Mijn moment van 2014 is een klein, eenvoudig moment. Het ontvouwt zich rondom de dagelijkse routine, thuis bij mijn vrouw en twee kinderen. Zoals iedere dag na de maaltijd heeft een ieder zijn eigen activiteit. Ik sta in de keuken alvast de afwasmachine in te laden. En mijn vrouw is bezig met het zetten van twee kopjes koffie. Ik sta met mijn vrouw in […]
Op zoek naar ‘het ‘ moment bladeren ik door mijn digitale fotoalbums en kom tot de conclusie dat ik ruim twee jaar na de ‘grote verhuizing ‘ nog steeds het gevoel heb op vakantie te zijn in eigen land. Niet langer deel uitmaken van een anonieme massa, maar onderdeel zijn van een hechte gemeenschap, heeft rust gebracht. Het was geen
Tevreden en dankbaar zijn met wat je hebt! Dat word je gezegd door je ouders, je oma, ook je vrienden. Vaak ook een makkelijke uitspraak, want bezit, al dan niet letterlijk, is een groot goed en niet altijd vanzelfsprekend. En er dan ook nog ‘altijd’ dankbaar voor zijn…! Maar toch had die oma van mij wel gelijk denk ik steeds
Mijn moment 2014. Mag toch ook best een moment voor iemand anders zijn? Vorig jaar ben ik ambassadeur geworden voor het Fonds Psychische Gezondheid. Waarom? Gewoon, omdat het mij na een lang gevecht gelukt is om een gezond leven te leiden met een psychische beperking. En dat gun ik lotgenoten ook. Ik mocht onlangs voor het FPG een filmpje opnemen
Foto: Anne Helmond Het is herfstvakantie en mijn Griekse moeder is een week overgekomen. Toen ik de logeerkamer voor haar opruimde, vond ik de videoband van onze trouwdag terug. Net als vele andere mijlpalen in mijn leven, heeft ze die dag gemist omdat ze me voor adoptie moest afstaan. Nu, ruim zeventien jaar na mijn trouwen, zitten we samen op
Mijn moment 2014 gaat over een moment in maart. Ik zat te werken en af en toe op Twitter te kijken. Zo viel mijn oog op de hashtag #demmink. Ik ging de hashtag volgen. Ik had al eerder van Demmink gehoord. De man die de hoogste functie op het ministerie van justitie innam, werd al jarenlang verdacht van kinderverkrachting. Maar
“Oh dus jij hebt CRPS? Ja zo één had ik een tijd geleden ook. Kon niet meer lopen. Wat denk je? Een paar jaar later zag ik haar vrolijk door de stad fietsen! Heeft die mooi de boel jarenlang belazerd!” De taxichauffeur die me naar het ziekenhuis bracht, dumpte haar mening heel stellig in mijn schoot. Geen twijfel over mogelijk;
Dit jaar zijn de twee terminaal zieke vriendinnen die mijn Mo(nu)ment van 2013 waren, allebei overleden, respectievelijk in januari en in juli. Rolien, pas 46 jaar, piepte er als laatste tussenuit, hoewel hartstikke ziek tóch volstrekt onverwacht. Op het moment dat ik met mijn gezin goed en wel op Palawan, Filipijnen was gearriveerd. Omdat wifi daar niet overal even goed
Normaal gesproken ben ik niet nerveus voor een lezing, integendeel, ik heb er zin in en ik sta al sinds mijn lagere schooltijd graag op het podium. Normaal gesproken zie ik er niet tegenop en sta juist te trappelen om te beginnen maar dit was anders. Terwijl wij op de voorste banken de kerk hoorden vollopen stroomden de tranen me
Jacqueline Fackeldey Lees verder
Het is vroeg in de ochtend. Het is nog warm van de dag ervoor. Langzaam wordt alles wakker, het geurt heerlijk. Ik voel met mijn blote voeten de aarde, deze is droog, hard en stoffig. Hier en daar prikt het in mijn voeten, droge distels en kiezels. Ik kijk om me heen. De eucalyptus bomen laten hun bloesem langzaam wakker
