momenten

Het is 22 november en mijn moeder ligt op haar bed en is bijna niet aanspreekbaar. Ze is vaker in “de andere wereld” dan nog in de tegenwoordige tijd. Door een ernstige val is ze hard achteruit gegaan.  “Ze trekt wel weer bij ,” zegt de verzorgster die mijn ongeruste blik direct begrijpt wanneer ik aan het eind van de

Ik stap onze yurt binnen. Het voelt er altijd geborgen. Misschien is het de ronde vorm die dat met me doet. Of het groene licht van de lichtslang dat weerkaatst op de gele zijde-achtige stof waarmee de yurt gevoerd is. Wat het precies is weet ik niet, maar ik raak altijd weer betoverd als ik er kom. Terwijl ik het zachte zijde aanraak,

Woensdag 11 februari. Iets voor vijf in de middag. Mijn hartslag gaat omhoog en onrustig kijk ik om me heen. Collega’s gaan naar huis en de redactieruimte raakt leeg. Met mijn collega Rik heb ik dé afspraak van het jaar. Om 17.00 uur zitten we gezamenlijk met ‘de grote baas’ om tafel om te vertellen dat we ons contract voor

Eigenlijk weet ik nog steeds niet goed wat me bezielde toen ik in januari 2015 besloot dat ik best op donderdagochtend om 6.30 uur hardlooptraining in een groep kon gaan doen. Achteraf denk ik dat ik niet doorhad wat dat betekende. Anders had ik mezelf er vast van weerhouden: ‘Suus, hardlopen!. Ben je gek geworden? Ben je vergeten dat dat

September 2015. Ik had een moeilijke keuze te maken. Stoppen bij Operation Education. Nadat we als team een jaar lang lief en leed gedeeld hadden, diep zijn gegaan, ’t lef hebben gehad om gewoon te doen, groot te dromen en onmogelijke ambities na te jagen was mijn rol uitgespeeld. Ben trots op wat we samen in dat jaar bereikt hebben.

Kunnen slapen is bij mij nooit een probleem. Wakker blijven daarentegen, daar heb ik meer moeite mee. En dan uitgerekend vannacht kan ik niet slapen. Net wanneer ik de slaap te pakken krijg, gaat de wekker alweer. Het is dan 7 uur ’s ochtends en moet ik naar het ziekenhuis voor ‘de test’. Doodmoe en met pijn in mijn lijf

“Sonser …. ehhhh … conser … papa, wat staat daar?” Het is mijn dochter Sofia, net 5, en we rijden langs een hotel in Amsterdam. We zijn zojuist ingestapt en als provinciaal vraag ik me af of ik de goede tram heb. “Gogh. Daar! Die blauwe letters bij die zonnebloemen.” Dan snap ik het. Ze leest teksten op gevels. In

‘Ik ga niet meer naar school, het wil niet meer.’ Het nieuwe schooljaar is net 1,5 week gestart. Haar kamer is geverfd, haar boeken zijn gekaft. Alles is klaar voor een goede start. Naast mij zit Sterre. Het is niet de eerste keer dat ze dit zegt en in mijn hoofd denk ik, ze moet naar school, je hoort gewoon

“Over twintig minuten ben jij aan de beurt, ga zometeen je microfoon laten opspelden.” Oh nee. Wat als ik alles vergeet. Ik moest iets met een kaart. Wat moest ik toch met die kaart. Die zit in mijn zak. Hoe begon het ook alweer? Oh ja. Maar wat als ik breek? Of stotter? Dat kan niet. Teveel emotie zou afleiden

Op het zolderportaal rook het naar voetbal. Het had pijpenstelen geregend en de schoenen van de twee jongens waren doorweekt geraakt tijdens de training en stonden met proppen krantenpapier erin te drogen bij de verwarmingsketel. Achter de deur ernaast de slaapkamer van de oudste. We hebben drie kinderen. Drie kleine mensjes met allemaal hun eigen eigenaardigheden, échte menselijke trekjes, hun