Op woensdag 16 oktober 2013, ’s middags om kwart voor vier beklom ik, stram van zenuwen, het podium in het Utrechtse Hofman-café. Ik nam de microfoon aan van m’n uitgeefster en ging achter het katheder staan. Tot zover ging alles goed: ik was niet op m’n torenhoge hakken door m’n enkels gezakt en languit op de vloer beland, zoals ik
Streven naar perfectie, het uiterste uit mezelf halen en er volledig voor gaan, is altijd mijn drijfveer geweest. Mijn grootste valkuil, het enthousiasme, koste me keer op keer mijn kop leek het wel. Zo ben ik maar dat kan anders. Waar 2012 in het teken stond van knokken voor een nieuw bestaan, werd 2013 het jaar van het diepste diepte
Eén moment… van 2013. Ik kijk terug op een ongekend fijn, gelukkig, blij jaar vol mooie momenten met vrienden en geliefden. Ik heb me de versuffing gereisd, gegeten, gefeest, gelezen, gehangmat, geknuffeld, gespeeld, gedanst, gelachen, gedronken. Ik geloof het bijna niet als ik al die euforie aan me voorbij zie trekken, maar ik was er zelf bij. Tussen Oostenrijkse sneeuwhellingen
Er is in 2013 veel gebeurd, maar #mijnmoment van 2013 speelt zich af in december van dit jaar. Ik huur om financiële redenen al twee jaar een kamer in een gezamenlijk woonhuis, maar ben intussen ook al anderhalf jaar op zoek naar een eigen huis. 2 december 2013 is het dan eindelijk zover, ik heb een uitnodiging om te gaan
2013 was een jaar waarin we vooral heel hard werkten.Onze in 2012 verhuisde winkel is zeven dagen per week open, steeds meer levensgenieters weten ons te vinden, we zijn er nog niet helemaal, maar er zit een stijgende lijn in. Het was geen makkelijk jaar.Wat iedereen in 2012 erg innovatief en vernieuwend vond, de crowdfunding om te kunnen verbouwen en
Ich hab’ noch einen Koffer in Berlin Een lange, magere vwo-scholier in een lange regenjas loopt mijmerend over het gigantische terrein van het ‘Sowjetisches Ehrenmal’ in Oost-Berlijn. Onder de indruk is hij. Hij kijkt naar boven. Ziet de wolken overtrekken. Oostenwind. Hoe cynisch denkt hij. Zij wel. Oost-Berlijn was hard. Diezelfde jongen fotografeert vanuit de bus in West-Berlijn de cynische
Vorig jaar schreef ik op deze plek al over de Tour for Life. Over die ene etappe die ik meefietste met de bikkels die in acht dagen van Italië naar Nederland reden. Toen vertelde ik ook dat ik die toch in 2013 helemaal wilde fietsen.Ik had toen nog geen idee wat voor opoffering dat zou gaan worden.Ik ging naar een
Ik weet het zeker, privé en zakelijk wordt 2013 een topjaar. Ongeveer de laatste woorden van mijn moment 2012. Een topjaar is overdreven, slecht was het ook zeker niet. Genoeg mooie en minder mooie momenten achter de rug. De winst van 2013? Geen verwachtingen meer hebben. Meer leven in het NU. Maar wat is terugkijkend nou het moment? Vrijdagochtend 14
Zondag 12 mei 2013. Ik heb de eerste nacht in mijn gloednieuwe huisje doorgebracht en stap naar buiten, steek over en loop omhoog de dijk op. Zodra ik de zee zie moet ik keihard lachen: wat een goede zet om naar Scheveningen te verhuizen! Het huisje kwam op mijn pad en binnen 3 weken zat ik er. Maar wat een
Niets kan mij zo raken in het leven als de natuur. Natuur maakt je als mens nederig. Voor mij dan ook logisch dat mijn moment zich ook dit jaar weer afspeelt in de natuur van Afrika. Dit jaar mocht ik naar Zambia afreizen. Een prachtig land, waanzinnige landschappen, superaardige mensen en erg goed wanneer je liefhebber bent van safari’s. Op
