Dat zou toch wat zijn, speelt er al jaren door mijn hoofd. Wat, dat is niet zo moeilijk, bewegen in de ruimste zin van het woord, hoe dat is een ander verhaal. Zelf bewegen en genieten van elke stap die ik ren, elke meter die ik fiets, elke slag die ik maak op het bevroren water en in korte broek

Jezus, tiefuszooi, inwendig vloekend zit ik op een stoeprandje bij de plaatselijke supermarkt in Mazon, een plaatsje in de Provence. Ik stop er mee! besluit ik, ben er helemaal klaar mee.Totaal uitgewoond en diep ellendig neem ik het besluit dat ik morgen niet omhoog ga fietsen. Ik voel me miserabel, hoe is het mogelijk dat ik precies nu ziek ben

“Het gaat niet goed met opa”, zegt mijn moeder aan de telefoon. Op de geheime Facebookgroep wordt al maanden verslag gedaan door familieleden over het reilen en zeilen van mijn opa en oma, die sinds 1 jaar in een verzorgingsflat wonen. Opa heeft sinds kort ‘wegtrekkers’, hij ziet er erg wit uit en komt soms niet meer uit zijn woorden,

Mijn moment dit jaar was het uitkomen van de Engelse en ge-update versie van mijn boek Society30. Als gevolg daarvan weer vele spreekbeurten gegeven en als een echte evangelist de wereld overtuigen dat het niet alleen anders en beter kan, maar dat het door alle (bio)technologische ontwikkelingen gaat gebeuren ook. Met of zonder ons. Met of zonder bedrijven en organisaties.

Vanaf jongs af aan ben ik een dromer en naarmate ik ouder word, zijn mijn dromen veranderd. Vroeger droomde ik over een prins op het witte paard en nu over hetgeen waar ik gelukkig van word. Dat heeft er vast ook mee te maken dat ik mijn prins zes jaar geleden tegen ben gekomen. Als ik weer eens droom dan

Zondag 16 September 2012 gleed ik uit over twee gladde vellen papier. Ik had twee scheuren in mijn achillespees en na de operatie duurde het bijna drie maanden voordat ik weer een beetje normaal kon lopen. Ik deed al jaren niets meer aan sport. Spieren werden strak en stram. Een stukje zwemmen, fietsen of lopen kostte mij veel moeite. Als

‘En wáár gaan jullie dan heen fietsen?’‘Naar Noorwegen’‘Zo hee helemaal naar Noorwegen? … da’s een eind! Op dag twee van onze fietsvakantie op een familie-camping in Hardenberg met een temperatuur van 30 graden vond ik dit zelf ook ineens wat onwerkelijk klinken.Ondertussen klonk er nog een echo na ‘gaan jullie zes weken weg, wat lang, kan dat wel?’Twee dagen later,

1997 „Moedertje, ik ben zwanger” Ik had net de test gedaan. Ik was in verwachting, in mij groeide een mensje dat mij moeder zou gaan maken. En ik zou mijn ouders grootouders gaan maken. Wow. Een paar maanden later, bij de pretecho werd duidelijk dat er in mijn buik een meisje zat. Mijn vader zei dat een dochter het mooiste

Mijn moment van dit jaar is een droom die ik had. De tweede zomer na Giorgio zijn dood. Natuurlijk was het weer op Ibiza. Daar waar de dromen altijd zoveel scherper zijn dan thuis.Ik droom dat ik op vakantie ben. En ik besef dat ik Giorgio dat moet laten weten. Als ik hem wil bellen kan ik zijn nummer niet

Ik voel me vreemd. Ik ga je voor de laatste keer zien. Dit is een definitief afscheid. Over een paar dagen sterf je, je tijd is bekend. Ik stap uit mijn auto en zie je staan. Bij de deur voor het grote gebouw sta je op mij te wachten. Hoe begroet je iemand die je voor de laatste keer gaat