Dit jaar is teveel gebeurd om in één moment te vangen. Ik zou deze drie bijzondere momenten tekort doen. Op 5 maart om 7:30 gaat de telefoon. Ik ben opa geworden van een prachtige kleindochter. In de auto en naar Italië waar zij en haar vrouw wonen. Mijn leven is verrijkt. Ik ben intens gelukkig. Ik kom tranen van geluk […]
Ik vraag me af voor wie dit schrijven waardevol is, voor de ander, voor mij, voor de lezer, voor de anonieme (h)erkenning? Schrijven maakt zichtbaar en deelt ook wat verborgen blijft. Ik kijk mezelf aan en zie daarin 2017. Een veranderend jaar. Ik verlang naar schrijven over mijn moment. Tegelijkertijd blijft het stil in mij, ook omdat de tijd in
Voor het eerst sinds 2004 een paar dagen weg uit Nederland. Het is dinsdag 3 juli om 10:30 uur als ik bovenstaande foto maak, uit de auto die ons vanuit Örsundsbro, in de gemeente Enköping, naar Stockholm brengt voor een afscheidslunch. Die ochtend hebben we, net als elke dag, voor het ontbijt gezwommen in de Örsundaån, het riviertje met de
24 april 2017. Mijn keukentafellief zit tegenover me en zegt: ‘Er zit een tumor op mijn tongbasis en volgende week heb ik een afspraak in het UMC voor vervolgonderzoek’. Op dat moment stond mijn hart even stil en stopte onze wereld met draaien. Zoals ik in #mijnmoment van 2016 aangegeven had, was ik toen al stiekem aan het neuzen op
‘Mijn moment 2017 is een ode aan de positieve sterke vrouwen in mijn leven, aan Frans, vriendschap en zusterliefde. Besef dat je het leven ten volle heb te leven – LÉÉF!’ Het is woensdagochtend 13 december 2017. Ik krijg een bericht van mijn lieve grote zus: ‘Wil je mij even bellen?’. Vijf woorden, 1 korte zin. Ik wist meteen genoeg, er
Zondag 24 September liep ik samen met Stitch, mijn kleine Jack Russel Terrier, over het Groene strand van Terschelling. Het was windstil, onder ons een spiegel van water over een uitgestrekt stand en daarboven gespiegeld een prachtige Hollandse wolkenlucht. Om het Westelijke deel van Terschelling heen gelopen liepen we langs het Noordzeestrand richting Paal 3 waar een hoog duin met
Ik had er paar dagen over nagedacht. Nee, eigenlijk overwoog ik het al jaren. Maar ik durfde niet. Bang om in een zwart gat te vallen. Bang om na een jaar vol ellende en verdriet weer iets weg te doen waar ik zoveel van hou. Bang om helemaal niets meer over te houden dat me blij maakt. Na vijftig jaar
Die zondag vroeg in maart, even voor middernacht, werd hij geboren. Mijn kleinzoon, mijn prachtige Dees. Met z’n grote blije kijkers bombardeerde prille Dees mij tot opa. Een onuitwisbaar moment. Maar daar bleef het niet bij. Dat ik ooit vader wilde worden wist ik al op m’n twintigste. Geen idee waar dat vandaan kwam. Maar het stond gewoon buiten kijf.
20 Augustus 2017. Om elf minuten over zes – ‘s ochtends – druk ik het knopje van mijn camera in. Voor de lens: Lake Louise, volgens velen het mooiste meer van West-Canada. Mega-touristisch, maar niet op dit tijdstip. Slechts een handjevol mensen staat van het natuurschoon te genieten. 2017 stond voor mij in het teken van fotografie. Wat in voorgaande
Mijn vorige moment schreef ik onder de naam Jacob Jan Voerman. DIt moment schrijf ik als Emma Voerman. Je zou dus verwachten dat mijn moment over de transitie gaat. Ik heb een hoop stappen gezet. Ik ben dertig comfortzones verder. Baan opgezegd, relatie uit, andere woonplaats, en andere identiteit. Maar daar gaat mijn moment niet over. Buiten die comfortzones bemerkte
