momenten

Mijn moment 2014. Mag toch ook best een moment voor iemand anders zijn? Vorig jaar ben ik ambassadeur geworden voor het Fonds Psychische Gezondheid. Waarom? Gewoon, omdat het mij na een lang gevecht gelukt is om een gezond leven te leiden met een psychische beperking. En dat gun ik lotgenoten ook. Ik mocht onlangs voor het FPG een filmpje opnemen

Foto: Anne Helmond Het is herfstvakantie en mijn Griekse moeder is een week overgekomen. Toen ik de logeerkamer voor haar opruimde, vond ik de videoband van onze trouwdag terug. Net als vele andere mijlpalen in mijn leven, heeft ze die dag gemist omdat ze me voor adoptie moest afstaan. Nu, ruim zeventien jaar na mijn trouwen, zitten we samen op

Mijn moment 2014 gaat over een moment in maart. Ik zat te werken en af en toe op Twitter te kijken. Zo viel mijn oog op de hashtag #demmink. Ik ging de hashtag volgen. Ik had al eerder van Demmink gehoord. De man die de hoogste functie op het ministerie van justitie innam, werd al jarenlang verdacht van kinderverkrachting. Maar

“Oh dus jij hebt CRPS? Ja zo één had ik een tijd geleden ook. Kon niet meer lopen. Wat denk je? Een paar jaar later zag ik haar vrolijk door de stad fietsen! Heeft die mooi de boel jarenlang belazerd!” De taxichauffeur die me naar het ziekenhuis bracht, dumpte haar mening heel stellig in mijn schoot. Geen twijfel over mogelijk;

Dit jaar zijn de twee terminaal zieke vriendinnen die mijn Mo(nu)ment van 2013 waren, allebei overleden, respectievelijk in januari en in juli. Rolien, pas 46 jaar, piepte er als laatste tussenuit, hoewel hartstikke ziek tóch volstrekt onverwacht. Op het moment dat ik met mijn gezin goed en wel op Palawan, Filipijnen was gearriveerd. Omdat wifi daar niet overal even goed

Normaal gesproken ben ik niet nerveus voor een lezing, integendeel, ik heb er zin in en ik sta al sinds mijn lagere schooltijd graag op het podium. Normaal gesproken zie ik er niet tegenop en sta juist te trappelen om te beginnen maar dit was anders. Terwijl wij op de voorste banken de kerk hoorden vollopen stroomden de tranen me

Het is vroeg in de ochtend. Het is nog warm van de dag ervoor. Langzaam wordt alles wakker, het geurt heerlijk. Ik voel met mijn blote voeten de aarde, deze is droog, hard en stoffig. Hier en daar prikt het in mijn voeten, droge distels en kiezels. Ik kijk om me heen. De eucalyptus bomen laten hun bloesem langzaam wakker

Zaterdag 12 april 2014. De Rotterdamse schouwburg. The Kyteman Orchestra treedt op. The Jam Sessions. Ik sta in de zaal. Halverwege de avond voel ik iets. Ik ga omhoog. Ik word opgetild. Door de muziek. Kyteman boekt in 2014 een aantal poppodia en theaters zonder enig repertoire. Op eventuele vragen van concertzaaldirecteuren welke nummers ze zouden gaan spelen, antwoordt hij:

Februari, al een paar maanden liep ik met een geheim rond. Een geheim waar ik me voor schaamde. Het kon toch niet zo zijn dat het mij overkwam. Altijd een goede baan gehad, goede studie gedaan en toch zat ik in deze situatie. Bijna niemand die het wist, bang dat ik een stempel kreeg. Ik was op The House of

Gek genoeg, hoe erg ik ook van verschillende media hou, hou ik eigenlijk niet van televisie. Zeker niet van series of programma’s die iedere week, laat staan iedere dag, gekeken moeten worden. Uitzonderingen zijn er zeker. Voor het programma ‘Tegenlicht’ maak ik meestal wel tijd – plus – ik wil iedere dag wel het NOS Journaal zien. Dat heb ik