momenten

Waar ik eind 2013 de hoop had dat het in 2014 beter zou gaan? Bleek het toch nog slechter te kunnen. Mijnmoment 2014 is geen vrolijk verhaal, het is een jaar geweest waarin ik flink ben opgelicht door een werkgever, me door een echtscheiding heb moeten vechten, een zware brand in mijn huis, een lichaam wat het laat afweten door

“Ik bruis op mijn 53e van de studiezin, ambitie en nieuwsgierigheid” zei ik vorig jaar aan het eind van mijn eerste #mijnmoment bijdrage. Van bank naar sofa Als je een opdracht bij een klant afrondt (of teruggeeft) en geen nieuwe opdracht hebt, kom je op ‘de bank’. Dat was begin dit jaar als werknemer bij een organisatie die volop in

16 juni. We zijn net thuis in Den Bosch, waar we dan nog wonen. We zijn het hele weekend in Italië geweest, waar mijn broer en schoonzus in het huwelijksbootje stapten. Het waren een paar prachtige dagen. Mooi weer, lieve mensen en een bruidspaar dat knetterverliefd is op elkaar. Wanneer we thuis zijn bel ik met mijn moeder om te

Mijn Moment, altijd weer een gewichtige zaak om over na te denken. En Mijn Moment 2014 moet natuurlijk ook een gewichtig moment zijn. Daarvoor moet ik toch een stukje historie schrijven van laten we zeggen 30 jaar. 16 jaar was ik en ik had de bijnaam Ankieplankie. Dat plankie werd in de loop van de jaren een dikke eiken boom.

Vier warme juni dagen in Frankrijk vormden ‘mijn moment’ in 2014. Niet zomaar warme dagen, maar dagen die ik door bracht op Kinnernet (‘The Imagination Festival’) in Avalon in Frankrijk. Daar kreeg ik niet alleen mijn eerste les in handlezen, maar werd ik vooral ondergedompeld in een groep fascinerende mensen vanuit alle delen van de wereld. Die groep bestond uit

Dat zou toch wat zijn, speelt er al jaren door mijn hoofd. Wat, dat is niet zo moeilijk, bewegen in de ruimste zin van het woord, hoe dat is een ander verhaal. Zelf bewegen en genieten van elke stap die ik ren, elke meter die ik fiets, elke slag die ik maak op het bevroren water en in korte broek

Jezus, tiefuszooi, inwendig vloekend zit ik op een stoeprandje bij de plaatselijke supermarkt in Mazon, een plaatsje in de Provence. Ik stop er mee! besluit ik, ben er helemaal klaar mee.Totaal uitgewoond en diep ellendig neem ik het besluit dat ik morgen niet omhoog ga fietsen. Ik voel me miserabel, hoe is het mogelijk dat ik precies nu ziek ben

“Het gaat niet goed met opa”, zegt mijn moeder aan de telefoon. Op de geheime Facebookgroep wordt al maanden verslag gedaan door familieleden over het reilen en zeilen van mijn opa en oma, die sinds 1 jaar in een verzorgingsflat wonen. Opa heeft sinds kort ‘wegtrekkers’, hij ziet er erg wit uit en komt soms niet meer uit zijn woorden,

Mijn moment dit jaar was het uitkomen van de Engelse en ge-update versie van mijn boek Society30. Als gevolg daarvan weer vele spreekbeurten gegeven en als een echte evangelist de wereld overtuigen dat het niet alleen anders en beter kan, maar dat het door alle (bio)technologische ontwikkelingen gaat gebeuren ook. Met of zonder ons. Met of zonder bedrijven en organisaties.

Vanaf jongs af aan ben ik een dromer en naarmate ik ouder word, zijn mijn dromen veranderd. Vroeger droomde ik over een prins op het witte paard en nu over hetgeen waar ik gelukkig van word. Dat heeft er vast ook mee te maken dat ik mijn prins zes jaar geleden tegen ben gekomen. Als ik weer eens droom dan