Nadat ik mijn eerste boek uitbracht in april van dit jaar, en daarnaast mijn ‘gewone’ werk deed voor mijn blog en andere freelance werkzaamheden, raakte ik in een diep dal. Een burn out was het nog niet, maar ik zat er tegenaan. Als ik iets leuk vind, ga ik keihard. Ik ben 24/7 bezig met de dingen die ik leuk

Inmiddels was ik al bijna een jaar werkeloos. In het begin dacht ik alleen maar in kansen en mogelijkheden. Ik verlangde naar het ritme van de arbeid. Naarmate het jaar vorderde veranderde er toch iets. Ik raakte langzaamaan gedemotiveerd. Al die afwijzingen. Al die gesprekken die op niets uitliepen. Ik vond het al bijna prima zo, als huisman thuis. Het

Op zoek naar mijn ene moment zwerf ik door de herinnering van al die persoonlijke momenten op zoek naar dat ene beeld waarin het jaar samenkomt, dat ene moment waar alles op zijn plek valt of alles in gruzelstukken uit elkaar spat. Tussen al die momenten van verdriet en geluk en momenten van twijfel en vrees kom ik terecht bij

Klik. 2013 was het jaar van de selfie. En laat MijnMoment.com nou de ultieme selfie zijn, een geschreven reeks zelfportretten zonder weerga. Elke klik kan een heel jaar mee. Mijn jaar startte niet met een klik, maar met een tring. Al binnen een paar dagen veranderde 2013 voor mij rigoureus. Op zaterdag 5 januari belde Herman me tijdens een verjaardagsfeest.

Het is 19 februari, de wintersport gaat beginnen. Ik heb nog nooit op de latten gestaan en ambitieus reis ik af naar Sölden: een enorm groot ski-gebied in het Oostenrijkse Tirol. In het 90’s skipak van mijn schoonvader begin ik de volgende ochtend op Innerwald: de witte glijbaan voor groentjes en kleintjes. Mijn eerste dag is zwaar, bij het minste

“Jullie kunnen niets loslaten”, zei iemand halverwege 2013. “En je bent de slechtste hoofdredacteur die ik ooit heb ontmoet”. Wow. Over hard op je dak gesproken. Dat was even slikken. Had ik teveel geluisterd naar mensen om me heen, die steeds zeiden dat we goed bezig zijn een mooie website hebben opgebouwd? Of hebben we te veel op een roze

De warme lucht was zwanger van traangas en de spanning kon je als dikke deken voelen, het prikte in mijn ogen, de taxi beklom de heuvels tergend langzaam en ik zag verhitte jongeren door zwak verlichte kleine straatjes met straatstenen in hun handen, ze liepen gezamelijk met ongeloof in hun ogen. Ik ben in Istanbul, Turkije en er gaan hier

In de vorige editie van Mijn Moment schreef ik al dat ik een dingetje heb met het getal 13. Minstens een paar keer per dag weet het getal zich in mijn leven te manifesteren. Ik eindigde die bijdrage met een positieve noot. Alle 13 goed, in die trant. Welnu, ik ben er inmiddels wel een beetje klaar mee, het jaar

“Wat zijn jouw ambities voor komend jaar?” vraagt Emile me begin dit jaar. De vanzelfsprekendheid van de vraag en het ontbreken van een paraat antwoord brengen me aan het twijfelen. Ik heb me nooit echt druk gemaakt om keuzes. Natuurlijk zijn er altijd wel belangrijke beslissingen geweest, maar die heb ik altijd gemaakt binnen het kader van ‘wat zo hoort’:

Het is november en aan tafel ontstaat er een discussie over Sinterklaasavond. De ene mini Russo wil FIFA14, de andere MINECRAFT en de oudste smeekt om GTA (Grand Theft Auto). Voor de zoveelste keer ontstaat er een verhitte discussie over het kapitaal aan spelletjes in de kast, de hoeveelheid geweld in GTA en het feit dat wij de stomste ouders