Ik leef nog en tel mijn zegeningen, zoals mijn o zo dierbare oma dat altijd zei. Maar ik ben kapot, leeg, op. 2012 is met stip het zwaarste jaar uit mijn leven. Het was zandkastelen bouwen in de branding midden in een gierende storm. En nu hang ik daar als die koordanser, bungelend aan zijn (levens)draad. Die niets liever doet
Kort door de bocht waren mijn afgelopen 3 jaren wonderbaarlijk. Het jaar 2010 was het jaar van mijn ondergang met een burn out, zwangerschap en psychose. In 2011 was ik bezig met herstellen en mijn hoofd beter laten worden. En dan 2012… Het jaar waarin ik op ontdekkingsreis ging. Omdat ik kostte wat kost wil voorkomen dat ik ooit weer
What’s in a name? Bijna 42 jaar geleden werd een jong meisje van 16 in Kaapstad per ongeluk zwanger. Ik ben een van die gelukkige mensen die, zonder Spoorloos, mijn biologische ouders heeft gevonden. Sinds zij in mijn leven zijn gekomen, worden alle zaken op de stippellijntjes ingevuld. Ik, die misschien wel het meest twijfelde aan het aangeboren-aangeleerd verhaal moet,
Jaaaahaaaaa… daar is-ie weerrrr, de email van Henk-Jan met zijn verzoek om een bijdrage te leveren aan zijn traditionele jaarlijkse mijnmoment. Een prachtige serie portretten van gewone mensen zoals jij en ik waar Henk-Jan in de loop der jaren een band mee heeft opgebouwd. Henk-Jan beschouw ik al jaren als een goede vriend. Af en toe een bak koffie, af
Onsterfelijkheid. Daar gaat het natuurlijk allemaal om. Om in beeld en geluid mensen vast te leggen. Mensen die er straks niet meer zijn. Ik ben me bewust van de toegevoegde waarde van beeld maken en van beeldmaker zijn. Voor veel mensen is het een cadeautje om goed op een foto of video te staan. Maar wat ik daarnaast geregeld meemaak
De meerwaarde van beeld en geluid Lees verder
“Mama, waarom wilt geen andere school mij hebben?” Ik had maar 1 wens voor 2012, dat onze dochter Robin van 7 jaar, weer het vrolijke leergierige meisje werd die graag uit bed komt en dan het hele huis bij elkaar zingt. Robin is in alles een beetje snel. Ze groeit als kool, leest met gemak boeken, slaat een klas over
In alle bescheidenheid, oh nee daar zou ik niet meer aan doen… Nee, even nog wat megalomanen. Het is me na alle mooie tweets en reacties over mijn initiatief Mijnmoment nogal naar m’n hoofd gestegen, zoals Calvijn dat zou zeggen… maar toch. Ik zie Roos van Vugt met Anneli Rispens op twitter pingpongen over de mogelijkheid voor een app van
Ziet iemand het businessmodelletje? Lees verder
Mijn moment 2012 vanuit De Berghut Mijn moment is nu, in ieder geval dat probeer ik. Ik probeer heel erg in het moment te zijn, want dat is nodig. Van mijn hoofd naar mijn lijf. Ik schrijf deze ‘mijn moment’ vanuit De Berghut in Oostenrijk, ik ben net terug van een heerlijke dag met mijn kinderen in de bergen, vrolijke
Beste Henk-Jan, Het verwondert mijzelf hoelang ik kan nadenken over jouw vraag wat mijn moment van 2012 was. Wat is dat toch? Een scala aan momenten passeert de revue en geen van alle springt eruit. Misschien zoek ik naar iets te groots, te meeslepends of iets met veel impact, iets waar ik trots op ben, iets wat ik graag wil
Het was op een dinsdag in januari. “En?” vroeg ze. “Nee, ik wil hier niet verder” zei ik. Die “ze” was mijn leidinggevende op school X, waar ik de afgelopen maanden had geploeterd. Ik had er gekampt met het feit dat ik niet ingewerkt was, met collega’s die stapels nakijkwerk op mijn bureau gooiden omdat dat “zo afgesproken was voordat
