momenten

Veertig minuten rijden is het, eerst door een aantal dorpen en streken, afremmen voor de rotonde bij Lauwerszijl en dan begint daar ongeveer de ‘echte’ weidsheid. Doe mij daar maar een huis. Nooit meer op buienradar kijken, recht voor je neus gebeurt het. Het weidse land met daarin de enkele boom. De naderende wolken, de regen en zon die zich […]

We liepen over Union Square en ik belde mijn moeder. “Hij heet Eddy en het is een rescued dog. Oh, het zou zo leuk zijn om een hondje te hebben, zo gezellig en lekker veel naar buiten.”. Mijn moeder was het er helemaal mee eens. Even op google kijken; vliegtickets voor hondjes. Toch inmiddels 5 keer per jaar zijn we

“Koffie, pap?” vroeg m’n dochter Sophie toen ik haar en haar Olivier in augustus vorig jaar in Amsterdam opzocht. Open deur natuurlijk, want ik wil altijd koffie. Quasi achteloos zette ze ‘m even later voor me neer, een heerlijk geurende, verse bak troost. Toen ik ernaar greep, verstarde ik. En smolt. Op de beker stond geschilderd: “The best dads get

“Ontken het niet langer, loop er niet meer voor weg, maar zet die deur open. De deur naar het onbekende.” Het was het stemmetje in mijn hoofd dat van tijd tot tijd sprak. Ik was altijd heel dienstbaar geweest. Voor anderen. Als gitarist, als arrangeur, als medecomponist, als man van de techniek en als mens. Veelzijdig en buigzaam. Zonder enig

“Saai. Hóe lang gaan we precies wandelen?” We wilden vroeg opstaan, omdat het in het begin van de middag boven meestal stort regent, maar helaas, zoals zo vaak, niet gelukt. Maar ach, het is ten slotte vakantie. Wandelen is bijzaak, de kinderen maken zich vooral druk of er wel genoeg eten meegaat:  brood, beleg, een mega zak chips (liefkozend ‘mama’

Indrukwekkend ontroerende ode’s aan overleden prachtige moeders, vaders, vriendinnen, geliefdes, vrienden en zelfs verhalen over te jong gestorven kinderen. Mijnmoment heeft in de loop der jaren verdrietige, mooie en ook zeer hoopgevende levensverhalen verteld. Morgen, precies een jaar geleden, op 21 december 2017, had ik een fotoshoot met Mariska Haitink. (Ik had vorig jaar een Mijnmoment actie waarin ik in

Maandag 4 december. Het was alsof ik mijn eerste werkdag bij een nieuwe organisatie had. De afgelopen drie maanden was ik namelijk vrij geweest. Alle tevergeefse weken vakantie die ik op had kunnen nemen in het jaar en de tijd daarvoor, had ik niet opgenomen. Want: werk, werk, werk en wat genoot ik daar ook van. Als een baasje gedroeg

De Syrische man die ik toen pas 4 keer had gesproken, zit naast me in de auto waar straks zijn vrouw en 3 kinderen ook in moeten. Hoe dichter we bij Schiphol komen, hoe meer speciale eenheden, beveiliging, marechaussee…en opeens zie ik die hele grote rugzak. Tot aan de afslag Schiphol was dat gewoon een tas. Zijn tas. Maar nu

Na ongeveer elf uur vliegen zaten we daar dan. Op een bankje aan de andere kant van de wereld. Eindelijk kon ik het onbeschrijfelijke gevoel wat ik elke keer ervaar wanneer ik in de Verenigde Staten ben met mijn kinderen delen. Mijn vrouw en ik leven volgens het credo “Let’s create memories, not buy possesions” en dat is precies waar

Starend naar de kaarsen op zijn kist, komen zoveel herinneringen boven. Het is zo onverwacht, dit definitieve afscheid. Zo’n mooi mens. En nu is hij weg. Het is een prachtige dienst en het raakt me diep. Drie weken geleden zat ik hier ook. Zelfde zaal, ander afscheid. Eigenlijk net zo onverwacht. Ik realiseer me weer hoe kort het leven is.