momenten

2012 was een jaar zonder emotionele dieptepunten zoals 2011. Als je ouder wordt ben je daar dankbaar voor. Maar 2012 bracht wel veel en dat begon allemaal met een moment op de A2, tussen Utrecht en Amsterdam op weg naar een verder onbelangrijke bijeenkomst. Mijn telefoon gaat. Via de krakkemikkige Bluetooth verbinding neem ik op terwijl ik keurig rechts ga

Je kan maar van één iemand winnen en dat ben je zelf! Feitelijk wel, wijze woorden die ik in 2012 van heel dichtbij heb meegemaakt. Waar ik met heel veel energie het jaar begon en van mening was dat het mijn jaar zou worden, werd het uiteindelijk inderdaad mijn jaar maar wel in een compleet andere setting. Zakelijk liep het

Eind 2011 had ik me  voorgenomen om 2012 het jaar van ‘go with the flow’ te laten zijn. Geen grote veranderingen, geen onvervulbare wensen of dromen meer najagen maar gewoon met twee benen op de grond vaste wegen bewandelen. Hoe anders is het gegaan. Een moment? Eentje? Een moment dat alle andere momenten laat verbleken? Het moment dat we het

2012 is voor mij het jaar waarin we zoeken naar de weg omhoog. Na diverse operaties, een gipskorset en pijnlijke behandelingen, horen we eind vorig jaar dat het niet meer goed komt met de rug van mijn lief. Hij heeft zenuwpijn. Altijd. En dat heeft gevolgen, zowel geestelijk, lichamelijk als emotioneel. Voor ons alle vijf. Toch laten ze ons niet

Het was een zeer vol jaar en een erg bijzonder jaar, een jaar waarin ik hard gewerkt heb, wat zeg ik? Knetterhard heb ik gewerkt, ik heb de ballen uit mijn broek gewerkt, mijn eerste volledige jaar als ondernemer. Ik was al op een laag pitje bezig met mijn carrièreswitch van Recruiter naar Interieur Ontwerper (mijn grote passie) met het

Donderdag 30 augustus 2012, 15.15 uur ‘Hé, ga je thuis werken.’ ‘Als dat kan, ben net terug met de auto van een afspraak. Heb geen zin eerst naar kantoor te fietsen om mijn laptop te kunnen openslaan.’ ‘Ik was net van plan weg te gaan. Moet nog boodschappen doen. Dan neem ik Reeve wel even mee in de bakfiets.’ ‘Fijn.

2012, Hoofd in de wolken, voeten op de grond. 2012 was een jaar van bezinning. Met wederom een operatie in april en de hopelijk allerlaatste van de sessie die ik twee jaar geleden ben ingegaan, afgelopen week.  Aan het begin van het jaar dacht ik dat alles vorig jaar al achter me had gelaten, maar dat was jammer genoeg nog

2012, waar te beginnen? Het slechtste moment? Het mooiste moment? Meest indrukwekkende, fijnste, naarste of intenste moment? Ik begin bij het moment dat op mijn netvlies staat gebrand. 28 februari 12:35. Toen begon de eerste zak Etoposide door mijn lichaam te stromen. Chemo. De blik van mijn vader die naast me zat zal ik nooit vergeten. Bang, spanning, verdrietig, alles

‘Mee met de stroom’ de woorden die voor mij van groot belang waren in 2012 maar die ik ook graag mee wil nemen naar 2013. De stroom was sterk dit jaar, alle zeilen bij, sturen en op het juiste moment overstag. Waar ik heen wilde wist ik al een tijdje maar de vraag was nog wanneer ik daar klaar voor

En ja, daar wass-ie weerrrr! Henk-Jan’s persoonlijk getinte officiële copy paste #mijnmoment uitnodigingsmail! Altijd weer een feest zoiets in je mailbox tegen te komen. Aan de slag dus… Het is oppassen dat ik niet in herhaling val… maar ook dit jaar kende weer vele hoogtepunten. Dankzij o.a. de Social Media, vaak in combinatie met mijn fotografie, was ik weer op