierige meisje werd die graag uit bed komt en dan het hele huis bij elkaar zingt. Robin is in alles een beetje snel. Ze groeit als kool, leest met gemak boeken, slaat een klas over
Mijn moment 2012 vanuit De Berghut Mijn moment is nu, in ieder geval dat probeer ik. Ik probeer heel erg in het moment te zijn, want dat is nodig. Van mijn hoofd naar mijn lijf. Ik schrijf deze ‘mijn moment’ vanuit De Berghut in Oostenrijk, ik ben net terug van een heerlijke dag met mijn kinderen in de bergen, vrolijke
