„Hoe drink je de koffie?” vraagt de psychiater op een mooie zomerse dag in de kliniek. „Zwart. Maar dat zal iedereen hier wel drinken. Hoe zwarter hoe lekkerder.” Ondanks de poel van ellende waar we ongemerkt in gegleden zijn, moeten we alle drie toch een beetje lachen. „Humor is belangrijk”, zegt de psychiater. Alleen jammer dat wij er steeds minder

Het is 01.30 uur, ik heb samen met mijn meisje een feestje gehad in de binnenstad, we willen dat feestje een beetje verlengen nog, een beetje ons eigen feestje vieren ook, maar alle kroegen waar we graag komen zijn te vol of te leeg en net als we op de Nieuwmarkt denken dat we naar huis moeten, stoppen we voor

‘Als mensen vragen of ik een vriendin heb, wat moet ik dan zeggen?’ ik hoorde de vraag en begroef mijn gezicht in het kussen. De leukste jongen van de wereld lag hier met me op bed en vroeg me iets wat ik in theorie heel graag zou willen horen, maar in de praktijk heel eng vond. Het duurde lang, voordat

Het is zaterdag 13 december, begin van de middag, en tijd om mijn moment te schrijven. Wanneer ik ga zitten, heb ik nog geen flauw idee waarover het zal gaan. Geen beeld van de situatie, geen moment dat er zomaar tussenuit springt. Niks concreets. Maar zoals altijd weet ik dat het vanzelf zal komen. Ter inspiratie scroll ik wat door

Op het tik-tak-ritme van de pendule drinken we een kopje thee. Mijn oma (96) en ik (48). Een voorzichtig dansend waxinevlammetje op het eikenhouten kastje werpt wat licht op de foto’s van mijn opa en mijn vader. Ze overleden allebei in 2006. We delen een herinnering aan die fijne mannen en keuvelen van de hak op de tak. Nieuws over

Wat we met Androidworld hebben is prachtig. Ons eigen bedrijf waar we zelf invulling aan kunnen geven, waar we onze creativiteit kunnen laten gaan, waar we in de ochtend iets bedenken en het in de middag realiseren. De financiële moeilijkheden daar gelaten is dat toch het mooiste wat een mens kan doen. Ja toch? Iemand vraagt me wat ervoor nodig

18 april 2014. Half 9 s’ ochtends op goede vrijdag. Ik ben al een paar uur op mijn kantoor en kom net van de wc. Twee oproepen gemist van mijn overbuurman.  Ik bel hem terug. In gesprek. Andere oproep Marcel, die verderop in de straat woont: “Jw, je huis staat in Brand. Geen geintje”. Paniek slaat toe. Mariëlle!  Zou zij nog

6 oktober.Toen zat ik er helemaal doorheen. Een jaar lang heb ik geprobeerd bezoekers naar mijn theatervoorstelling te krijgen. Met weinig resultaat. Ik twijfelde al lang aan mijn marketingvaardigheden, maar nu ging ik ook twijfelen aan mijn voorstelling zelf. Ik had mooie recensies. Was dat dan alleen maar omdat mensen me zo dapper vonden dat ze niet iets anders durfden

Dit jaar heb ik voornamelijk gereisd zonder te bewegen met als hoofd thema geduld……. Het sub thema : De geest is als een universum. Het wordt voortdurend uitgebreid …….. De verwondering groeit……… De beelden zijn met google glass geschoten.

Ik mocht van de zomereen lichtje laten schijnenin het wereldbeeld van dierbaren. Hun leven werd overschaduwddoor een deken van niet te bevattenen aanstormend verlies. We maakten de wereld sameneven een stukje kleiner, behapbaaren speelden universele waarden. Obstakels vervaagden, alles konom samen weer even een te zijn. Mijn mooiste moment in jaren. Guido Crolla, digitaal bekend als @Denkbeeldhouwer. Wat ik geef is