2012 was voor mij zonder meer het jaar van Italie. Ruim vijf maanden heb ik mogen vertoeven in Caorle, zo’n 40 km boven Venetië op een camping waar ik mijn tijd heb besteed aan receptie-uurtjes, gastklaar maken accommodaties en vooral la bella vita ! Op de eerste drukke dag van het seizoen beleefde ik dan ook het moment van 2012.
Mijn moment. Ik kan beter zeggen, mijn jaar. Want het is zeker mijn jaar geweest. Het jaar van loslaten en verbinden. Ik heb op mijn blog alles losgelaten. De structuur, en alle know like en trust flauwekul. Echte trust gaat over laten zien wie je bent, en niet over hoe je graag gezien wordt. Dus blogde ik elke dag. Ook
“Ik kom er zo aan…” Het was één telefoontje en een kwartier later stond Bas voor de deur om onze dochter Tess op te halen. Een ijskoude woensdagochtend in februari en Tess moest natuurlijk naar school. Toen nog groep 2, maar ze leest en schrijft als de beste, dat zien we nu in groep 3 weer terug. Bas is de
Mijn Moment 2012: Het verschil maken Het was de dochter die de politie had gebeld. Haar vader van 70 (1.98 meter, 110 kilo) had haar dementerende moeder met een stalen ketting – om haar nek – aan de keukenstoel vastgebonden. Haar vader kon agressief reageren, zo vertelde dochter. De politie kwam met een arrestatieteam om de vrouw te bevrijden. De
Poeh gelukkig, daar was-tie dan weer de jaarlijkse mail van Henk-Jan om terug te kijken naar dé momenten van 2012. Zonder die mail kom je er bijna niet aan toe. Slecht natuurlijk, want mensen die zeggen dat het geen zin heeft om terug te kijken, die zijn of te lui om te leren van het verleden, of leven met de
21 mei 2012. We passeren de douane en rijden naar ons nieuwe huis. Niet meer als Nederlands-ingezetene, maar als emigrant. Vanaf die dag kijken we met andere ogen naar Nederland, meer vanaf een afstand, meer en meer met verbazing over wat er gaande is. Ons oude huis goed kunnen verkopen, midden in de crisis. Dat lijkt een wonder maar is
Zijn tas staat in de gang. Hij heeft hem zelf ingepakt. Uniek want meestal moeten we helpen. Maar dit keer ging het meer dan vrijwillig en alles zit er in zie ik ’s avonds als we gaan slapen. Wessel, onze oudste van vier kinderen, gaat naar een Ajax-clinic in de Arena. De weken ervoor heb met de vent thuis lopen
Traditie. Dat is wat het is geworden. Elk jaar, op vraag van Henk-Jan even stilstaan. Stilstaan en terugkijken… Dit jaar is voorbij gevlogen, en dat heeft alles te maken met mijn moment van 2012. Het zal niet verwonderen dat het met eventplanner.tv te maken heeft. Maar dan gaat het mij niet zo zeer om de lancering van de zender zelf,
Kevin Van der Straeten Lees verder
Vlak voor de grens tussen 2011 en 2012, op 23 december, werd ons derde kind en tweede zoontje Ravi geboren, dat zorgde voor wat je dan noemt een “turbulente” start in 2012. Onze andere kinderen groeien natuurlijk ook gewoon door, wat een genot is om te zien. Na een paar weken begin 2012 nog genoten te hebben van die kleine
Voor mij waren er 2 momenten die bij mij naar bovenkomen wanneer ik aan 2012 denk. Het eerste moment is erg verdrietig, het tweede moment geeft mij een warm gevoel wanneer ik er aan terugdenk. Laat ik beginnen met het verdrietige moment. In de zomer hoorde ik dat een vriendin van me een niet meer te genezen vorm van kanker
