Afgelopen september ben ik getrouwd. Een dag vol liefde met alle dierbare mensen uit ons leven. Iedereen deze dag al heeft meegemaakt, begrijpt dat dit mijn moment van 2015 was. De dag na onze bruiloft plaatste Jolan Roose het volgende blog, het beschrijft de sfeer perfect. Gister was ik op een bruiloft van één van mijn meest nabije, liefdevolle vriendinnen.

De tranen stroomden over mijn wangen en dat voor een volle zaal. Ik schrok er zelf van. Ik die altijd maar doorgaat en niet graag mijn gevoelens toont. maar het gebeurde gewoon….en dat live on stage. Het was 26 maart, de dag dat niet alleen Periscope officieel gelanceerd werd maar ook het boek social media in zorg en welzijn. Een

Ik stelde me een wereld voor waarin ik vitaal en fit zou zijn, waarin ik geduld zou hebben met mijn kinderen en partner, waarin ik cynisme verving door samen lachen. Ik stelde me die wereld voor. Ik had tijd. En zin. En toegevoegde waarde. Ik mocht van mezelf rusten, van geen nut zijn en genieten. Het was niet de wereld

Het is een dag in maart en de telefoon van mijn vrouw, Anne, gaat. Ze neemt op en ik zie de tranen in haar ogen springen. Ik weet wat dat betekent: Mirjam is dood. Mirjam is dood. Zelfs ruim een half jaar later kan ik niet geloven dat ik deze woorden type. Een verrassing was het niet. Ze was ziek.

“Wauw, realiseer je wat je net gezegd hebt?” Het is 18 november en ik heb net verteld dat ik dankbaar ben voor wat me overkomen is afgelopen jaar. Het was waarschijnlijk het meest pittige jaar tot nu toe. Vorig jaar viel ook niet mee door de vroeggeboorte en zorgen om Jinte, maar dit jaar was ik de controle over mezelf

Mijn Moment 2015 “Het hartje klopt niet meer.” Die boodschap kwam hard aan. Harder bij mij dan bij Kinga, want zij vermoedde stiekem al dat er iets niet goed was. Ze had haar vermoeden niet uitgesproken, want zeker weten doe je niets als je voor het eerst zwanger bent. Totdat de verloskundige ons het ontnuchterende nieuws bracht: het hartje klopte

Mijn verjaardag is altijd op 2 september. Dat is al vele jaren zo en zal hopelijk nog even zo blijven. Lange tijd heb ik niets aan mijn verjaardag en toen ineens weer wel. Eerst zomaar, out of the blue. Het jaar erop presteerde ik het om mijn eigen surprise party te verstieren.  Dat was nog eens een verrassing voor mijn

“Boem is ho!”, zei mijn wijze vader altijd. Nou, en dat was het. Een frontale botsing achter op een andere auto. Eind maart op de A12 bij Utrecht, airbags, ravage, vluchtstrook, sleepauto, gekneusd borstbeen, trillen, auto total loss, …. 10 dagen lang voelde het alsof al mijn cellen aan het trillen waren. Gelukkig en niet toevallig zat ik een groot

De Peruaanse sjamanen zongen normaal met z’n tweeën, maar deze nacht hoorde ik opeens nog een stem meezingen. Waar kwam die stem vandaan? Ik spitste mijn oren in het pikkedonker van de ceremonieruimte en luisterde naar de onbekende melodieën in een onbekende taal, begeleid door de ritmische ritselingen van de chakapa. Ik had al wel eerder ayahuasca gedronken. Soms ook

Mijnmoment was mijnweek dit jaar. Een prachtige, bijzondere maar ook een hele dubbele week, die eerste volle week van juni. Het begon ergens eind februari, samen met Olga had ik het initiatief genomen voor een reis die in het teken stond van elkaar spiegelen, wandelen, veel natuur, onderdompelen in koude bergbeken, dialoog, zelfreflectie, mediteren en het spelen van het transformatiespel.