0800-hemel belde terug Op 26 mei vierden we de verjaardag van mijn neven. Ze waren de dag ervoor eenentwintig jaar geworden. Hun opa, mijn vader, hebben ze nooit gekend. Hij stierf vierentwintig jaar geleden. Aan het eind van het verjaardagsfeestje zei mijn halfbroer: “Jojo, dit is voor jou.” Hij had iets in zijn hand. Een cassettebandje. Philips Super Ferro C-90.
Jojanneke van den Bosch Lees verder
Sarawak, Maleisisch Borneo. Het is 16 maart 2013 en ik kijk er al dagen naar uit: het Topspot foodcourt bezoeken in Kuching. De plek is eenvoudig te vinden. Gewoon richting de grote, lelijke rode neon kreeft die op het dak staat lopen. Via de betonnen wenteltrap aan de zijkant van de parkeergarage lopen we omhoog. Niet echt een inspirerende omgeving
Gezin, familie, vrienden en netwerk als steun en toeverlaat De titel klinkt als een cliché en dat is het misschien ook maar zonder de steun van m’n gezin, familie en vrienden was het eind 2013 waarschijnlijk heel anders gelopen? 2013 was een jaar wat ik niet snel zal vergeten in vele opzichten. Het jaar had, voor mij een belachelijk aantal
In 2012 wist ik al wat in 2013 mijn moment zou gaan worden. Met het vertellen van mijn moment van 2013 sluit ik dit onderwerp dan ook af als zijnde het belangrijkste wat er in een jaar voor mij kan gebeuren. Ik ben er klaar mee. Back to life.. Hoewel ik er fysiek nog niet klaar mee ben wil ik
Zoals voor zovelen een roerig jaar. Een jaar waarin ik heb besloten dat ook ik moet “ontladen” en nieuwe energie moet opdoen anders dan ’s avonds vooral moe te zijn. Met enige jaloezie en bewondering heb ik jaren naar hardlopers gekeken. Ik woon midden in de polder in het buitengebied. Ruimte genoeg, dus je komt ze vaak genoeg tegen. Vanaf
Hoewel ik iedere dag blog en hoewel ik op mijn blog ook echt wel deel wat me bezig houdt, heb ik het moment dat dit jaar het belangrijkst voor me was, daar niet gedeeld. Het was november. Het was al laat. Ik lag in bed. Thuis, in Istanboel. Het licht was al een tijdje uit maar ik kon niet slapen.
Heerlijk voelt het, om de uitnodiging van Henk-Jan in de bus te krijgen voor een nieuwe #MijnMoment. Even rustig een moment zoeken om het afgelopen jaar te beschouwen, terug te kijken en te zoeken naar de hoogtepunten/dieptepunten.. Vertwijfeld voelt het, deze afgelopen weken, terwijl ik probeer te zoeken naar welk moment ik onderwerp moet maken van #MijnMoment2013. Waar ik de
Hermannus Stegeman Lees verder
Eerst is er het felle licht waar ik in kijk, maar kort daarna de kleine, blauwe lampjes. Rust. Ik geef me over. Ik staar in en naar het blauwe Zenlicht en voel alles van me afglijden. Komen wat komen gaat. Oké, dit is het dus. Dit is mijn moment, denk ik, terwijl ik in beweging kom en mee dein op
De eerste twee keer dat Henk-Jan mij uitnodigde voor Mijn Moment, hoefde ik daar geen seconde over na te denken. Kanker in 2011 en chemotherapie in 2012. Het gezegde ‘driemaal is scheepsrecht’ gaat voor mij gelukkig niet op, 2013 is voor mij een kankervrij jaar geweest. Of gaat het dan wel op? Dat houdt wel in dat ik voor het
Op woensdag 16 oktober 2013, ’s middags om kwart voor vier beklom ik, stram van zenuwen, het podium in het Utrechtse Hofman-café. Ik nam de microfoon aan van m’n uitgeefster en ging achter het katheder staan. Tot zover ging alles goed: ik was niet op m’n torenhoge hakken door m’n enkels gezakt en languit op de vloer beland, zoals ik
