Ik ren de trap af Alex op mijn arm Is Papa dood, roept ze Is Papa dood Ja, zeg ik Papa is dood Mijn Moment 2012. Nooit kunnen denken dat ik dan bovenstaande zinnen zou schrijven. Dat dit mij, ons kon overkomen. Dat ik op 1 juli 2012 in een Onwerkelijke Werkelijkheid als deze kon belanden. Op 5 juni komt
Sandra van Kolfschoten Lees verder
Mijn moment van 2012 was op 29 oktober 2012. Ik rij naar huis na een geweldige avond van de Social Media Club Groningen (SMC050), waar ik organisator en kickstarter van ben. En tijdens de rit naar huis vallen opeens alle stukjes van mijn persoonlijke en zakelijke puzzel op z’n plek. Hoe cliché ook. Aan de puzzel heb ik lang gesleuteld.
2012, het jaar dat ik emigreerde, liefdesforens werd en thuis kwam. Eind 2011 besloot ik mijn huis in Haarlem te verkopen en naar Nijmegen te verkassen. Ik dacht dat ik tijd had. Maar binnen een week was het boven de vraagprijs verkocht. Gelukkig had mijn makelaar een ruime oplevertermijn onderhandeld. Zo geschiedde dat ik eind juni een huurflatje betrok, midden
Sinds het overlijden van mijn vader was ze zichzelf niet meer. Haar leven stond in het teken van zorgen voor haar man en kinderen. En toen haar kinderen waren uitgevlogen en haar man was overleden was er dat veelbesproken zwarte gat. Even probeerde ze nog iets van het leven te maken. Ze ging voor haar doen zelfs een beetje los..Maar
Normaal gesproken kijk je voor zo’n terugblik naar het hele jaar en haal je daar de grote rode lijn uit. In mijn geval volgt dan meestal een verhaal in de trant van: “mijn leven is één groot feest, met tropische zeilreizen, workshops, lezingen en mooie mensen ontmoeten.” Maar op dit moment kan ik gek genoeg niet verder kijken dan mijn
Afgelopen jaar heb ik veel aan Tjarda gedacht. Ooit rots in de branding op onze productieafdeling events. Als er tien klussen over elkaar heen buitelden, de adrenaline in vloeibare vorm langs de wanden droop en alle telefoons tegelijk rinkelden, stond ze plotseling op en zong schaterlachend uit volle borst: “Ik voel me keieieieieigoed, ik voel me keieieieieigoed, ze kunnen me
2,5 Jaar geleden bracht ik een vrolijk enthousiast mannetje dat altijd blij was en iedereen lief vond naar de intensieve menshouderij die we basisschool noemen. Een grote school met zo’n 1.000 kinderen en een schoolplein vol met cito-vrezende burgers. Ik stond onwennig op het overvolle schoolplein toen hij na zijn eerste wenmiddag naar me toe kwam en zei ‘mama, ik
Het was 9 juli. Eetcafé De Eend in Loosdrecht. Ik zat er met een dierbare vriendin. We bespraken lief en leed. Verleden, heden en toekomst. Privé en zakelijk. Niks mis met haar doelgerichtheid. Maar ze bleef een vrouw. Zo’n mensensoort die denkt dat een ander kan ruiken wat niet wordt gezegd, maar wel bedoeld. Dat beloningen voor goed gedrag vanzelf
Marco Derksen, Upstream Projects etc… Wat moet je in godsnaam nog schrijven voor #mijnmoment als je de prachtige en soms ontroerende verhalen leest van vrienden, kennissen en collega’s? Met trots lees ik de verhalen van mensen die ik op de een of andere manier heb kunnen helpen om een volgende stap te zetten in hun opleiding, werk of privéleven. Met
Erik Visser, 1procentclub.nl En toen was er weer een jaar voorbij en lag er een mail van Henk-Jan waarin hij ook mij vroeg mijn moment van het jaar te schrijven. Elk jaar is tegenwoordig een verrassing. Vroeger had ik nog wel eens de illusie dat ik dat kon manipuleren maar de realiteit wijst anders uit. Zo heb ik in 2011
