Hans Mestrum BAM! 1 december 2016. Zomaar een datum. Of toch niet? Nee, voor mij in ieder geval niet. Dit is nl. de 1e dag in mijn werkzame leven dat ik een parttime dag heb. Of zoiets. Ik moet er nog aan wennen. Tot nu toe heb ik altijd een betrekking gehad van 40 uur en per 1 december gaat
Jeroen Mirck Het ene jaar is het andere niet. Gelukkig maar, want 2015 was een jaar van verdriet over datgene wat kwam en toch ook weer niet. 2016 was anders. Een raar jaar. Een jaar waarin de toon van het debat nog harder werd dan we inmiddels al normaal lijken te vinden. Een jaar ook waarin ik als zelfstandig journalist
Mijn moment van 2016 was op zaterdag 10 december. Ik ben voor het vierde jaar achter elkaar acteur bij Winterwonderland. Een winters sprookje in het openluchttheater van Lochem waar voor jong en oud verhalen worden verteld en uitgebeeld. Elk jaar weer een feest voor zo’n 3500 bezoekers. Dit jaar speel ik voor de derde keer de uil, mascotte van Winterwonderland
Kan je een moment dat je nog niet beleefd hebt als favoriet bestempelen? Terwijl jij dit leest, maak ik met mijn vader een cruise door Indonesië, op zoek naar de geboorteplek van zijn vader (mijn opa). Ik weet nu al dat dit Mijn Moment van 2016 (en misschien zelfs wel van mijn hele leven) wordt. Want we zijn er net
Ik pink een traan weg. Kijk ze daar eens stralen in die volle kelder van een kleine pub in Norwich. Mijn dochter Pip op tour in Engeland, een half jaar nadat ze haar eerste liedjes op Spotify zette. Ze is met een bliksemcarriere bezig. Dat ik dat als vader die van muziek houdt mooi vind, heb ik hier wel eens
Nee. Nee. Nee! Ik heb ze geteld. De nee’s in mijn gedachten. Op het dieptepunt, begin januari 2016, waren het er ongeveer tien per uur. Het was me niet volledig duidelijk waartegen mijn brein ageerde. Dat ik ergens mee moest stoppen, was wèl duidelijk. Voordat ik goed en wel doorhad waarmee, stopte mijn lijf met slapen. Werd ik iedere nacht
“Het is een jaar van grote verandering, althans, dat gaat het worden.” Dat schreef ik vorig jaar, op deze site. En zo is het ook gegaan. Ik sloot op 31 december een zakelijk hoofdstuk af en begon opnieuw. Letterlijk. Ik wist niet zeker of en hoe ik mijn geld ging verdienen, dit jaar. Ik had alleen mijn plannen en
‘Achterover-middenerin …. Achterover-middenerin.… Achterover-middenerin ….’. Mijn mantra op spannende momenten. Hoor ik je grinniken? Haha, nee, het is niet wat je denkt. Het is een opdracht. Schouders naar achteren, diep zitten op mijn billen, goed in evenwicht blijven. En ontspannen. Dan houd ik de controle in galop en vlieg ik bij onverwachte bewegingen van het paard er niet vanaf. ACHTEROVER!
Joeki houdt van tekenen. Dat doet zij niet onaardig. Ik misbruik Facebook af en toe om dat de hele wereld te vertellen. Tekenaar Wout had haar tekeningen ook voorbij zien komen. Ik ken Wout uit de tijd dat ik in Sittard woonde. We heractiveerden digitaal ons contact, en hij stuurde regelmatig sites en tips die Joeki gretig bekeek en navolgde.
Eind mei kwam de definitieve wake-up call. Puur een gevoel. Ik deed een klus voor een grote organisatie tegen een prima uurtarief. En qua werk redelijk hip: content management. Met gemak kon ik het hele jaar afmaken en het jaar erna misschien ook nog wel. Maar ik moest mijzelf teveel compromitteren, een soort politiek bedrijven als ik wat wilde bereiken.
