momenten

Zondag 16 September 2012 gleed ik uit over twee gladde vellen papier. Ik had twee scheuren in mijn achillespees en na de operatie duurde het bijna drie maanden voordat ik weer een beetje normaal kon lopen. Ik deed al jaren niets meer aan sport. Spieren werden strak en stram. Een stukje zwemmen, fietsen of lopen kostte mij veel moeite. Als

‘En wáár gaan jullie dan heen fietsen?’‘Naar Noorwegen’‘Zo hee helemaal naar Noorwegen? … da’s een eind! Op dag twee van onze fietsvakantie op een familie-camping in Hardenberg met een temperatuur van 30 graden vond ik dit zelf ook ineens wat onwerkelijk klinken.Ondertussen klonk er nog een echo na ‘gaan jullie zes weken weg, wat lang, kan dat wel?’Twee dagen later,

1997 „Moedertje, ik ben zwanger” Ik had net de test gedaan. Ik was in verwachting, in mij groeide een mensje dat mij moeder zou gaan maken. En ik zou mijn ouders grootouders gaan maken. Wow. Een paar maanden later, bij de pretecho werd duidelijk dat er in mijn buik een meisje zat. Mijn vader zei dat een dochter het mooiste

Mijn moment van dit jaar is een droom die ik had. De tweede zomer na Giorgio zijn dood. Natuurlijk was het weer op Ibiza. Daar waar de dromen altijd zoveel scherper zijn dan thuis.Ik droom dat ik op vakantie ben. En ik besef dat ik Giorgio dat moet laten weten. Als ik hem wil bellen kan ik zijn nummer niet

Ik voel me vreemd. Ik ga je voor de laatste keer zien. Dit is een definitief afscheid. Over een paar dagen sterf je, je tijd is bekend. Ik stap uit mijn auto en zie je staan. Bij de deur voor het grote gebouw sta je op mij te wachten. Hoe begroet je iemand die je voor de laatste keer gaat

De meeste mensen om mij heen weten dat ik gek ben met mijn twee dochters Milou en Beau, 6 en 11 jaar. Elk jaar neem ik mij voor om een weekend met een van mijn dochters iets organiseren. Dat moment kwam toen Nicole, mijn vrouw, een weekend inplande om samen met Milou naar de musical Klaas Vaak in Weert te

Oslo, Telenor Arena, 26 mei 2014. Vanavond trappen de Rolling Stones hun Europese tour af. Over een dikke week zullen ze op Pinkpop spelen en ik ben hier met twee collega’s om de laatste voorbereidende puntjes op de i te zetten. De meeting was een makkie, we hebben onze shit goed voor elkaar, en nu wachten we tot het concert

Mijn moment van 2014 is een klein, eenvoudig moment. Het ontvouwt zich rondom de dagelijkse routine, thuis bij mijn vrouw en twee kinderen. Zoals iedere dag na de maaltijd heeft een ieder zijn eigen activiteit. Ik sta in de keuken alvast de afwasmachine in te laden. En mijn vrouw is bezig met het zetten van twee kopjes koffie. Ik sta met mijn vrouw in

Op zoek naar ‘het ‘ moment bladeren ik door mijn digitale fotoalbums en kom tot de conclusie dat ik ruim twee jaar na de ‘grote verhuizing ‘ nog steeds het gevoel heb op vakantie te zijn in eigen land. Niet langer deel uitmaken van een anonieme massa, maar onderdeel zijn van een hechte gemeenschap, heeft rust gebracht. Het was geen

Tevreden en dankbaar zijn met wat je hebt! Dat word je gezegd door je ouders, je oma, ook je vrienden. Vaak ook een makkelijke uitspraak, want bezit, al dan niet letterlijk, is een groot goed en niet altijd vanzelfsprekend. En er dan ook nog ‘altijd’ dankbaar voor zijn…! Maar toch had die oma van mij wel gelijk denk ik steeds