Ik hoor de kassamedewerker van de Aldi roepen: “Dat is dan 3 keer de woordwaarde!” Woordwaarde hoe?? Het bakje kwark ploft iets te snel in mijn boodschappentas. Ik duik op en kom tegenover hem staan. Achter de transparante houd-afstand-ruit zit die vriendelijke 40 plusser. Bijpassend salt-and-pepper haar, zongedroogde rimpeltjes op zijn voorhoofd. Boven het standaard mondkapje steken zijn vriendelijke blauwe […]
Om mee te beginnen. Ik geloof niet in reïncarnaties. Maar anderen zien mijn ziel soms in een ander tijdsbeeld. Dit jaar op één avond twee keer op een rij. Eind oktober vroeg een opdrachtgever die ik help bij het schrijven van zijn boek of ik bij één van zijn persoonlijke ontwikkelsessies aanwezig wilde zijn. Die sessies heeft hij regelmatig, samen
Een gezin van twee dat zijn wij, mijn man en ik. Maar het voelt nooit als twee, want altijd zijn er mensen in en om het huis. Cliënten in de praktijk. Vrienden die langskomen. Een buurman die iets komt lenen en een hapje mee blijft eten. Altijd is er aanloop en is het huis vol levendigheid. Kinderen stonden niet op
Mijn jongens (van 18 en 20) die op een onverwachts moment zeggen dat ze van me houden. Elke keer een heerlijke golf om door overspoeld te worden. Erik Visser (https://publicworks.nl). Koester het leven in alle mogelijke verschijningsvormen.
4 september 2020, 9 minuten over 4 was dit jaar MijnMoment. Op dat moment overleed mijn keukentafellief Paul Laaper in het Universitair Medisch Centrum Groningen. Het was het einde van de droom om samen oud te worden in Drenthe en de start van rauwe rouw. Nog geen twee weken eerder hadden we gevierd dat de immunotherapie geslaagd was: de uitzaaiingen
In die dagen ontwikkelde zich langzaam maar zeker het scenario van steeds meer beschermen als samenleving. Vrijdagavond was onze zoon naar huis gekomen zoals hij wel vaker doet in het weekend. Die nacht ben ik vroeg wakker en blijf maar denken over de ontwikkelingen. Wat betekent dit voor mijn bedrijf en voor ons als gezin? Ik verwacht dat we snel
Het valt mij zwaarder dan andere jaren te bepalen wat mijn moment is geweest. Een jaar getekend door zulke intense momenten. Momenten van verlies, momenten van afscheid van dierbaren, van werk, van dromen van hoop. Zoveel mensen met littekens of zelfs diepe wonden van alles wat er dit jaar heeft plaatsgevonden. Wat voegt mijn duit in het zakje daar nog
Het Willem II-stadion in Tilburg, vrijdag 28 augustus 2020. Tweeëntwintig studenten van de opleiding tot docent theater van Fontys Hogeschool voor de Kunsten vieren op deze plek, op deze middag het behalen van hun diploma en een van hen is mijn prachtige dochter Ino. 21 jaar jong en ruim vier jaar van leren, onderzoeken, spelen en maken zitten er alweer
Nieuwsvolger als ik ben, kreeg ik al vroeg mee dat er in China een virus heerste wat wel heel eng klonk. Tijdens onze vakantie naar Lapland in februari was ik dan ook steeds druk in de weer met ontsmettingsmiddelen. En toch was ik, zoals zoveel mensen, totaal overvallen toen Corona een nieuwe realiteit inluidde. Het laatste uur op kantoor met
Hanneke van Stokkom Lees verder
Na een paar weken vakantie, haal ik mijn saxofoon uit de koffer. Ongeveer een uur lang ben ik in de weer met rietjes, een oude tandenborstel, een zeem, stoffen doekjes, speciaal vloeipapier, mini schroevendraaiers, kwastjes en warm water. Een ritueel waar ik veel voldoening uit haal. Tussendoor speel ik wat, om te luisteren hoe mijn instrument reageert. Zo probeer ik
