Ik vind het vreselijk om een heel jaar te reduceren tot slechts één moment. Mijn leven beslaat uit zoveel aspecten en al deze aspecten hebben zoveel momenten, mooie en minder mooie. Mijn jongens werden acht en vijf jaar en mijn jongste ging voor het eerst in zijn (en ons) leven naar school. Mijn oudste speelde Sinterklaasliedjes op zijn elektrische gitaar

Alles in het leven gebeurt ooit voor het allereerst. De allereerste zoen, deallereerste dode, de allereerste ex, de allereerste zelfgestrikte veters. En toen was daar van de zomer voor het allereerst: de allerlaatste keer. Mijn ouders zijn vertrokken naar een verzorgingstehuis. De hele familie is in rep en roer. Alles moet hier weg. Plaatsmaken voor nieuwe mensen die hier een

Wie heeft wel eens het idee gehad een boek te schrijven. Ik ook. Het is er alleen nooit van gekomen. Zaterdag 26 januari 2013 werd ik om 4.54 wakker. Weer met het idee ‘ik ga een boek schrijven’. Maar juist door het schrappen van de woorden ‘een boek’, ben ik gewoon gaan schrijven. Geen boek maar op mijn blog. Die

Ik kan veel momenten opnoemen van 2013 die memorabel zijn. De meeste heb ik gedeeld met alles en iedereen via social media en mijn blog. Toch zijn er ook een aantal momenten geweest die ik heb gedeeld. Momenten die absoluut het delen waard zijn omdat het mij vooruit heeft gebracht. Wat ik namelijk heb geleerd in het afgelopen jaar is

Foto: Werken bij een creatief bureau betekent dat de baas ook wel eens zijn steentje bij moet dragen. In dit geval was ik de kerstman voor een dag 😉 Mijn moment van 2013 is eigenlijk niet 1 moment maar een gevolg van. De keuze om 2013 het jaar van ondernemen met een hoofdletter “O” te maken. Voor het eerst (managing)

Zoals ieder jaar roep ik bij aanvang van 2013 uit: “Dit wordt mijn jaar.” Net als ieder jaar meen ik, dat, na het geploeter van het jaar ervoor, ik nu al die wensen écht waar ga maken. Reizen, pianoles, een maand in Parijs wonen: ik teken een lijst met 17 doe-wensen op met een vriendin. Ik maak er maar eentje

Een bijzonder jaar weer dat 2013. Uiteraard de gewoonlijke stress als zelfstandige, maar daar wen je aan. Dat neem je voor lief. Sterker nog, na al die jaren weet je niet beter. En met al een faillissement achter de rug in 2003 ben ik niet snel bang meer. Ofwel, zoals Theo Maassen ooit eens zong: ze maken mij de pis

Mijn moment is er al in geen jaren geweest. Aan de ene kant is dat een goed teken, want zoals wij in andere ‘Mijn momenten’ kunnen lezen zijn het vaak de negatieve en/of trieste ervaringen die het moment maken. En die heb ik gelukkig niet gehad.Wel ben ik mij ervan bewust dat mijn valkuil is dat ik nooit genoeg geniet

Ik zou schrijven. Een boek zou er komen dit jaar, zo schreef ik vorig jaar in Mijn Moment. Op de vele boekpresentaties die ik bezocht werd me duidelijk, dat boek ga ik schrijven, alleen niet dit jaar. Ik ben jaloers op mensen die zich een half jaar kunnen afsluiten in een bibliotheek om te schrijven aan hun grote werk. Maar

Dit jaar was er eentje die compleet anders liep dan ik had verwacht. Al ruim acht jaar, sinds mijn dertiende, ben ik chronisch ziek. Ik heb in die acht jaar zeker niet stil gezeten, ik heb mijn Havo diploma gehaald, ik had een fijne tijd met vrienden, en na de Havo ben ik voor een paar uurtjes in de week