momenten

Lauwe scrambled eggs, afbakpistoletjes en vette croissants met aardbeienjam uit een cupje, dat oneindig houdbaar lijkt. Slappe oploskoffie en een piepklein glaasje verse jus erbij om dit laffe ontbijt weg te spoelen. Perfect is het! We zien elkaar maar een paar keer per jaar en kennen elkaar nog niet eens zo lang. Pas een jaar of drie geleden hebben we

‘Had Gerrit de operatie overleefd, dan waren wij misschien nooit geboren’. Dat was de laatste zin van een bijzonder verhaal over een jongen met mijn naam: Gerrit Kracht. Het verhaal van Gerrit kreeg ik van mijn vader te horen, toen hij na het overlijden van mijn moeder op zoek was gegaan naar herinneringen in zijn fotoarchief. Hij bracht af en

Een donderdagmiddag tegen vijven. Ik zit met mijn collega’s in een leren-van-elkaar sessie. Een soort van intervisie, maar dan anders. Wat we doen is beelden en verhalen maken bij de dingen waar we tegenaan lopen op onze democratische school.  We lopen tegen nogal wat dingen aan. We lopen ook tegen elkaar aan, en tegen ons zelf. We zijn het afgelopen

Denkbeeldhouwer Reloaded. “At last. Let me tell you why you’re here.  You’re here because you know something.  What you know you can’t explain–but you feel it.  You’ve felt it your entire life.”  Op 9 december 2016 is dan ook eindelijk bij de Crolla’tjes het heilig avondje gekomen. Uitgesteld omdat eerst een proefwerkweek moest worden afgewerkt door kind 2 en 3. 

“Hoe heet je ook al weer?”. Ze weet nog wel wie ik ben maar ze kan niet meer op mijn naam komen. Kerst 2015 hebben we nog gevierd met een diner in een restaurant. Dat ging nog net. Ze herhaalde wel veel, maar dat deed ze haar hele leven al. Begin 2016 volgt de onvermijdelijke diagnose ‘Dementie’. Daarna gaat het

Een moment van SCHAAMTE “Mijn Moment” van 2016 was een moment van schaamte. Afgelopen zomer had ik op een avond wat in de tuin staan rommelen. Het begon wat te schemeren en net toen ik mijn groencontainer terug achterom wilde rijden, werd ik voor ons huis aangesproken door een jonge vrouw. Ietwat in de war en duidelijk in paniek. Een

De soldaat van het Vrij Syrisch leger. Begin dit jaar vloog ik naar Turkije om precies te zijn naar de grens met buurland Syrië. Aangekomen in Bab al-Salam gebied, op ongeveer 60 kilometer van Aleppo, stond ik met de wereldpers bij de grens te wachten of een grote groep van 58.000 burgers eigen land mocht verlaten. De mensen waren op

‘Ma, Pa, hij is er!’ roept onze zoon onder aan de trap. Het is vrijdagavond 4 november. Wij zitten nog met een restje wijn aan tafel in de keuken na te praten maar staan direct op. ‘Ik weet dat je het helemaal niks vindt, maar ik ga je nu toch even knuffelen’ zeg ik met een brok in mijn keel,

1000 mg paracetamol; 500 mg ibuprofen; 40 milligram diclofenac; 2 hijsen uit de waterpijp (medicinale wiet mensen!) en een morfinepil, dat was mijn ontbijt die ochtend. Een half uurtje later lag ik zwetend en rillend op de bank, het lijkt wel een ‘cold turkey’ dacht ik nog. Een week daarvoor nog maar was ik door de huisarts van de grond

Lieve pap, mam en Henk,  Dit jaar draag ik “mijn moment” op aan jullie. Wat had ik jullie graag deelgenoot gemaakt van dit bijzondere moment. Maar helaas zijn jullie nu alle drie vertrokken.  Reunited in space.  Wat een geweldig moment was het  – 21 november 2016 – toen ik mijn huurcontract voor het nieuwe huis in handen kreeg. Daarmee kwam er