6 december 2017. Dat schrille fluitje op perron 7 van Utrecht CS betekent maar één ding, instappen! De trein staat op het punt te vertrekken en ik kom net van de roltrap (links gaan, rechts staan!) het perron op. Ik zie een dichte intercitydeur voor me, maar links staat de conducteur nog te wachten. Ik wacht geen seconde, trek een […]
We fietsten weg. Hij keek me lachend aan. “Aan de binnenkant, hè, mama?” “Ja, schatje, sorry, maar jij bent mijn kind, ik bescherm jou, zo fietsen we al vanaf het moment dat je kunt fietsen…” Altijd aan de binnenkant, iets achter me zodat ik in geval van nood mijn fiets voor hem kan gooien, hem met mijn moederlijf kan beschermen
Ellemijn Veldhuijzen van Zanten Lees verder
Laat dat zinnetje maar weg, zeg ik, die drie laatste woorden -in- de –rouw- Ik geloof dat ik er uit ben. Op het moment dat ik het zeg voel ik het ook. Ik voel me geen rouwende weduwe meer. Wat ik nu wel ben kan ik nog geen woorden geven. Vijf jaar was Giorgio dood deze afgelopen zomer. Dit jaar
Sandra van Kolfschoten Lees verder
Oef, iedereen leeft nog. Altijd weer link dat #Mijnmoment. Gaan dit jaar mensen om mij heen sneller omvallen als de stenen bij Domino Day? Gelukkig niet. We zijn er nog. Weer een jaar gered. Dit jaar heb ik het leven juist éxtra gevierd. Mijn moment 2017 is makkelijk. Laat ik het zo zeggen, het is makkelijk voor mij gemaakt. Iedereen
Anna-Maria Giannattasio Lees verder
Sommige momenten gaan natuurlijk niet alleen over jezelf. En dan is het lastig om ze te delen, vind ik. Zo was het ook voor Mijn Moment van 2017. En daarom twijfelde ik of ik het wel moest publiceren. Ik kan je wel vertellen wanneer het was: 17 november. En dat ik die dag niet snel zal vergeten, omdat we die
“Tod”.“Abgehauen wie ein baum” fluistert de verpleegster. Omgehakt. De grote sterke boom is geveld. Dood… Ik wist het al. Ik voelde het al. Ik had even daarvoor gevraagd of ik nog even lekker tegen hem aan mocht liggen. Lepeltje lepeltje…… Zoals we thuis zo vaak deden. In ons mooie nieuwe huis, waar we pas een paar maanden woonden en waar
Dinanda van de Noort Lees verder
“Waarom doe je dit toch allemaal voor mij?” “Omdat je mijn zoon bent”, antwoord ik. Hij huilt. En, ook al is hij onder invloed, het raakt mij. Hard en diep. Ik heb hem in 30 jaar niet eerder zien huilen. We eten een broodje en daarna rijd ik hem naar het politiebureau. Ik rijd naar huis. Stuk. Leeg. Als de
En toen stond ik ineens ‘oog-in-oog’ met de ‘Bronzen Soldaat van Tallinn’. Een groot beeld van een Russische soldaat uit de Tweede Wereld Oorlog. Een herdenkingsmonument op een begraafplaats van Russische militairen een beetje buiten het centrum van Tallinn in Estland. Een imposant beeld. Zeker. Een beeld dat de heldhaftigheid van de Russische soldaat laat zien. Zeker. Op een kerkhof
“Tot morgen”, had ze gezegd. “Maar wil je eerst even langs Bergambacht rijden en wat nachthemden voor me ophalen?” “Tuurlijk, ma.” Ik liet mijn zoon Bob alleen bij mijn moeder achter in het ziekenhuis in Nieuwegein, waar ze een gecompliceerde vaatoperatie aan haar voet had ondergaan. “Zorg je dat ze dat drankje opdrinkt voor je weg gaat, Bob?” “Doe ik.”
Boos was ik. Nu niet meer. Wel behoorlijk en nog steeds teleurgesteld in mijzelf. Mijn moment wordt dan ook getekend door meer emoties en dat ik pas nu, nu ik een maand terugkijk, stevig baal van juist een ander moment dan dat het daadwerkelijke (mijn) moment tekende. Half november, het schemert. Ik kijk naar mijn telefoon. Geen gemiste oproep, geen
