We wandelden op een frisse vrijdag in april door mijn geboorteplaats. Langs mijn ouderlijk huis, langs de sloot waar ik als zevenjarige in viel. Kikkervisjes in mijn haren, ik zie het nog zó voor me. We struinden langs sportvelden en bosjes waar ik ooit hutten bouwde, met begraven blikjes met schatten erin. Spiegeltjes, briefjes, sleutels waarvan niemand meer wist op

2014 was een groot geluksmoment voor mij. Na vijftien jaar alleen te hebben gewoond hebben Marie-Francoise en ik besloten volgend jaar samen te wonen. En dat besluit hebben we continu gevierd. Samen. Maar ook met onze dierbaren.Na het verdwijnen van mijn werkgever Syntens Innovatiecentrum heb ik besloten ‘maatschappelijke zekerheden’ los te laten en het leven intens te vieren. Daarmee ben

Ik had mijn moment eigenlijk al geschreven begin december. En weer weggegooid. Want uiteindelijk voelde dat moment toch niet als het moment. Het was wel een goed moment, daar niet van. Het was er één van zelfreflectie, introspectie en zo nog een hoop mooie termen. Maar niet een moment om te delen. Uiteindelijk. Misschien is dit wel het moment van

“Once a profound truth has been seen, it cannot be ‘unseen’. There’s no ‘going back’ to the person you were. Even if such a possibility did exist… why would you want to?” David Sim. 31 oktober 2014. Bruut wakker worden. Weg droom. Koude werkelijkheid. Ben ik gewoon te naïef? Geloof ik teveel in het positieve? Ergens moet het goede toch

“Doen we nog een speech?” Het is de dag van het huwelijksfeest en ’s ochtends worden de laatste voorbereidingen getroffen. Ondanks dat ik een strakke planning had om op tijd te verschijnen, voelde ik me toch geroepen hier tijd voor vrij te maken. En na 20 minuten schrijven en schrappen rolt de eerste traan over mijn wangen. Van binnen borrelt

Ik heb niets met verjaring. Eigenlijk lieg ik. Ik heb juist heel veel met verjaring. Ik haat het! Ik haat ouder worden! Het gaat standaard veel en veel te snel en het cliché is waar: hoe ouder je wordt hoe sneller het gaat. Mijn walging en diep ongenoegen stijgen daarom ook exponentieel. Maar dit jaar diende 42 zich aan. Een

Ik heb he-le-maal niets met leiderschap. Niet met de term, niet met waar het voor staat. Ik snap daarom ook niet waarom iedereen er zo mee bezig is. Ik ben een einzelgänger, een pionier; ik vind mezelf geen leider en wil het niet zijn. Daarnaast roept het negatieve associaties op aan mijn deelname met Expeditie Robinson, waar ik tegen mijn

In 2014 leerde ik een zinnetje wat ik waarschijnlijk nooit meer zal vergeten. Dit is het zinnetje: “Wie is de moeder van Jezus? Maria!” Je zou kunnen zeggen: beetje laat als je hier op je 43e pas achterkomt. Het ging dan ook niet om de inhoud van het zinnetje. Het ging om het ritme. In deze zin zit namelijk een

Gezond zijn is mijn werk geworden. Zoals de longarts in Davos mij drie jaar geleden al vertelde. Toen wilde ik er niet aan, maar inmiddels is het inderdaad een full-time job en ontslag nemen kan niet. Zonder thuiszorg zou het niet meer lukken mijn huis op orde te houden en de gewone dagelijkse dingen vragen planning en soms keihard snoeien,

2014 was het jaar dat ik mijn carrière moest redden. In 2013 was het derde deel van mijn Superhelden.nl-trilogie uitgesteld omdat de uitgever en ik ontevreden waren over het manuscript. Ik gooide meer dan de helft weg en begon opnieuw. We planden het boek deze keer in voor de zomer van 2014. Er hing nogal wat vanaf. De eerste twee