(1987)Ik ben negentien jaar en woon samen, net een maand.Mijn huis is witgrijs en oudroze ingericht.De handdoeken in dezelfde kleur zijn gespaard bij de Shell.De stijl nog wat beginnend en meegenomen vanuit onze twee ouderlijke huizen.Oude antieke spullen gecombineerd met wit modern.Aan de muur pontificaal mijn 2 gouden platen.Ik zit op de bank en de telefoon gaat, hij staat in […]
Christa Krommenhoek Lees verder
Ook dit jaar ontkom ik er niet aan een “mijn moment” over mijn moeder te schrijven.Ik kies hiervoor omdat de rest van 2014 zich kenmerkt door vooral veel afscheid nemen (in allerlei vormen) en doodgaan, waar ik me soms even geen raad meer mee weet.Mijn moeder, nu 96 jaar, lijkt onverstoorbaar verder te leven.“Ik word er wel 100!!” Roept ze
Na lang denken en veel gebeurtenissen de revue te laten passeren ga ik dit jaar mijn moment vertellen kort en krachtig, want zo gebeurde het ook in het echt. We zijn samen in de kamer. Mijn klant ligt op tafel. Een zacht muziekje staat op. Ik pak haar arm vast en stel een vraag… POW! KNAL! BAM!!WAT GEBEURT HIER!?PEEEEEEUUUUWWW! Judith,
Waar ik eind 2013 de hoop had dat het in 2014 beter zou gaan? Bleek het toch nog slechter te kunnen. Mijnmoment 2014 is geen vrolijk verhaal, het is een jaar geweest waarin ik flink ben opgelicht door een werkgever, me door een echtscheiding heb moeten vechten, een zware brand in mijn huis, een lichaam wat het laat afweten door
“Ik bruis op mijn 53e van de studiezin, ambitie en nieuwsgierigheid” zei ik vorig jaar aan het eind van mijn eerste #mijnmoment bijdrage. Van bank naar sofa Als je een opdracht bij een klant afrondt (of teruggeeft) en geen nieuwe opdracht hebt, kom je op ‘de bank’. Dat was begin dit jaar als werknemer bij een organisatie die volop in
16 juni. We zijn net thuis in Den Bosch, waar we dan nog wonen. We zijn het hele weekend in Italië geweest, waar mijn broer en schoonzus in het huwelijksbootje stapten. Het waren een paar prachtige dagen. Mooi weer, lieve mensen en een bruidspaar dat knetterverliefd is op elkaar. Wanneer we thuis zijn bel ik met mijn moeder om te
Mijn Moment, altijd weer een gewichtige zaak om over na te denken. En Mijn Moment 2014 moet natuurlijk ook een gewichtig moment zijn. Daarvoor moet ik toch een stukje historie schrijven van laten we zeggen 30 jaar. 16 jaar was ik en ik had de bijnaam Ankieplankie. Dat plankie werd in de loop van de jaren een dikke eiken boom.
Vier warme juni dagen in Frankrijk vormden ‘mijn moment’ in 2014. Niet zomaar warme dagen, maar dagen die ik door bracht op Kinnernet (‘The Imagination Festival’) in Avalon in Frankrijk. Daar kreeg ik niet alleen mijn eerste les in handlezen, maar werd ik vooral ondergedompeld in een groep fascinerende mensen vanuit alle delen van de wereld. Die groep bestond uit
Dat zou toch wat zijn, speelt er al jaren door mijn hoofd. Wat, dat is niet zo moeilijk, bewegen in de ruimste zin van het woord, hoe dat is een ander verhaal. Zelf bewegen en genieten van elke stap die ik ren, elke meter die ik fiets, elke slag die ik maak op het bevroren water en in korte broek
Jezus, tiefuszooi, inwendig vloekend zit ik op een stoeprandje bij de plaatselijke supermarkt in Mazon, een plaatsje in de Provence. Ik stop er mee! besluit ik, ben er helemaal klaar mee.Totaal uitgewoond en diep ellendig neem ik het besluit dat ik morgen niet omhoog ga fietsen. Ik voel me miserabel, hoe is het mogelijk dat ik precies nu ziek ben
