momenten

Weet je wat, ik doe gewoon mee. Inschrijven en niet meer over nadenken. Dat was mijn besluit en daar moest ik het mee doen. De Graaf Obstaclerun in Lochem zou mijn allereerste survivalrun worden. 8 kilometer door water, onder en over obstakels, hardlopen en afzien. Hoe moeilijk kon het zijn. Meteen daarna ook twee medestanders gevonden in Kaja en Roy […]

21 september, de nacht van de equinox. Ik word midden in de nacht wakker. Ik probeer met mijn blik de duisternis te doorklieven. Wat een lawaai! Een gepiep dat zo hard is dat het niet alleen hoog klinkt, maar alle frequenties lijkt te bevatten. Mijn vrouw ligt rustig te slapen. Ze heeft nergens last van. F*ck, het zit in mij.

‘Rustig! Eerst afremmen, schakelen en dan pas de bocht om’ We staan op de drukke Amsterdamsestraatweg en ik moet linksaf slaan van mijn rij-instructeur, ik kijk in de achteruitkijkspiegel en zie een rijtje auto’s achter me. Ik voel me opgejaagd, moet ik hier een partijtje rustig doen terwijl íedereen op me staat te wachten. In Utrecht heeft iedereen haast dus

14 juni 2017. Dé dag dat Pim en ik aan onze ouders vertelden dat wij papa en mama zouden worden. Beide ouders wisten niet wat hen overkwam; tranen en blijdschap bij de aanstaande oma’s en opa’s. Dit hadden ze niet zien aankomen! Wij een kind? Ook vrienden en familieleden waren emotioneel na het horen van het nieuws. Ik wist soms

Een hotelkamer in Alicante. De leukste stad van Spanje. We liggen met z’n allen in bed. De een met een boek, de ander met een iPhone. We zijn bij elkaar. En dat voelt heerlijk. Omdat het zo zelden nog gebeurt, met z’n allen in een bed, met z’n allen zo dicht bij elkaar. Omdat ons nieuwe huis ineens wel heel

Dit wordt een raar stuk. Ik kan en mag namelijk niet schrijven over wat mij op dit moment het meest bezig houdt.  Mijn vader, waar ik deze winter in Miami voor zorg, zinkt steeds verder weg in het drijfzand van de Alzheimer, maar de familie wil niet dat ik hier iets over post. En hoe kan ik vertellen wat dit

Wanneer mijn ouders mij als obstinate puber bruut uit mijn hormonaal overgedoseerde campingvriendenclubje wegrukten voor een meerdaagse huttentocht in de Alpen wist ik de vakantiesfeer nogal eens te verpesten. Met een saggerijnig smoel en beginnende tietjes die heel stom door mijn t-shirt prikten zodat ik ook altijd lelijk op de foto stond en me geen houding wist te geven slofte

“Maar het ging toch zo goed tussen jullie?” vraagt de vriendin over de telefoon. “In principe wel,” zeg ik. Ik begin te vertellen. Dat het niks met ons te maken heeft. Of, nou ja, eigenlijk wel. Zonder een ‘ons’ zouden die twee exen, die co-ouderschapsregelingen en die ingewikkelde planningen er immers niet zijn. We hebben het inmiddels in ons systeem

Mijn moment van 2017 is een aaneenrijging van meerdere momenten naar één plotseling besef… Ken je dat gevoel dat je ondanks het feit dat je het meisjesstadium allang voorbij bent, jezelf nog steeds een meisje voelt? Ik heb dat ook. Nog steeds vind ik het raar wanneer men mevrouw tegen mij zegt, terwijl er soms mensen in mijn training of coaching groep zitten die mijn

Ik heb getwijfeld of ik mijn moment zou delen. Niet omdat ik me ervoor schaam of het te persoonlijk vind, maar omdat het op deze pagina’s wel vaker over overlijden gaat en ik het niet respectvol vond om na te denken of mijn verhaal wel ‘interessant genoeg’ zou zijn. Dat verdienen de betrokkenen niet, het is geen wedstrijdje. Maar ik