20 februai 2020. Ik sta ergens in een houtzagerij op een dik uur rijden vanaf Riga. Ik rook avonduur en sta nu, op de sterfdag van mijn opa, tussen de houtsnippers. Terwijl de rest van het gezelschap alweer buiten staat, sta ik tussen de joekels van een boomstronken, een brok in mijn keel weg te slikken. En dan, heel voorzichtig, […]
‘Kijk dan! Erg hè, hierin ben ik een tonnetje’ Wij, moeder en dochter, passen spijkerbroeken bij Levi’s. Het is vrijdagavond tijdens de eerste lockdown en het is stil in de winkel. Ik draai voor de spiegel. Zo’n high-waist is het kennelijk helemaal, maar getver, nee, ik vind het niks. M’n zwembandje moet erin, het zit te strak en ik lijk
Het klinkt zo bekend, zo duidelijk, je hebt er alles aan gedaan en kijkt er reikhalzend naar uit maar stiekem weet je dat het óók zomaar helemaal anders kan zijn. Dat moment heb ik maar al te vaak meegemaakt. Maar deze keer niet toch, daar was ik best zeker van. Wordt het geloven in, mijn best doen voor en vooral
Op 16 februari kocht ik in een opwelling een stukje olijfboomgaard in Puglia, Zuid Italië. Op het stuk land van 6.500m2 staan 24 eeuwenoude olijfbomen, plus een aantal amandel- vijgen- en andere fruitbomen. Ook is er een meer dan 200 jaar oud mini-huisje; een traditionele ‘Trullo’, die alleen in deze regio voorkomt. Deze oase van rust en natuur is een
Hoe leg je nou in ’s hemelsnaam uit aan een volwassen vent van 48, met het syndroom van down en waarvan zijn ontwikkelingsniveau ligt aanmerkelijk lager, dat er een lockdown is. En dat hij dus niet meer naar zijn dagbesteding kan? En hij mijn ouders, zus en mij niet meer van dichtbij kan zien! Hij, is Derk. Mijn broertje broer.
“Je moet terugkomen bij de VVD.” “Nou ik denk het niet” antwoord ik schamperend, “daar gaan veel mensen toch anders over denken.” Ik kijk hem in de ogen, zijn blik lijkt oprecht. Het is 5 maart 2020 en Mark Rutte komt de Zeeuwen in het Arsenaaltheater in Vlissingen uitleg geven over het schandalige debacle met de Marinierskazerne. In het hol
‘Ben je woensdag ook bij de demonstratie op de weide?’ Bovenstaand berichtje appt een dorpsgenoot. Ik lees nog een keer. Hardop. En zie sterretjes. Demonstratie? Ik vloek binnensmonds en vraag me af hoe dit heeft kunnen gebeuren. Zenuwen, paniek, opwinding en blijdschap vechten om de hoofdrol in mijn binnenwereld. Ik schakel door. Geef gas. En bel A. “Dit escaleert snel,
Drie jaar ben ik uit de roulatie geweest. Ik ging van een burn-out naar een depressie naar Corona. Inmiddels ben ik eindelijk weer hersteld en aan het werk en schrijf ik bijna iedere dag met veel plezier aan het vierde en laatste deel van Superhelden.nl. Maar soms maak ik me zorgen over mijn toekomst. Mijn lezers van het eerste uur
Het wordt een lange, eenzame kerst dit jaar. Niets aan te doen. 2020 verschijnt als één langgerekt moment. Waarin wat we ‘karakteristiek, belangrijk, indrukwekkend, leerzaam of mooi’ noemen is opgelost in een mist van trage onbestemdheid. Bestaat er nog wel zoiets als ‘Mijn’ Moment? Heb ik mij dan vrolijk gemaakt toen ik begin dit jaar besefte dat ‘de bliksemse boel’
Een serene stilte om ons heen was voor mij het moment van het afgelopen jaar. De eerste keer: Lockdown, het slaapkamer raam naast mij helemaal open en het enige wat ik dagen achtereen hoorde was het geluid van de wind door de bomen naast ons huis. Geen auto’s, brommers en vliegtuigen die hoog boven ons huis richting Schiphol vlogen. Een
