Het is nog vroeg. Het gras is nat onder mijn voeten. Afgelopen nacht onweerde het heftig, gelukkig heeft mijn tentje dat overleeft. Ik kijk rond op het mannenveld van het Hieros Gamos Festival. Het is 6 juli, langzaam loopt het veld vol met mannen. Ze komen het veld op en worden daarbij ondersteund door de klanken van diverse drums. Witte […]
Wat een dag was dat, 28 februari 2017. Het was de, voor sommigen, beruchte derde dag van de wintersportweek. Niet zomaar een wintersportweek. De eerste wintersportweek voor Nora en Irene, de eerste keer op de lange latten, de eerste keer in een skilift, voor alles een eerste keer. En ook niet zomaar een wintersportweek. We waren ter ere van de
Nazomer op Texel. Na weken voorbereiding is mijn ieniemienie-expeditie een feit. Ik kampeer. Op mijn eigen eiland. Bevochten op de beperkingen die de altijd aanwezige chronische vermoeidheid met zich meebrengt. Genietend van de triomf wil ik in mijn slaapzak nog even mijn onderweg gemaakte foto’s bekijken. Maar dat lukt niet, want ik zie dubbel. En niet een beetje ook. ‘s
Opruimen is ook een confrontatie met het verleden. Ik wilde nooit meer contact met haar, maar ik kon het niet over mijn hart krijgen haar lievelingsknuffel Brumm weg te gooien. Daarom stuur ik een mail. Een klein bericht, maar een grote overwinning voor mij. Het hele jaar staat al in dienst van het kleine huisje dat ik aan het bouwen
Hendrik-Jan de Wit Lees verder
Na jaren van roofbouw plegen ging ik dit jaar op zoek naar meer zelfzorg, zelfinzicht en ‘het juiste midden’. Daar waar je jezelf niet afwijst zoals anderen dat voor jou deden. Ik was goed op weg, vele kilo’s lichter, gezond eten, sporten, bijna weer als nieuw. Met hier en daar een uitzondering, want je moet toch voelen dat je leeft
“Medemblik, mei 1517: Er was storm op komst, ook zonder naar de dreigende lucht te kijken, voelde ik de spanning in de stad. Alles wat los stond, werd naar binnen gehaald of vastgeknoopt, moeders sommeerden hun kinderen in de buurt te blijven. Er was geen paniek, maar toch, je wist maar nooit.. Ik stond op de dijk te kijken hoe
Eigenlijk had ik er best kort over kunnen zijn. Sint Maarten, 11 november, en ik had zin om naar een feestje van een voormalig huisgenootje te gaan. Niks bijzonders zou je denken, maar de praktijk is al jaren een beetje anders. Tijdens, maar ook nadat ik overspannen was – en daarna tijdens mijn depressies, zag ik meestal huizenhoog tegen feestjes
“Hoe vertel ik mijn moeder dat haar hele huis aan gort is? “Alles is weg, alles is kapot”. Het is een zwoele zondagmiddag in juni. De ramen staan open, ik hoor een jongen in paniek. Midden op de weg staan vier tieners, ze kijken allemaal naar boven. Ze ogen heel rustig, handen in de zakken. Zou er ingebroken zijn? Ik
Daar staat het dan. In chocoladeletters. “Voys en Spindle tegen ongelijkheid”. Ik krijg een brok in mijn keel als ik het lees. Nu is het echt. Nu weet iedereen het. Het is ruim 14 jaar geleden dat ik in Haïti was. Het is nog steeds één van de armste landen in de wereld. Na een trip van 28 uur stap
Zolang mijn ouders leefden, hoopten ze op dat ene grote wonder: een medicijn tegen de spierziekte die ik heb. Mijn broer overleed aan de gevolgen van deze spierziekte in 2010. Ook nog tijdens de dementie van mijn moeder was het de rode draad die haar niet los liet. “Mam”, zei ik dan, “mam, ondanks deze rotziekte ben ik echt gelukkig”
