december 2012

2012 was een jaar vol tegenstrijdigheden. Waar bedrijven verdwenen, klanten uit de traditionele markt het zwaar hebben en dus minder uitgeven aan trainingen en opleidingen, mensen ontslaan en meer ellende laten zien. Machteloze politici, die geen van alleen in staat zijn onszelf uit de crisis te laten doen ontworstelen. Tegenstrijdig: enerzijds het gevoel van “ik heb jullie toch gewaarschuwd, lees

In 2009 was het dan zover. Twee jaar eerder werd ik ziek en die gebeurtenis maakte dat ik op zoek ging naar de persoon die ik ooit was geweest en weer wilde worden. Bovendien, heel praktisch, kon ik vanwege mijn gezondheid niet meer in een “normaal” werkritme werken. Mooie gesprekken die nergens toe leidden Dus in 2009 ging ik als

Clowns on Tour, Bosnië 2012 Daar zat hij dan, op z’n knietjes. De lerares sprak tegen hem. Een Bosnische woordenstroom vloeide over mijn hoofd. Ik had geen idee wat er aan de hand was. Ineens biggelde er een dikke traan vanachter zijn ronde brillenglaasjes. Ik was op reis in Bosnië met Clowns on Tour, een project van Lidion Zierikzee en

Twee ritjes in een auto. Als passagier. Naast de bestuurder. In dezelfde week. De eerste 20 november. Een dinsdag. De tweede 24 november. Een zaterdag. In dezelfde week. Hoe bizar?! Mijn momenten van 2012. Staan in mijn herinnering gegrift. Hebben onuitwisbare indruk achtergelaten. De samenvatting van jaren. In die twee momenten. 20 november. Onze middelste zoon Tom is jarig. 15

Het is 1992. Ik ben 19 jaar en zit in het eerste jaar van de Kleinkunstacademie. Een geweldige school, zo wordt ons al verteld in de eerste week door Ruut Weissman, de artistiek leider. ‘Dit is de mooiste studie die je kan volgen. Je bent gekozen uit 1000 mensen en je krijgt les van de beste leraren uit binnen en

#mijnmoment van het jaar. Dit jaar is het voor mij #mijnmomenten. Soms heb je een langere tijd dat het in je achterhoofd knaagt. Het leven waar je in zit is niet meer de jouwe. Het houdt je bezig en je wilt er niet aan maar uiteindelijk moet je anders beslissen. Daar word je verdrietig van. De barricaden worden betrokken en

Mijn moment van 2012 heeft  voor de tweede keer mijn leven ‘gereset’. Na de dood van mijn vrouw Conny in 2000 ben ik op mijn gevoel gaan leven en vond ik in mijn levensvriend Clemens een nieuw anker. Ik deelde letterlijk al mijn lief en leed met hem en zijn vrouw Marie-Francoise. We werden door anderen als een drie-eenheid gezien

Juni 2012. Ik zie het meteen. Na dagen uitstellen van dit ‘moment’ heb ik mijn intuïtie eindelijk durven opvolgen. Na nog geen twee seconde verschijnt hij luid en duidelijk: een dikke vette streep. We. Zijn. Weer. Zwanger. Terwijl mijn hart een driedubbel blije salto maakt, legt de angst een knoop in mijn buik. Ik besef me wat het lot me

Als je goed keek, kon je het al een beetje aan haar zien. In haar gezicht was iets veranderd. Ze straalde meer dan anders. Ze had een andere, vollere kleur. Er waren kleine dingen en opmerkingen, waarvan later pas tot me doordrong wat ze betekenden. Bij de drogist ging ik op zoek naar het kleine, plastic apparaatje dat we nodig

We hebben met mijn bedrijf TalentFirst een bijzonder jaar doorgemaakt. Dat begon met een forse uitbreiding, van 14 naar 28 aangesloten trainers en coaches. Groei die ik wilde, omdat we iets moois te bieden hebben, wat we met zoveel mogelijk mensen moeten delen. Maar groei was niet onomstreden. Sommige collega’s – niet de minste – vonden een klein clubje eigenlijk