20 December. Ik ben op de kerstborrel van de grote uitgeverij waarvoor ik werk. Ik voel dat ik weer helemaal terug ben. Een en al kracht. Zin in werk. Zie overal kansen, oplossingen. Het is een leuk feest. Allemaal collega’s met wie ik het goed heb. Mensen met wie ik heerlijk heb gewerkt vanaf augustus. Ze gaan los op de
Dit jaar weer gevraagd om aan dit fantastische project van Henk Jan mee te werken. Vorig jaar schreef ik over de ziekte van mijn vrouw (mijnmoment.com/jan-willem-alphenaar/2011). Aan die situatie is niets veranderd. Dus helaas kan ik daar geen positief stuk over schrijven. En dat is wel wat ik dit jaar wil bijdragen aan Mijnmoment. Een positief stuk. En ja, ik
Jan Willem Alphenaar Lees verder
Mijn moment, Afscheid en Openbaring Net als ik het jaar 2012 als afgesloten beschouw en eigenlijk het liefst niet meer wil omkijken, komt er een berichtje van Henk-Jan binnen. “Doe je weer mee met mijn moment?” Het zal wel zo moeten zijn dat ik dit jaar niet in ontkenning mag afsluiten. Dus alsnog een terugblik om voor eens en altijd
10 jaar geleden verongelukte mijn zoon. De jaren die volgden betekenden voor mijn vrouw Hanneke en mij een sterke focus op onze 4 kinderen en, simpel gezegd: overleven. Wat ik niet doorhad was dat we ons hierdoor sterk naar binnen richtten: een van ons was altijd thuis, we verloren de kinderen geen seconde uit het oog. We wilden niet meer
Mijn moment 2012 – Daar sta je dan met je principes. Henk-Jan je vraag om een bijdrage te leveren aan ‘mijn moment’ heeft me flink aan het denken gezet, persoonlijk kijk ik liever vooruit dan achterom, gewoon omdat ik verlang naar wat nog gaat komen. Maar jouw vraag dwong me om nog eens rustig naar het achterliggende jaar te kijken.
Slapen kan ook na de dood! Mail van Henk-Jan, beter bekend als @punkmedia. Voor tweede jaar op rij word ik uitgenodigd voor zijn #mijnmoment. Ik voel me weer vereerd. Zijn vraag plaatst me ook voor een dilemma. Dit jaar was intens, maar zal ik het delen? Onbewust denk ik terug aan één van de gesprekken die ik eerder dit jaar
2012 stond in het teken van liefde, vriendschap en reizen. 22 juni 2012 werd de tweede liefde van mijn leven geboren: neefje Tim. Nooit geweten dat ik zijn allergrootste fan zou worden. Tim zorgt voor extra blijdschap, geluk en liefde in onze familie. Wanneer ik mijn broer en vader met Tim zie spelen, dan veranderen zij van stoere mannen naar
Lente. Carillonklanken dwarrelen over de Jordaan naar mijn balkon. Mussen vliegen af en aan. Buiten krijgen de bomen langs de grachten nieuwe blaadjes, een betoverend groen waas. Lopend door de smalle zonnige straten wil ik genieten, maar mijn buik zit in de knoop. Ik wil naar buiten. Ontsnappen uit de stad. Knerpend zand. Ruisende bomen. Lucht voor zieke longen. Mijn
Na het overlijden van mijn broer in 2010 en mijn vader in 2011 heb ik de zorg voor mijn moeder gekregen. Als ik naar haar kijk, of aan haar denk, zie ik de kleine, dappere vrouw die haar leven in dienst stelde van haar twee kinderen met een spierziekte. Alles moesten mijn ouders zelf uitvinden, er waren nog geen patiëntenverenigingen
2012 een jaar vol lichtpuntjes Hoe zoet kan bovenstaande klinken? Hoe euforisch? Niemand kan een jaar vol lichtpuntjes hebben denk ik altijd als ik zoiets lees… en toch ga ik het nu zwart-op-wit op papier zetten. 2012 werd mijn jaar vol lichtpuntjes. Nog nooit heb ik zó uitgekeken naar het starten van het nieuwe jaar als vanuit 2011 naar 2012.
