momenten

Toen eind november de uitnodiging voor  “Mijn Moment 2015” in de digitale brievenbus plofte had ik in eerste instantie de neiging om vriendelijk te bedanken en de uitnodiging af te wijzen. Niet omdat er geen noemenswaardig momenten te vinden zouden zijn in het afgelopen jaar, integendeel, maar de gruwelijke en mensonterende gebeurtenissen wereldwijd hebben mij lamgeslagen. Er is geen overtreffende

Tranen wellen op en mijn glimlach verlicht de ruimte. Van trots. Want dat ben ik en niet zo’n beetje ook. Als ik zie hoe enorm verrast hij is, als hij tijdens een verzonnen vergadering een lintje opgespeld krijgt door de burgemeester, te midden van zijn dierbaren. Mijn vader, 73 en gelukkig nog erg vitaal. Die zich altijd inzet voor anderen,

Op 20 December 2015 aanstaande is het zeven jaar geleden dat we je in ons gezin mochten verwelkomen. We zijn nu bijna even oud en begin je net als ik licht grijze trekjes te krijgen. Maar wees gerust, daar hebben meer mannen last van op middelbare leeftijd. Sommige haren verdwijnen zelfs en anderen beginnen juist harder te groeien, maar daar

Mijn moment gaat niet over mij. Het gaat over de plek waar ik geland ben. Basisschool de Vallei in Driel. Eindelijk thuis. Ik heb het kinderkantoor afgehuurd. Zo gaat dat op een democratische school. Leraar zijn geeft mij geen recht om eigenhandig een ruimte te bezetten. Dat gaat in overleg. Daar zit ik. Met een aantal kinderen die ik in

“Snullup” Ik plof op de bank en kijk naar de tv. Er is iets mis met de ondertiteling. Heh, er is niet alleen iets mis met de tv, maar er zit een storing in mijn hele matrix. Kleuren beginnen door elkaar te lopen, contouren vervagen. Charlotte, mijn vrouw, zit op de bank, zonder benen, met mobieltje in de hand. Ik

De hele avond heb ik er last van. Het begon toen ik was teruggefietst uit Driebergen na een workshop van mijn werk. Een zeurende pijn alsof ik een rib heb gekneusd in mijn linker ribbenkast. Ik slaap prima. De volgende ochtend zeurt de pijn nog steeds als ik naar kantoor fiets. Vergadering, overleg, vergadering. Bij de lunch wordt de pijn

Het jaar van de vluchteling; tussen de historische beelden. Als ik #mijnmoment mag kapen als still video in mijn hoofd, dan is het het oog in oog komen met een volle 12 uur stilstaande vluchtelingen trein op een bewaakt treinsation. De trein onderweg vanuit Dobova, Slovenië onderweg naar het volgende land Oostenrijk. Mevrouw in de trein op weg naar Oostenrijk,

Misschien herken je het wel. Je voelt regelmatig dat je iets belangrijks te doen hebt in je leven… dat er meer in je zit… dat je nieuwe dingen wilt doen en dat dit wordt gevolgd door ‘ja, maar wat wil ik, en hoe pak ik dat aan..?’, ‘kan ik dat wel…’ en ook ‘ach ik moet ook niet zeuren, wat

“Goedemorgen Petra,  lang verwacht, nooit gedacht en toch gekregen!!” Het is de beginzin van een mail die ik open op 11 november 2015 en ik word van die beginzin helemaal opgewonden. Het zal toch niet? Ik was het al bijna vergeten. Nou niet helemaal, want ik had er nog wel eens aan gedacht maar de conclusie getrokken dat het niet

Pap? Nadine en ik gaan spullen verkopen om geld op te halen voor Nepal, mag dat? Het is maandagmiddag een uur of vier ergens eind april. Ik merk dat er direct bezwaren bij me opkomen, en ik denk, ik maak wel geld over…zou je al die moeite wel doen. En mensen kopen toch niet aan de deur, dat wordt vast