Precies weet ik het niet meer, maar het was ergens in april. Zo’n lentedag die voelt als een lentedag: zonlicht, zachtwarme lucht, iets met vogels die opgewonden van zich laten horen. Kortom, een heerlijke dag om – voor het eerst in het seizoen zonder jasje – een stukje te gaan rennen. Hardlopen doe ik vaak in wat ik ‘mijn achtertuin’
Daar zat ik dan met mijn handen voor mijn ogen. De tranen liepen over mijn wangen. Mijn mastermindmaatje zette de situatie op scherp. Hoe was het zo ver gekomen? Na twee lastige jaren was 2014 een mooi jaar geworden. Mijn verwachting was dat ik dit in 2015 gewoon ging doorzetten. Op de één of andere manier gebeurde dat niet. Ik
De afgelopen 2 jaar heb ik in een soort van overlevingsmodus geleefd waarbij ik flink wat klappen te verwerken kreeg. Maar goed, eind 2014 had ik weer een baan, weliswaar onder mijn niveau, maar met leuke collega’s zodat ik weer aan het “normale” leven kon beginnen. Mijn dochters woonde opeens aan de andere kant van het land en het huis
Het is de Algarve. Portugal. Beach Bar Kalu. Een plek die veel Nederlanders zullen kennen en zo niet. Vette pech. De plek wordt al genoeg bezocht. Daar staan we weer voor de groepsfoto: Vijf jaar later met ongeveer tachtig mannen en vrouwen van overal vandaan vieren we dat we hier vijf jaar geleden ook waren om Ton en Kitty te
Sinds de scheiding slaapt ze vaak bij mij in bed, eigenlijk altijd. Altijd wanneer ze bij mij is en dat is 60% van de week. Ja je mag er iets van vinden maar het voelt goed. Ook wetende dat ze prima in haar eigen bed kan slapen als het moet. We hebben samen nog wat in te halen, althans zo
Marrigt van der Valk Lees verder
De cleane, geluiddichte doos van veel nieuw gebouwde concertzalen lijkt in niets op de met verschraalde bierlucht gevulde jongerencentra van toen. Vrijplaatsen waar de bedrading als slappe springtouwen langs muren en plafonds hangt en de nooduitgangen op de dreun van bas en drum meetrillen. Je hoeft niet bang te zijn om uit te glijden want je staat vastgeplakt in het
Dat dit jaar alweer bijna tot zijn einde gekomen is, dat realiseerde ik me pas toen eind november de uitnodiging voor Mijn Moment 2015 binnen kwam. En ik zeg eerlijk dat ik daar best even van schrok. Hoewel ik dit jaar ontzettend veel gedaan heb, had ik wel sterk het gevoel dat dit jaar nog niet ‘af’ was. Dat Mijn
Vera Camilla Lucker Lees verder
44 jaar geleden werden wij vriendinnen. Twee en drie jaar waren we. We woonden schuin tegenover elkaar. Jij op de boerderij, ik in een woonark. We groeiden samen op. Soms iets verder van elkaar en jaren later weer schuin tegenover elkaar. Lief en leed deelden we. Totaal verschillend qua innerlijk en totaal verschillend qua uiterlijk. Jij altijd tutten met je
Mijn moment van 2015 vond al plaats in januari, maar had invloed op het hele jaar. Mijn verhaal gaat over prioriteiten stellen en nadenken welke dingen ik nu echt belangrijk vind. Vroeger maakte ik me vooral druk over chronisch tijdgebrek: ik heb altijd teveel plannen en er zitten te weinig uren in een dag om alles te kunnen doen. Net
Gonny van der Zwaag Lees verder
Dit jaar is voor mij eigenlijk een jaar geworden van acceptatie. De belangrijkste spiegel in deze ontwikkeling is mijn vader. Hij is dit jaar 90 geworden. Sinds mei 2013 is hij door mij vanuit Limburg naar Woerden verhuisd. Hij woont nu in een kleinschalig wonen project, vlakbij, zodat hem bezoeken makkelijk is geworden. In 2013 werd mij voor het eerst
