momenten

Waar in 2014 Mijn Moment eindigde met een operatie om eindelijk van mijn morbide obesitas af te komen begon 2015 heerlijk. De kilo’s vlogen eraf, vastbesloten om een gezond lijf te krijgen. Een gastric bypass betekent dat je zonder maag door het leven gaat, dat je kleine beetjes kan eten en het belangrijkste voor mij: dat je niet meer de

Maandag 10 augustus 2015. We rijden van een camping in de Elzas, Frankrijk naar onze tweede en laatste camping van deze vakantie, in de Bourgogne. Eigenlijk wilden we morgen vertrekken. Maar we hebben het gebied in het zuidelijke puntje van de Elzas wel gezien, en zien erg uit naar onze volgende camping. Twee dagen geleden hebben we daarom naar de

Geen moment had ik verwacht dat mijn leven dit jaar zo’n andere wending zou nemen.  Mijn moment van 2015 is eigenlijk… Nu. Ik lees de Mijn Momenten terug van de afgelopen jaren: een logisch vervolgverhaal, met ups en veel downs, maar altijd hoopvol naar de toekomst. Toch lukte voor mijn gevoel nooit echt mijn blogs goed af te laten lopen.

04-03-2015 Kuala Lumpur – Delhi ’s Ochtends sta ik op in mijn hostel. Ik pak uitgebreid mijn backpack in, een gewoonte die ik heb ontwikkeld bij een bezoek aan een nieuw land. In de ochtend doe ik het rustig aan: haal een koffie bij de Starbucks, koop cadeaus in ChinaTown en geniet van mijn pad thai. Eind van de dag

Passport scannen, riem uit, toilet tas en laptop uit de koffer, door het scan poortje heen, riem weer aan, toilet tas en laptop weer in de tas, wachten, wachten, wachten, welkom aan boord meneer Marzano, filmpje kijken, laptoppen, poging tot slapen (wat zelden lukt)…. Taxi in, hotel inchecken, wennen aan de zoveelste kamer, niet kunnen slapen want het is immers

Ik zit in een karakteristiek Utrechts café. Tegenover me een man en een vrouw. Of eigenlijk zitten we in een soort driehoekje. Het is warm, benauwend, maar de broeierige sfeer aan tafel heeft hier een heel andere reden dan de temperatuur. Dit gesprek zou er eigenlijk niet moeten zijn, niet mogen zijn, toch is het nodig. Blijkbaar. Het is donderdag

Januari 2015 begon ‘normaal’. Het gewone leven, een nieuw jaar voor de deur waarvan je nooit weet wat het gaat brengen maar waarvan je stiekem wel al wensen en, hoe menselijk, verwachtingen bij hebt. Althans, ik wel! Maar naast dromen heeft mijn karakter zich in de loop der jaren gevormd tot het ‘niet lullen maar poetsen’ en ‘gewoon doorgaan’ principe.

Natuurlijk is mijn belangrijkste moment van 2015 het ogenblik dat mijn vader overleed. Maar omdat er daarna zoiets moois gebeurde, wil ik graag dat moment met jullie delen. Half elf ’s avonds op de avond dat mijn vader was overleden. Vier maanden na zijn opname op de gesloten afdeling van een verpleeghuis, waar duidelijk werd dat mijn vader ondanks alle

Mijn moment van vorig jaar? Mijn chronische Lyme diagnose. Sindsdien ben ik druk bezig geweest met behandelingen, die zijn pittig. Ik heb veel te veel onplezierige momenten beleefd en heb mijn jaar vooral in bed doorgebracht. In september begonnen we met een nieuwe behandeling, mijn lichaam kon de antibiotica niet meer aan. Heftig, vond ik, dat mijn lijf het écht

Met verbijstering hoorde ik het bericht dat op 19 november Armand was overleden. Ondanks dat ik geen leeftijdgenoot van Armand ben, kan ik erg genieten van zijn muziek. Bijvoorbeeld “Ben ik te min”, “Blommenkinders”, “Want er is niemand (en nou ik)”, spreken mij enorm aan. Naar aanleiding van dit overlijden werd op 25 november (van 10.30-15.00 uur) in De Effenaar