Er is dit jaar heel veel denkwerk vooraf gegaan aan Mijn Moment. Ik moest kiezen uit een moment van mezelf gevuld met boosheid, teleurstelling en misschien zelfs wel haat, en een moment van een naaste met verbazing, hoop en uiteindelijk geluk. Ik koos voor het laatste. Mijn schoonzus had een onschuldige aanrijding voor het stoplicht, ze reed op haar voorganger.

Door een aantal gebeurtenissen in mijn Prive leven, was 2013 een jaar voor mij waar alles echt helemaal op zijn kop heeft gestaan. Dan merk je goed dat je als ondernemer , werk en Prive enorm met elkaar verbonden hebt. Dankzij fijne en sterke collega’s en lieve vrienden en familie, heb ik een nieuwe weg en balans gevonden. En gaat

Het jaar is weer bijna ten einde. Tijd voor het kiezen van een moment. Zoeken moest ik. Maar niet lang, dat toch niet. Ken je dat gevoel dat je lichaam koud wordt van de opwinding, van je kruin tot aan je grote teen? Zoiets had ik op 8 augustus van dit jaar. Mijn verjaardag. Niet van de cadeaus of het

Dit jaar niet zozeer een moment maar meer een gevoel. En geen lekker gevoel. Mis de vonk, het geloof, de passie en de wil die mij altijd zo drijft. Mijn hart zit er niet in.Een jaar waar je doorheen ploegt. Vlees nog vis. Waarin je op tandvlees loopt, je de zwaartekracht extreem voelt en je strijdlust ver te zoeken is.

Even stond de tijd stil Mijn moment speelt zich dit jaar af op Mallorca. Niet zo gek, want ik ben er twee en een halve maand geweest dit jaar. Ik woonde er tijdelijk in een tent op een schilderachtig stuk land, gescheiden door een wild begroeide vallei. We woonden aan de linkerkant van de vallei. Wonen, dat wilde voor mij

Zeven jaar geleden hadden we een weekend met vrienden op Ameland gepland. Voor onze dochters zou het de eerste keer reis naar een eiland worden. In haar fantasie had Dewi bedacht dat ze er een echte piraten schat zouden gaan vinden. Twee weken voor ons vertrek werd ik rond half 11 in de avond gebeld. Ik beantwoordde de telefoon, een

Mijn momenten van de afgelopen jaren teruglezend, zou ik nu kunnen schrijven over dat ik alweer aan een andere keukentafel zit, in m’n oude vertrouwde huis in Ernum. Maar ondanks dat verbouwen en verhuizen behoorlijk impactvolle gebeurtenissen zijn, gaat mijn moment van dit jaar over mijn lieve opoe. ‘Ie mott’n nemm zoas ut kump’ was een van haar lijfspreuken; een

De zon schijnt weer. Het is eind februari 2013. Het was niet alleen een lange winter voor flora en fauna ,ook zakelijk was het bar en boos seizoen. Van vrijgevochten succesvol zelfstandig ondernemer naar een vader van 3 (in 2 jaar) die alle klussen gecanceld of verloren zag gaan. Algehele malaise, massa-ontslagen, minder feesten en evenementen, was vaak het antwoord.

Zeg maar tegen je moeder dat het oranje is.Hij moet om zichzelf lachen.Vragend kijk ik hem aan: Maar pap, het is roze..Zeg maar oranje, zegt hij met een glimlach. Zij vindt het ook oranje hoor, zegt hij wijzend naar mij.Nou, dan heeft ze die kleurenblindheid van d’r vader, aldus mijn moeder.Ohhhh, zeg ik, na jaaaa.Terwijl ik bewonderend naar de cover

Sinds begin dit jaar loopt mijn gezin steeds meer uit elkaar: mijn oudste werd 18, deed eindexamen en ging in de UK studeren. Mijn jongste dochter ging op Rome-reis en maakt ook steeds meer haar eigen leven. Daartegenover staan onze twee mannen van 7 en 9, die onze aandacht nog wel hard nodig hebben. En als ze dat niet krijgen,