Mijn moment van 2015 vond al plaats in januari, maar had invloed op het hele jaar. Mijn verhaal gaat over prioriteiten stellen en nadenken welke dingen ik nu echt belangrijk vind. Vroeger maakte ik me vooral druk over chronisch tijdgebrek: ik heb altijd teveel plannen en er zitten te weinig uren in een dag om alles te kunnen doen. Net […]
Gonny van der Zwaag Lees verder
Dit jaar is voor mij eigenlijk een jaar geworden van acceptatie. De belangrijkste spiegel in deze ontwikkeling is mijn vader. Hij is dit jaar 90 geworden. Sinds mei 2013 is hij door mij vanuit Limburg naar Woerden verhuisd. Hij woont nu in een kleinschalig wonen project, vlakbij, zodat hem bezoeken makkelijk is geworden. In 2013 werd mij voor het eerst
Fit is het nieuwe rijk…… Leuk zo’n tekst…..ik geloof dat ik dit het voor het eerst hoorde, twee jaar geleden, volgens mij was het Erben Wennemars die ik dit op tv hoorde vertellen. Vorig jaar augustus besloot ik na 22 jaar werken om eens een aantal maanden ‘rust’ te gaan pakken. De in totaal 4 maanden hebben voor een grote
Václav Havel Airport Prague, zondag 26 april 2015. Ik zit in een ongemakkelijk plastic kuipstoeltje en denk terug aan de afgelopen uren. Dit weekend gaf ik in het Czech National Library of Technology in Praag een Evernote keynote en workshop. Met twee internationale sprekers was ik uitgenodigd, ik ben vereerd. Na een presentatie op de Evernote Conference in 2014 is
“Hoe ben jij wakker geworden?” is een vraag die “wakkere” mensen, zo’n 12 % van de bevolking, ze worden ook “complotdenkers” genoemd, vaak aan elkaar stellen. Sommige mensen zeggen: “Door de moord op Pim Fortuyn: het was heel gek dat die politiemensen al klaarstonden om Van der G. te arresteren”. Anderen zeggen: “Door MH17. Ik vond het vreemd dat de
“Dag mam… dag mam… dag mam…”, mijn stem werd steeds zachter, stierf weg. Alsof ik haar uitzwaaide en zij langzaam in de verte verdween tot ik haar niet meer kon zien. Eigenlijk was zij al vertrokken, het was slechts haar lichaam dat doorworstelde. Een laatste zucht. Nog een. Toen was het klaar. Ze was dood. Dit einde kwam niet onverwacht.
Op Moederdag schreef ik een brief aan mijn ouders. Beiden zijn ze er niet meer. Thuis bij ze op bezoek gaan om het grote nieuws te vertellen ging niet. Dus koos ik voor een vorm van delen die erg bij me past. Ik schreef ze een brief. Hikkend begon ik: “Toen jij alweer 19 jaar geleden stierf, mama, voelde ik
Eindelijk een keer iets afgemaakt. Als ik ergens wereldkampioen zou kunnen zijn, is dat in het niet afmaken van dingen. Al jaren roep ik dat ik ga stoppen met roken. Soms waag ik weer een poging, slik ik kauwgum, plak een pleister en vind altijd wel een excuus om weer te beginnen. Datzelfde geldt voor bewegen. Ik hou van zwemmen
Het was heel stil in mij. Op mijn moment in 2015. Het raakt mij nu weer. En ik voel ook, het is goed zo. Een moment in stilte daar in Castricum aan Zee. Tijdens de iDDD Lifetime Leadership Master training. Met uitzicht over de ruime zee, mijn blik op de horizon gericht, nam ik tijd voor mezelf. En een diep
Ik ben weer eens een Basketball wedstrijd vergeten en mijn zoon moet uit spelen. Met een zucht sta ik op van mijn werk om uit gewoonte de boel te gaan regelen. Maar zoonlief whatsappt even in de Basketball groep en vraagt of er genoeg vervoer is, verontschuldigd zich naar mij. -“je roept altijd dat ik nu dat soort dingen zelf
