Mijn moment van dit jaar vindt plaats op 10 april 2016, een zondagmiddag. Ik kom thuis nadat ik met mijn kinderen en vrienden de wedstrijd FC Groningen – de Graafschap heb bezocht. Een gezellige middag: niks aan de hand zou je denken. S’avonds denk ik echter: hè, wat vervelend: die piep in mijn oor gaat niet weg. Maar goed, geen […]
Asfalt. Rotsen en asfalt. Dat is het enige dat ik zie. Flitsen van fietsers, auto’s, motoren… Iedereen wil de berg op. Bocht na bocht na bocht na bocht… Opkijken, uitkijken, uitwijken… Langzaam kruipend in een lange rij. Links, rechts, links, rechts, er lijkt geen einde aan te komen. Stijgen en klimmen, langzaam meters vreten. Steeds een beetje dichter bij het
“Pap, B&M hebben vragen, maar zij durven er niet over te beginnen. Ze willen jou geen pijn doen, en ze weten ook niet of je boos wordt. Voor jou is het je zoon, dat weten ze. Maar het is ook hun broer.” Bam. Negentien jaar is ze pas. We komen van een theatervoorstelling en hebben nog een kop koffie gedronken.
1 augustus. Mijn geliefde Jan en ik zwerven over het zonovergoten Île de Ré. We hebben vrij. Lieve familie past op de camping en de hond. Een hele heerlijke lange dag zonder zorgen, zonder tijd. Dat hebben we verdiend na weken noeste arbeid, afstand, toenadering en, zo nu en dan, een schurende sfeer tussen ons. In Saint Martin dwarrelen we
“We think that the point is to pass the test or overcome the problem, but the truth is that things don’t really get solved. They come together and they fall apart. Then they come together again and fall apart again. It’s just like that. The healing comes from letting there be room for all of this to happen: room for
Over parallelle werelden en geraniums Ineens merk ik, dat de zoekvraag die ik aan Funda stel, een extra zoekcriterium gekregen heeft: seniorenwoning. Op 7 december was het “zijn moment” en daarmee ook “mijn moment”. Mijn keukentafellief is vanaf nu AOW gerechtigd en hij is met pensioen gegaan. Hij is ruim 9 jaar ouder en dat maakte nooit iets uit voor
‘Misschien moet je jezelf eerst tegenkomen, voordat je het kunt zijn om vervolgens uit de schaduw te stappen’. Dat zinnetje blijft weerklinken als ik terugdenk aan mijn moment van afgelopen jaar. Het was 1 oktober en we liepen in alle vroegte en stilte de berg op achter ons huis, onze droomplek Finca Maran in Andalusia. De zon kwam op, de vogeltjes floten. Ik liep voorop. Was
“Ik heb een mooi leven gehad, het is goed zo”… Ze kijkt me glimlachend aan, ik kijk naar haar ogen, altijd zacht, ze meent het. “Ik heb prachtige dingen gezien, de wereld over gereisd en de liefde van mijn leven gevonden. Wat had ik me nog meer kunnen wensen?” We zitten samen in een Starbucks op Disneyland, om ons heen
Klote Wifi, klote file, klote wachtrijen, kutweer. Allemaal uitdrukkingen die ik zelf op regelmatige wijze hanteerde. Klagen over dagelijkse irritaties, ik was daar goed in. Niet omdat het moet maar omdat het kan. Afgelopen November mocht ik een bliksembezoek brengen aan India voor een lezing die ik daar mocht verzorgen. Donderdagochtend aankomen en zaterdagnacht weer terug. Ik keek er enorm
Jan Willem Alphenaar Lees verder
11 januari. Ik ben op weg naar Groningen voor schooloptredens en wil de volgende dag naar de David Bowie tentoonstelling in het Groninger museum. Op de koptelefoon zijn laatste en beste album in jaren: Blackstar. Dan komt het nieuws: Bowie is dood. Mijn grote muzikale held is niet meer. Hij kreeg 69 jaar. 29 januari. De moeder van een jeugdvriendin
